The Last Seduction (1994)

Die kerle is zeker een eikel, daar kunnen we het oiver eens zijn, maar het is lang geleden dat ik nog een dergelijk onwaarschijnlijk sexy vrouw in een film heb zien spelen. Wat een lijf, wat een onwaarsccijnlijk mooie benen, de mooiste benen die ik ooit gezien heb.

Leuke film, alleen niet echt heel bijzonder. Daarvoor zijn ze allemaal net even te onnozel soms.

Wel is het een echte one-woman show hier. Fiorentina is erg charmant, overtuigend en een bitch tegelijk. Ze weet zich goed raad met de rol. Berg is ook leuk als onnozele boer en Pullman zie ik eigenlijk nooit slecht acteren.

Het verhaal is niet bijster bijzonder voor mij, het weet ondanks de leuke soundtrack niet echt een bepaalde spanning bij me op te wekken. Het voelde soms ook meer aan als een luchtige komedie, wel geslaagd op die paar komische aspecten.

Verder hangt het verhaal meer van toeval aan elkaar dan dat het echt logisch is en vraagt ook wel heel erg veel inlevingsvermogen, beetje ongeloofwaardig. Vraag me overigens wel af wat Berg's punt is waardoor hij Fiorentino op het einde kon pakken, dat werd niet meer echt uitgelegd.

3*

Prima film (weer) van regisseur Dahl, al blijft 'Red Rock West' zijn beste werk. Maar damn, wat is die Fiorentino vre-se-lijk sexy in deze film zeg. Sterke rol ook, net als Peter Berg's prestatie.

Voor de rest weet deze Last Seduction nooit echt bijzonder te worden, al slaagt de film er regelmatig in om de kijker al verbazend naar het scherm te laten kijken; zei het om één of andere wending, of om weer eens een actie van Fiorentino of Berg's (op een gegeven moment) bijna ongeloofwaardig wordende volgzaamheid in haar acties. Maar oké, het levert best een paar leuke scénes op.

Het tempo is lekker vlot, de film is sfeervol, kent aardig wat humor en kijkt lekker weg. De Wendy Kroy ontcijfering is wel wat ongeloofwaardig. Mja, prima film, met een ijzersterk fundament; Fiorentino.

Onder het genre 'komedie' mag je 'm zeker ook onderverdelen.

Deed me soms denken aan 'Secretary'. Ook soms bijna absurde humor maar dan weer net geloofwaardig gebracht.

Deze film is in geen enkel opzicht met Secretary te vergelijken.

Ergens soms aan doen denken is iets anders als iets vergelijken met elkaar.

Goed lezen de volgende keer.

Vooruit dan. Deze film doet me nooit denken aan Secretary.

zeg dat wel.

Heel behoorlijke film. Fiorentino is het hart van de film en speelt de rol van berekende maar tegelijkertijd ook wel ergens sympathieke bitch, met verve. De vele plotwendingen zijn wat te veel op toeval gebaseerd en doen soms geforceerd aan, maar de film komt er al met al toch prima mee weg. Gelukkig durft regisseur John Dahl de film ook het perfecte einde mee te geven waardoor The Last Seduction een meer dan gemiddeld filmpje is geworden.

Leuke variatie op het overbekende film noir gegeven waarin de femme fatale, diverse mannen bedondert. Fiorentino is ijzersterk, Pullman speelt ook leuk en de rest van de cast is ook wel aardig. De film is 100 minuten volledig geloofwaardig, maar mijn goodwill werd de laatste 10 minuten wel aardig op de proef gesteld. Desalniettemin een erg prettige neo noir. 4 sterren.

Sexy en moderne film-noir over een vrouw die haar eigen man berooft en noodgedwongen in een klein stadje neerstrijkt. Het plot zit goed in elkaar en kent een aantal leuke verrassingen. De jazzy-soundtrack geeft de film een fijn sfeertje mee. Maar de spil van de film is absoluut het harteloze en uitgekookte hoofdpersonage, die hier perfect wordt neergezet door Linda Fiorentino. Ook Bill Pullman is leuk als haar man.

