The Sea of Grass (1947)

Prima familiedrama tegen de achtergrond van de problemen die ranchers (Tracy) hadden met de "homesteaders", die land wilden bebouwen en prikkeldraad gebruikten om hun gewassen te beschermen tegen de grazende koeien.

De film is aan de lange kant, maar zo wordt wel tijd gecreëerd om vooral de rol van Tracy van meerdere kanten te belichten.

Als je een actiewestern wilt zien, moet je deze even terzijde schuiven.

Er worden beelden gebruikt van andere films, terwijl Tracy en zijn mannen de confrontatie zoeken met homesteaders. Jammer van die overduidelijke studio-opnames, het deed echt afbreuk aan dat gedeelte.

De buitenopnames bij de ranch vond ik dan weer zeer sfeervol en mooi gemaakt.

Why do women insist on loving men for what they want them to be instead of what they are?

Het was alweer een serieuze tijd geleden dat ik nog een film van TCM had gezien wat dus als resultaat had dat mijn decoder weer eens praktisch vol zat. Hoog tijd dus om daar wat aan te doen en waar kun je beter beginnen dan bij de films die je al het langst heb liggen? Die eer was weggelegd voor The Sea of Grass maar eerlijk gezegd, het viel een tikkeltje tegen.

Na het zien van Pat and Mike had ik me voorgenomen om me in de nabije toekomst niet meer te wagen aan Spencer Tracy (wat wel een lastige opgave was vermits ik nog zo'n aantal Hepburn - Tracy films opgenomen had liggen). Het was echter Fritz Lang die me compleet wist te verrassen met Fury waardoor ik meer sympathie voor Tracy begon te krijgen. Met die film in het achterhoofd hoopte ik dat deze tweede combinatie van Hepburn en Tracy me niet te hard ging tegenvallen en op gebied van acteren is dat gelukkig niet. Voornamelijk doordat Tracy hier erg overtuigend overkomt als norse maar toch enigszins rechtvaardige veehoeder. Zijn personage doorgaat een aantal evoluties maar Tracy weet zo over het algemeen perfect te benaderen waardoor dit erg naturel aanvoelt en helemaal niet geforceerd. Hepburn daarentegen was iets minder op dreef dan dat ik van haar gewend ben. De chemie tussen de twee blijft nogal op de oppervlakte en dat is toch ontzettend jammer. Hepburn was hier nog altijd wel op het hoogtepunt van haar uiterlijk dus dat is in ieder geval wel erg aangenaam om te zien. Melvyn Douglas krijgt nog een kleine(re) bijrol als Chamberlain en dient vooral als ondersteuning voor Tracy en Hepburn maar hij doet dat behoorlijk. De film concentreert zich voornamelijk op dit trio maar naar het einde toe komen er nog twee belangrijke personages aan de pas in de vorm van Brock en Sarah-Beth die gespeeld worden door Robert Walker en Phyllis Thaxter. Ergens is het jammer dat die pas zo laat in de film geïntroduceerd worden want beiden weten hun rol met verve te vervullen. Qua decors is dit sowieso ook de moeite want de beelden bij de ranch zijn vrij indrukwekkend te noemen.

Als je dit zo allemaal leest dan vraag je je waarschijnlijk af waarom de film dan toch 'maar' beloond wordt met 3 sterren. Dat is voornamelijk te wijten aan het verhaal zelf. Hoewel Sea of Grass een degelijk familiedrama is, is het te lang waardoor het middenstuk enorm slaapverwekkend is. Had hier een film van 90 minuten van gemaakt en het had een stuk hoger uitgekomen. Elia Kazan was hier trouwens zelf ook helemaal niet zo tevreden over en raadde de mensen aan in zijn biografie om de film nooit te zien.. Toch zitten hier sowieso nog wel interessante stukken in waarvan het laatste halfuur met het opgroeien van Brock en Sarah-Beth nog het interessantste is. Ook de aanval op Sam, de buur die zijn gewassen wou beschermen, is boeiend om te zien maar dit wordt dan weer redelijk snel genekt waardoor het allemaal nogal fragmentarisch aanvoelt. Ook wel jammer dat de film (net zoals de meesten films rond deze periode) geen enkele poging doen om aan enige vorm van tijdsaanduiding te doen. Je moet maar wat gokken hoeveel tijd er nu is verstreken en dat is niet altijd even duidelijk. Het hielp natuurlijk ook niet dat TCM de film zonder ondertiteling uitzond. Nu kan ik perfect een film zien zonder ondertiteling maar de kwaliteit van de print was niet enorm goed waardoor sommige dialogen niet altijd even goed uit de verf kwamen. Maar bon, daar kan de film op zich natuurlijk weinig aan doen want we spreken hier over iets dat al 65 jaar oud is.

Erg jammer van het wel erg saaie en langdradige middenstuk want anders had hier wel meer ingezeten. Tracy is perfect op zijn plaats maar de chemie met Hepburn is nog altijd ver te zoeken. Het verbaast me dan ook dat ze zoveel films samen hebben gemaakt. Het verhaal is voor de rest redelijk degelijk te noemen maar toch, de traagheid nekt de film.

3*