Johnny Frank Garrett's Last Word (2016)

Frustrerende Rumley.

Red White & Blue viel mij een beetje tegen, The Living and the Dead was ook net iets minder bij herziening en de anthologies waarin hij op kwam draven waren ook niet van het allerhoogste niveau. Maar hij is een regisseur die dingen kan die mij nauw aan het hart liggen en waar weinig anderen toe in staat zijn, dus geef ik hem graag een nieuwe kans.

En die grijpt hij in JFG's Last Word toch ook wel met beide handen. Op z'n best is de film eentje die makkelijk in m'n rijtje 4.5* films thuishoort. Jammer genoeg zijn die momenten dan net iets te schaars. Gelukkig zijn ze wel erg memorabel. De TV-scene is compleet geflipt en de potlood-scene (ondanks niet eens zo grafisch) is nasty as hell. En wanneer Rumley losgaat met de editing schiet de film sowieso een paar versnellingen hoger.

Het is enkel tussendoor dat de film nooit volledig weet te overtuigen. Cummings is dan nog best oké, maar Doyle kan de film absoluut niet dragen. Het camerawerk is verder goed, maar wanneer het te schichtig wordt oogt het plots minder solide. Ook de art direction heeft daar af en toe last van. Het merendeel van de film ziet er echt wel goed uit, maar dan krijg je ineens zo'n shot waarbij het lijkt alsof dit Rumley's eerste film is en het budget niet groter is dan z'n eigen spaarboekje.

Qua verhaal weet de film wel te boeien, maar daar is de stijl van de film toch ook vooral bepalend. Zo heel origineel is het namelijk niet, maar de manier waarop het gebracht wordt is toch niet meteen vergelijkbaar met andere (horror)films. En dus heeft Rumley een film afgeleverd die best uniek is, af en toe ook gewoon snoeihard gaat, maar tussendoor wat cohesie mist. Te vaak gaat het tempo er een beetje uit of valt de sfeer even weg, waardoor de film iets teveel aan kracht verliest.

Jammer, want een aanrader is het zeker, al helemaal voor horrorliefhebbers die graag buiten de geijkte paadjes films kijken.

3.5*

Eens met Onderhond. Vooral jammer dat Rumley hier met een wat conventioneel 'cursed' verhaaltje op de proppen komt, want zijn stijl verdient beter. Veel beter. Zenuwachtige cameravoering, bij vlagen hectische editing en soms door merg en been gaand sounddesign zorgen voor een onvoorspelbaar, schichtig geheel. Een onbehaaglijke sfeerzetting die af en toe culmineert in een paar fenomenale scenes. Die TV-scene is één van de meest fucked-up geniale scenes die in tijden gezien heb. Nightmare fuel. Ook het potlood moment en de scene in het ziekenhuis mogen er wezen. Een hele film vol met dat soort scenes en die 5* staan er.

Op zijn hoogtepunten voelt deze film aan alsof hij door Satan himself geregisseerd is. Alleen lijkt Rumley zich nooit helemaal van het nogal veilige plotje te kunnen ontkoppelen, waarmee de film toch als een enigszins gemiste kans aanvoelt. Ik neig enigszins naar 4*, maar de film had op teveel vlakken gewoon nog beter kunnen zijn. Voorlopig hou ik het dan maar op een ruime 3,5*.

Valt erg tegen. Deze goedkoop ogende horrorfilm met overwegend matig acteerwerk mag dan deels gebaseerd zijn op waargebeurde feiten, ik vond er niet veel aan. Het verhaal valt nog mee maar de stijl waarin het gebracht wordt staat me niet zo aan. De bovennatuurlijke scènes zijn allesbehalve spannend, wat vage en rommelige beelden waarin de slachtoffers onder vreemde omstandigheden sterven. Daar tussendoor vaak wat dooie momenten waarbij ik me stierlijk zat te vervelen. Nee, niet best.

Toen op het scherm de tekst "gebaseerd op een waargebeurd verhaal" verschenen was ik op mijn hoede. Dit voorspelt meestal niet veel goeds. En tja deze was ook geen uitzondering op de regel. Positieve was dat ze in deze film dan wat SyFy-Chanel horror hebben verwerkt. En daar pakt de film met een paar scenes goed uit. Vandaar een halve ster meer. Helaas zien we voor elke goede scene ook een handvol tenenkrommende dramatische cliché-achtige scenes. Johnny Frank Garrett was een jongen van zeventien jaar die in 1982 is veroordeeld voor de verkrachting en gruwelijke moord op een 76-jarige non in Texas. In 1992 heeft hij dan ook een dodelijke injectie gekregen. Echter later blijkt dat hij het helemaal niet heeft gedaan. Als de film een aanklacht was voor dit falende rechtssysteem, dan kwam dat totaal niet aan. Mede doordat het met de persoon Garrett in het echt veel erger was gesteld. Enfin de film is niet meer dan een degelijke doorsnee bovennatuurlijke horror die niet misstaat tussen de vele tv-films met het label "waargebeurd verhaal."

Op goed geluk deze onbekende film eens bekeken, maar vond hem nogal tegenvallen. De film komt nogal B-film-achtig over. Zeker als Johnny sterf kwam dit eerder lachwekkend dan serieus over. Gelukkig duurde de film niet zo lang.

Niet zo bijzonder.