Erg fijne en subtiele filmnoir en ook helemaal zoals ik het verwachte. Ik hou wel van die rokerige, jazzy filmnoirtjes met vooral een verrassend climax, en daar heeft The Last Seduction me toch wel mee geraakt.

Het sfeertje is om te beginnen erg meeslepend en alles is lekker rustig en uitgebreid en ook gewoon zalig verteld en neergezet, gecombineerd met heerlijke jazz soundtracks. Linda Fiorentino was schitterend als Brigit en zat ook continu vol verrassingen en was ook keislim. En natuurlijk de naive en soms ook sub assertieve Mike. Het lijkt er wel een beetje op neer te komen dat The Last Seduction een beetje Anti-macho is. Mannen die zich moeten bewijzen bij vrouwen kunnen het krijgen ook en dat overkomt Mike, wat natuurlijk mooi is meegenomen, of....

Het leuke is ook gewoon dat je niks ziet aankomen in deze film en dat Brigit toch erg onvoorspelbaar is en toch wel wat in der schild voert. Het einde is gewoon het ultieme antwoord op alles en dat heeft de kwaliteit van deze film doen stijgen bij mij.

Gewoon een heerlijke, spannende en verrassende film. Dit was gewoon puur genieten.

4,5*

Ik wist niet goed wat te verwachten maar uiteindelijk bleek het een zeer leuke film te zijn die boeit tot het einde. Fiorentino zet haar rol als koele vamp zeer goed neer. Berg speelt zijn typisch stuntelig losertype en doet dit ook goed. Het einde is toch nog enigszins verrassend.

'k vond het geen misse film. Het verhaal wist me wel te boeien en de acteerprestaties waren ook overtuigend. Echt vernieuwd was het wel allemaal niet, maar toch kijkt de film vlot weg. Ook de ontknoping was goed, maar je kon natuurlijk al raden dat ze iets in het schild voerde.

Een geslaagde film die je gerust eens kan meepikken als ze hem op tv uitzenden. Een tweede kijkbeurt zal 'k waarschijnlijk niet meer doen.

Leuke film noir uit de negentiger jaren.

Het is even wennen aan The Last Seduction, waarin het tempo vooral in de eerste helft niet al te hoog is. Op zich is dat lome tempo wel lekker, zeker omdat het wordt ondersteund door een aangename jazz-achtige soundtrack. Linda Fiorentino is een geweldige femme fatale, die een zeer overtuigende rol neerzet. Aan de ene kant weet ze charme en verleiding uit te stralen en aan de andere kant is ze absoluut niet te vertrouwen. Erg fijn om naar te kijken. Bill Pullman doet het ook niet onaardig, alleen Peter Berg vond ik wat minder. Zijn soms nogal onnozele gedrag vond ik niet altijd even natuurlijk overkomen.

Het verhaaltje kabbelt lekker voort op het lome tempo, waarbij de film het vaak moet hebben van het aardige plot en de dialogen, die ook zeker niet slecht zijn. Visueel is het allemaal niet bijzonder, maar ook niet echt lelijk. Zoals de gehele film eigenlijk erg degelijk is, op de geweldige rol van Fiorentino na, die de boel echt omhoog weet te trekken. Het einde vond ik overigens een tikkeltje ongeloofwaardig, maar erg mooi, omdat Fiorentino ermee wegkomt en die sukkel van een Berg flink te kijk zet. Een einde dat prima bij het geheel past.

Het is misschien geen topper, maar wel zeer aangenaam kijkvoer, ik kan niet anders concluderen.

