Birkebeinerne (2016)

Geschiedkundig eposje uit Noorwegen, dat een roemruchte gebeurtenis uit de vroege Middeleeuwen beschrijft. De uitvoering op film is echter niet heel enerverend, laat staan roemruchtig.

De film is kleinschalig van opzet. De effecten, de kleurstelling, de settings en de actie zijn in deze Noorse productie behoorlijk ingetogen. Prima. Dat betekent dan dat er ter compensatie vast wel intense somberheid in sfeer en interessante diepzinnigheid in de dialoog zal zijn. En meer van die heerlijke dingen.

Nee dus. Er is veel sneeuw en er is wat actie. De sneeuw vormt een mooi en sfeervol decor voor deze koningssage. In de sneeuw zien we mannen op ski's, kastelen aan de verre einder en veel bos.

De film heeft een paar aardige actiescènes en veel repetitie van die scènes. De cruciale actiescènes aan het einde van de film vallen dan ook behoorlijk tegen en volgen de weg van de spreekwoordelijke nachtkaars.

De personages in dit (op papier enerverende) verhaal, zijn niet interessant. Ze zijn nogal eendimensionaal. Door de weinige diepte is er van emotionele betrokkenheid geen sprake.

De dialogen zijn niet heel diepzinnig of interessant. Ook hier vlakheid. Wel wordt er door de personages veel gegromd. Dat gebeurt op verschillende toonhoogtes. Een interessant detail maar desalniettemin even nietszeggend als het gesproken woord. Je kunt er verder niets mee.

De film mist eigenlijk gewoon flair. Is te braaf en te ingetogen. Er is geen vuurwerk. Geen emotie. Geen lekkere sfeer die onder je huid kruipt. Er is zelfs geen sprake van een duidelijke protoganist of antagonist om lekker mee te heulen. Eigenlijk is de film gewoon erg saai.

Het verhaal van Håkon Håkonsson is best interessant (en was bij mij helemaal niet bekend, evenmin als de strijd tussen de birkebeiner en de bagler). En het wordt fijn direct en zonder al te veel opsmuk verteld, hoewel in de invulling wel heel duidelijk is aan welke kant van het conflict de sympathie moet liggen. Verder is het verhaal klein gehouden, het budget zal daar wellicht een rol in gespeeld hebben, maar misschien was de werkelijkheid ook wel wat minder groots in Håkon's tijd. De tocht van de twee met het kind heeft zeker wel echt plaatsgevonden, en wordt tegenwoordig in meerdere wedstrijden in Noorwegen jaarlijks herdacht.

Dat de karakters wat eendimensionaal blijven vind ik niet zo bezwaarlijk - en er staat ook wel genoeg tegenover. Door de kledij is het eenvoudig om de strijdende partijen uit elkaar te houden, de Telemark-ski-techniek was kennelijk in die tijd al goed ingeburgerd, en de landschappen in de sneeuw zijn prachtig. Genoeg te zien.

Gedurende de volle 99 minuten optimaal genoten van deze prima Noorse productie.

Voldoendes over de hele lijn: acteerwerk, stuntwerk, choreografie van de gevechten, de adembenemende achtervolgingen per ski's en (IJslandse en Noorse) paarden, de fantastische locaties , de muziek, de kostumering en de uitstekende fotografie.

Het prachtige noorderlicht was zelfs ook nog te zien.

Massascènes miste ik totaal niet.

Er werd hier optimaal gebruik gemaakt van het aantal acteurs.

De Noorse taal helpt ook, en is honderd procent overtuigender dan er weer een Hollywood versie van te maken.

Dikke 3,5* (neigend naar 4)