James White (2015)

Zo. Dat hakte er behoorlijk in. James White is een nietsontziend portret van een dolende twintiger die in New York zijn hoofd boven water probeert te houden, worstelend met zijn eigen demonen en de zorg voor zijn door kanker getroffen moeder. Op papier klinkt het als materiaal voor het zoveelste kankerdrama, maar Josh Mond vermijdt de valkuilen uiterst kundig. Dat betekent niet dat er niet gejankt gaat worden echter, menig persoon in de zaal ging alsnog stuk, waaronder ondergetekende.

Zonder de trailer die anders deed vermoeden, had ik weinig van deze film en de acteurs verwacht. Ik kon me Christopher Abbott niet eens herinneren uit A Most Violent Year van vorig jaar en Cynthia Nixon ken ik eigenlijk vooral van het af en toe de woonkamer binnenlopen terwijl er daar Sex and The City gekeken werd. Beide acteurs leveren echter een zeer goed prestatie. De onrust, het verdriet en vooral de onmacht die Abbot in James White weet te leggen, raakten me enorm. Wat een intensiteit, je moet wel naar hem kijken.

De explicateur van het filmhuis waar we deze zagen, kondigde aan dat de cinematografie van Mátyás Erdély was, die ook verantwoordelijk was voor het onlangs nog draaiende Son of Saul. Een aangename verrassing. Hoewel zijn hand duidelijk te herkennen was, krijgen de karakters hier ondanks dat de wereld op hen af lijkt te komen, iets meer ademruimte dan in het holocaustdrama. Al zit Erdély ook hier soms even toepasselijk dicht op de huid.

Mijn eerste 4,5* van 2016, ietsjes naar boven afgerond, maar vooralsnog stevig genoeg om hem uit te delen.

Ik vond het een vervelende film. Het portretteert een jongeman die niet volwassen wil worden en zijn dagen slechts vult met feesten, zuipen, neuken en high worden. Even dacht ik dat de film erover zou gaan dat de zorg voor zijn zieke moeder hem volwassen zou gaan maken, maar dat bleek onjuist: het gaat er meer om dat de jongen wel alsmaar feest maar niet echt gelukkig is, sterker nog, de man heeft duidelijk ‘issues’, is diep ongelukkig en maakt met iedereen ruzie en bij het feesten en dronken worden hoort dan ook bijna steevast vechten. De film laat twee opvallende contrasten zien: de totale onverschilligheid van de man jegens de dood van zijn vader vs. zijn emotionele melt down bij de dood van zijn moeder resp. zijn egoïsme of zelfs haat jegens de wereld en zijn grenzeloze liefde en zorg voor de paar mensen van wie hij houdt voor wie hij zonder aarzelen door het vuur gaat. Mogelijk wil de film laten zien dat ook vervelende eikels een mooie, liefdevolle kant hebben (of zelfs omgekeerd dat juist de meest gevoelige en sociale mensen het makkelijkst kunnen worden gekwetst en egoïstisch kunnen worden) , maar dat is niets nieuws. Ik kan er in ieder geval niets mee. Jongemannen met issues zijn vervelende mannen en zo is ook de film: vervelend.

James White

Intieme en intense film. Dit soort film staat of valt bij de acteerprestaties en Nixon en Abbott zijn geweldig. Waanzinnig knap hoe Abbott James speelt als man die met zichzelf worstelt en de ene klap krijgt na de andere. Het probleem is wel dat James eigenlijk een verwend kind is en alleen omdat hij net zijn vader heeft verloren en zijn moeder kanker heeft pik je zijn gedrag. Haal de tegenslagen weg en je hebt een wel heel mager uitgewerkt personage die alleen maar zuipt, vecht en drugs gebruikt op kosten van mammie.

Nixon en Abbott zijn ook de enige noemenswaardige acteurs want voor de rest houdt het niet over. De meeste verhaallijnen houden eigenlijk gewoon op te bestaan en op het laatst wordt het heel erg intiem met de scènes tussen moeder en zoon. Ik had wat moeite om echt helemaal mee te leven met de moeder omdat je niets over haar te weten bent gekomen en het verhaal wel heel erg gefocust was op James. Het kan ook zijn dat ik gewoon murw gebeukt ben door dit soort verhalen. Het einde was iets te open alhoewel ik volgens mij wel weet wat James gaat doen.

Goeie film over een jongeman die niet veel met zijn leven doet, tot hij voor zijn zieke moeder moet zorgen. Een kleine film waarbij de camera vaak dicht op de huid van de acteurs zit. Niet overal even goed uitgewerkt maar het ziektebeeld van de moeder wordt geloofwaardig neergezet evenals de moeder/zoon-relatie. Uitstekend acteerwerk.

Wat een heftige kost. Ik heb meer films gezien met een ziek persoon, waarmee het bergafwaarts gaat, en dit vind ik een sterke. Vooral deze (filmhuis)stijl spreekt mij erg aan (wat zo'n onderwerp betreft). Realistisch, redelijk ingetogen, geen uitvergrote emoties of allerlei muziek erbij. Het raakte me, het sleepte me mee en ik bleef geboeid. Goed gespeeld. Mooi uitgewerkt. 4*

Openhartig, persoonlijk drama over twintiger James [Christopher Abbott] die na de dood van zijn vader en een nieuwe diagnose van kanker bij zijn moeder [Cynthia Nixon] zwaar worstelt met de enorme verantwoordelijkheid die nu op zijn schouders is komen te rusten. Zijn pogingen om los te komen van die verantwoordelijkheid zetten zijn relaties onder druk met de belangrijkste mensen in zijn leven. Meedogenloos deprimerend drama met een vaak onsympathieke hoofdpersoon, maar Abbott intense, ingeleefde spel en Monds keuze om de camera steeds op James’ huid te laten zitten, zorgt ervoor dat je je met hem kunt identificeren. De scenes met Abbott en Nixon zijn soms erg moeilijk om naar te kijken, maar Monds semi-autobiografische scenario vergeet niet te benadrukken hoe belangrijk de steun van vrienden is, juist wanneer het verleidelijk is om weg te lopen. De confrontatie tussen James en diens boezemvriend Nick [de sublieme Kid Cudi] is een masterclass in gecontroleerde agressie. Geen gemakkelijke zit, maar de moeite loont.