3,5*

Neo noir met veel jazz op de achtergrond, bitse dialogen op de voorgrond, een ijzige Fiorentino als femme fatale, een naïeve Berg als katvanger en een sarcastische Pullman als slachtoffer die het er niet bij laat zitten. Aangedikt dus en dat maakt de vele en ook ruime bochten die het scenario hier en daar neemt gemakkelijker verteerbaar. Voortgang is daarmee een prominente factor, voor een klam sfeertje is beduidend minder ruimte en zo is het vooral volgen wat de doortrapte Wendy Kroy allemaal uitvreet. Amusant, maar het slot gaat eróp.. En erover.

Veelal saai.

Zo'n neo noir kan er bij mij van tijd tot tijd zeker in, zeker als de femme fatale van dienst geloofwaardig is en waarrond een amusant plotje opgebouwd wordt. Helaas blijft alles zo braafjes. Het hele boeltje neemt een paar ongeloofwaardige wendingen en zeker de finale is er met de haren bijgesleurd, wat een afknapper.

Linda Fiorentino houdt de boel staande, zij zet een goede rol neer. Het moet gezegd dat de zwoelheid vooral door haar stem komt, maar soit, da's ook een middel.

Minder onder de indruk ben ik van die ellendige Bill Pullman en die andere gozer, Peter Berg. Vooral die Berg is me een partij irritant.

Ook niet zo leuk is de soundtrack, die constant op de voorgrond treedt maar vooral veel te kinderlijk en speels klinkt. De setting is verder wel degelijk: afwisselend tussen New York en een boerengat. Echt spannend of sexy wil het nooit worden, en dat is m.i. een vereiste voor dit genre.

2,5

Heerlijk gestoord en hilarisch filmpje. Na ruim 16 jaar weer eens herzien en vind 'm minstens zo goed als destijds. Wat is er eigenlijk toch weinig nodig om een geslaagde film te maken; sfeer, dynamiek tussen de personages, lekker onvoorspelbaar plotje met een mind blowing climax, en om het af te maken een fantastische score. 3.85*

In de kern ging deze klassieke, hiliarische, bizarre en kristalheldere film noir over, zodra er een vrouw (de femme fatale) in het spel is, wat een ongelooflijke losers/sukkels mannen vaak zijn (hoe dikwijls ze ook vernederd worden).

The Last Seduction

Wat je met een knap lichaam en een zieke geest niet allemaal kan bereiken. Uit deze film blijkt maar weer dat dat veel is, gezien veel mannen er als honden achteraan lopen te kwijlen. De vraag is echter of het verhaal ook prikkelend is, de acteerprestaties op orde en het visueel nog aardig is. Dan heb je met een femme fatale een prima recept om een goede film noir te maken.

In The Last Seduction is het echter allemaal wat braafjes. Bridget is zeker een interessant personage en zij is de trigger die je in de film houdt. Ik heb meermaals overwogen om hem af te zetten. Toch was er iets dat mij kijkende hield. Misschien komt het door een combinatie van een langzaam ontwikkelend verhaal, dat toch interessant is wat je kijkende houdt. Vooral het eerste gedeelte is aantrekkelijk gemaakt. De ontplooiing van het verhaal werkt intrigerend met een femme fatale waar je het fijne nog wel van wilt weten. Daarna kakt het behoorlijk in. Mike is een nogal lullig personage dat je niet weet te inspireren. Het einde wordt dan iets overtrokken, waardoor de film wat aan geloofwaardigheid inboet.

Linda Fiorentino speelt sterk. Naast het feit dat zij gewoon een zeer mooie verschijning is weet ze de rol met verve te vervullen. De mystiek waarin zij haar personage wikkelt werkt prikkelend. Daarnaast komt ze goed uit de voeten met haar obscure karaktertrekken. Een mix van bloedmooi en geestelijk gestoord brengt ze sterk op je over. Je gaat bijna denken dat je er zelf achteraan zou lopen...

Peter Berg is een behoorlijke tegenvaller. Zijn naïviteit, dat af en toe ook het absurde aantikt, is vooral storend. Daarnaast is zijn boerse karakter een doorn in je oog. Een stuk volwassenheid vind ik in zijn spel ontbreken.

