The Hearse (1980)

Een heerlijke soundtrack weet dit toch wel erg slappe heksenfilmpje niet te redden. Het jaren 80 sfeertje zit er zeker wel aardig in, maar ook dat kan het niet redden. Acteerprestaties scoren ook een ruime voldoende, maar het verhaal zelf is gewoon ontzettend saai. Nee, dit is niet iets dat ik snel nog een keer zal opzetten.

Het is allemaal érg langzaam in beeld gebracht en er gebeurd te weinig om het ook maar een beetje spannend te houden, het eerste kwartier gaat zo om, maar de rest van de film is een tergend lange zit waar je maar beter iets anders leuks bij de hand kan houden, anders ga je je erg vervelen.

Ondanks de uitstekende soundtrack en de af en toe best huiveringwekkende schrikmomenten blijft het allemaal slappe hap en is The Hearse geen voldoende waard.

Super sfeervolle film die vrijwel volledig wordt gedragen door de soundtrack en een ijzersterk acterende Trish Devere (en om die reden stijgt The Changeling (1980) weer een paar plaatsen op de watchlist). Spijtig dat The Hearse nergens echt weet te pieken, want het eerste uur legt een perfecte fundering neer waarin met veel aandacht en geduld een gesloten community wordt neergezet die in al z'n ongemakkelijkheid en mysterie omgaat met de nieuwe bewoonster. De uitgave van Vinegar Syndrome is ontzettend clean en zonder twijfel de beste manier om de film te aanschouwen.

Het is een solide film. Met een strakke verhaallijn zonder gekke zijwaartse sprongen. Zonder fratsen in de cameravoering en zonder spectaculaire sfx. Een klassiek verhaal met een mysterie en een spook. Een willekeurige kijker zou de film waarschijnlijk als saai betitelen. Zover wil ik niet gaan, maar om nu te zeggen dat de film mij rechtop in m‘n stoel kreeg, gaat weer te ver.

Het verhaal is lekker simpel. Vrouw die een moeilijke tijd achter de rug heeft, komt bij in het huis van een overleden tante alwaar zij te maken krijgt met paranormale gebeurtenissen, terwijl zij buitenshuis overhoop ligt met de onvriendelijke dorpsgemeenschap. Het verhaal dobbert rond tussen confrontaties met dorpse personages en confrontaties met het paranormale. En dat allemaal in sukkeldraf. Zelfs een angstaanjagende situatie of het ‘turbulente’ slot van de film krijgen de gang van het verhaal niet in de overdrive. De rustige modus wordt nooit verlaten. Heel bewonderenswaardig, maar niet bepaald bevorderlijk voor het verhogen van het adrenalinepeil.

De titel suggereert een hoofdrol voor een lijkwagen. Valt tegen. De hearse is af en toe in beeld en is slechts beperkt onderdeel van het spookverhaal. De hearse levert wel wat actie op, maar de beelden van de auto worden niet heel spannend gebracht. Er gaat weinig dreiging van uit. En als dan ook de bestuurder al in een vroeg stadium herkenbaar in beeld komt, betekent dat een voortijdig einde van de spannende rol die de hearse nog had kunnen vervullen. Rare manoeuvre van de regisseur.

De personages zijn op zich nog wel interessant. Het hoofdpersonage is eens niet een gillende keukenmeid die bij het minste of geringste de boel bij elkaar schreeuwt of op andere wijze in paniek schiet. Geheel in lijn met de cadans van het verhaal bewaart de hoofdpersoon vooral haar kalmte en gaat de confrontaties op een volwassen manier aan. Ik vond dat wel verfrissend.

De overige personages zijn heerlijk plat uitgetekend en heel voorspelbaar in hun acties. Een plattelandsdominee die op parodische wijze steeds zijn zalvende ding doet. Niet serieus te nemen. Onbedoeld hilarisch. En dan de antagonist. Die is zo overduidelijk de kwade kracht, dat pogingen om hem een bipolaire lading te geven glansrijk mislukken. En zo zijn er meer van die heerlijke personages. Genieten is het.

De film is totaal niet spannend, maar heeft een geslaagde onheilspellende sfeer, prettige en hilarische personages en dobbert aangenaam voort zonder verrassende ontwikkelingen.

En dat is het wel.