Bill Pullman speelt daarnaast een goede bijrol. Hij weet zijn personage uit hetzelfde hout te snijden als Fiorentino de hare. Dit geeft een koppel dat gestoord perfect bij elkaar past.

Visueel is het allemaal niet heel speciaal. Wisselend tussen een boers bruin café tot de grote stad, die je amper te zien krijgt, is de variëteit niet super groot. Het aantal locaties had iets uitgebreid en voller benut mogen worden in mijn ogen. Zonde.

The Last Seduction is een trage intrigerende film die vooral door Fiorentino staande wordt gehouden. Het heeft iets waar je je vinger moeilijk op kan leggen, en dat maakt het aantrekkelijk. Verder weet het niet iets specialer te worden helaas.

3*

Prachtige film waarmee wij ons prima hebben vermaakt.

Een feeks, een klootzak en een enigszins nog groentje spelen de hoofdrollen. En een behoorlijke som geld, die in de hoofden van eerste twee genoemden een hoofdrol speelt. Van dat verhaal heeft regisseur John Dahl een boeiende en pakkende film gemaakt.

Zoals wel vaker in de films van John Dahl heeft ook The Last Seduction weer de nodige stevige en venijnige dialogen, erg fijn!

Linda Fiorentino zet in deze neo-noir een heerlijke ‘self serving bitch’ neer, zoals J.T. Walsh' karakter dat uitdrukt, die menig man voor haar karretje weet te spannen. Film heeft een prettig tempo en verveelt nergens maar wordt nou ook niet heel bijzonder. Goed, 3*.

Om maar meteen helemaal in herhaling te vallen: fantastisch werk van Fiorentina, die de film helemaal draagt.
Pullman en vooral Berg - niet zozeer hun acteerprestaties, wel hun personages - maken duidelijk waarom dit in opzet een tv-film was.

Aardige film,maar er klopt weinig van. Een femme fatale die zo slim en intelligent is,kan natuurlijk ook op minder ingewikkelde wijze dat geld cashen en ermee wegkomen.Dan zou ze pas echt intelligent zijn

Dat houdt dan bijna in dat ze wel gestoord moet zijn,er plezier aan hebben,om juist op deze wijze met zoveel geld weg te komen,en dan is die kant van haar twisted personage ver onderbelicht.

Overigens ontdekt husband via de spiegel waar hij in kijkt wat de nieuwe naam van zijn vrouw is (hij kent haar goed genoeg ),waarna de detective in beeld komt , maar vrouwlief geeft haar nieuwe lover Mike óók een hint. Op ca. 01.16.14 haalt Mike een briefje bij de telefoon weg,dat briefje met het hartje en zijn naam en haar naam.wendy . Zijn naam is deels óók van rechts naar links geschreven.( de letter M en de I en de K ,maar dat valt pas op bij de letter K, en haar naam is volledig van rechts naar links gechreven)


De slechtse actie in de film is de detective die in de auto stapt,t en zich laat overhalen om zijn uhuhum te laten zien om te tonen of het waar is wat ze zeggen dat negers...etc..,als zij haar buhumm laat zien,om te tonen of het waar is dat blanke dames...you know no ass..)


Maar goed ,zijn "straf" om z'n slechte detective te zijn is er dan ook naar, hij gaat dood
Al met al een leuke film

Ziedaar een film-noir anno 1994, met een Linda Fiorentino als een zeer goede vertolkster van de rol van femme fatale, het middelpunt van de zwoele, sensuele sfeer die door cineast Dahl in de film wordt gestoken.

Zekerlijk wat ongewoon en met de nodige fantasie en sensatie maar ook met een zekere spankracht en gelukkig toch niet al te zwaarwichtig.

Gisteren nog eens bekeken en wat is dit een echt nineties pareltje.

Het soortelijk gewicht van dit soort films mag dan vederlicht zijn, hij zit wel voor 100 % juist. De cast amuseert zich, Pullman is werkelijk zalig en Fiorentino is werkelijk perfect gecast als het goddelijke kreng die werkelijk alles en iedereen om haar vinger windt.
Een vrouw die bewijst dat je geen D-cup moet hebben en blonde haren om adembenemend mooi te zijn. Waarom zien we niet meer van dit soort vrouwen?

De luchtige, jazzy sfeer onderstreept dat we het allemaal niet te ernstig moeten nemen, hoewel het einde (waar ze haar hubbie ijskoud killt) toch wel behoorlijk snoeihard is. Vakwerk.

Het is allemaal zo net niet vond ik. Ok, Linda Fiorentino doet het goed als femme fatale maar het blijft een beetje te braaf, zeker wat we te zien krijgen. Ze speelt vooral prima een bitch. Het mocht nog wat zwoeler zijn van mij, het is tenslotte echte neo noir maar is nergens zo zwoel als een Romeo Is Bleeding, Lost Highway of Bound om er maar enkele te noemen. Ze krijgt ook wel heel veel gedaan van haar toyboy Mike in de film, liefde maakt blind zeker, maar dit gaat toch wel erg ver. Ik vond het script niet geloofwaardig genoeg om volledig mee te gaan in dit verhaal. En daarbij staat of valt de film wel een beetje. Misschien iets te streng maar ik ga toch maar 3* geven.

"I'm a fucking bitch!"

Heerlijke cast en script, dit zijn de werkjes waarom ik de jaren 90 films zo graag zie. In die tijd was Hollywood nog de-het-en-een voor mij, die tijd is teloor gegaan helaas.

De prent scoort vooral in de feline dialogen, wat een bitch die Fiorentino hier neer weet te zetten zeg. Naast deze pittige dame nog een paar prima namen die hun vertolkingen van personages ook prima hebben neergezet. De kers op de taart is J.T. Walsh, helaas veel te vroeg overleden, een klassebak van een acteur dat het was zeg!

Daarnaast beschikt de film over een Jazzdeuntje die het hilarische versterkt. Een deuntje die ze vroeger ook in de lift of winkel durfden te draaien waar je knettergek van werd, geweldig hoe dit past bij het verhaal. Geweldige types die de revue passeren, de één nog dommer of gekker dan de ander. Onze femme fatale houdt ze allemaal aan het werk, slim als ze is krijgt ze toch de problemen op haar nek die zij dacht ontvlucht te zijn. Met leugens en bedrog misleid en gebruikt ze de medemens om van haar man af te komen. Daarbij maakt zij misbruik van de naïeve Mike die tot zijn oren verliefd is op de gevaarlijke vrouw. Al snel leren ze zich aan elkaar aan te passen en leren ze van elkaar ook al gaat dat moeilijk.

Heerlijk genieten, pracht script en fantastische droge humor. De regisseur heeft een prima werk afgeleverd, iets waar ik helemaal niet van schrik want de man heeft een prima cv. Genoten van de film, dat ik die gemist heb al die jaren.

“As far as you're concerned any sex we had is entirely a product of your imagination.”

Sfeervolle film noir. Wat een ongelooflijke sexy dame is die Linda Fiorentino, en The Last Seduction is voor haar een soort van tour de force. Want verleiden doet ze zeker, en Fiorentino speelt femme fatale Bridget met zoveel overgave dat ze ook voor de kijker onweerstaanbaar wordt.

Hoe gehaaid, immoreel en gevoelloos ze ook opereert om haar doel te bereiken. Mannen als Pullman en Berg hebben bij voorbaat geen schijn van kans. Ook de heerlijke jazzy soundtrack draagt bij aan de donkere en rokerige sfeer die er de hele tijd hangt. Net zoals de cinematografie. Wat The Last Seduction helemaal afmaakt is het onsentimentele einde waarin Fiorentino met alles weg komt. Zo hoort het in dit soort films.

Lara Flynn Boyle komt aardig in de buurt.