Still (2014)

Zwaarmoedig en intrigerend drama zonder enige verlichting. Het verhaal is simpel. De film moet het vooral hebben van de sfeer. Die is dreigend, uitzichtloos en (zelf)destructief. De sfeer wordt goed neergezet in de dialogen en door het bijna kleurloze beeldgebruik. De sombere jazzklanken doen de rest.

Gillen zet de getroubleerde vader overtuigend neer.

Nee, niet bepaald een opwekkende bevalling. Wel goede cinema.

Een film die heel veel goed, maar ook heel veel fout doet. Flink refererend aan gritty seventiesthrillers en dan met name Taxi Driver.

Het grootste probleem is dat Blake de scope van zijn film te groot maakt. Waardoor de essentie (of het beste deel) van de film ondersneeuwt. Bij vlagen is de film een boeiend portret van een zelfdestructieve man die zijn peilloze verdriet obsessief projecteert op de straatjongeren in zijn buurt. Maar daarnaast zit er veel in deze film wat er uit had gemoeten, omdat het nutteloos is, te veel op plot zit, weinig subtiel is of gewoon overbodig. Bijvoorbeeld: de nieuwe vriendin inclusief verkrachting bijvoorbeeld, maar vooral Carvers vriend, een nogal irritant personage, dat soms ook wat nauwelijks werkende pogingen tot humor toevoegt. Het hele gebeuren bij de fototentoonstelling is ook zoiets.

De boodschap aan het einde is dat je niet te snel moet oordelen. Of desnoods dat je je eigen kinderen ook maar nauwelijks kent. Beide best open deuren. Neemt niet weg dat het einde met al zijn geweld (waarin Carver de straatjongen te pakken heeft), maar met twee topacteurs een echt indrukwekkende scene is.

3.0*

Whenever I was away... Jobs, meetings, whatever...

Whenever there was a pause, a silence, my thoughts would just drift towards him.

He was always the first thing that came into my head.

Sometimes the only thing.

“Still” is grijs, grauw, deprimerend en aangrijpend tegelijkertijd. Het laat zien hoe iemand, verscheurd door verdriet na het verlies van zijn zoon, een zelfdestructief leven leidt en zichzelf laat meeslepen in een neerwaartse spiraal. Een uitzichtloos leven met alcohol en drugs als steun. De film begint dan ook met het geluid van het noodlottig ongeval en momentopnames van het slachtoffer. Initieel is het een karakterstudie over Tom Carver (Aidan Gillen), een freelance fotograaf. Maar geleidelijk aan evolueert dit naar een donkere thriller op het moment dat er zich een schijnbaar onschuldig incident voordoet tussen Tom en een lokale belhamel. Wat volgt is een dreigende situatie vol intimidaties, confrontaties en misdadige feiten. Een situatie die langzamerhand escaleert en Tom aanzet om het recht in eigen handen te nemen. Een film waarbij je als kijker jezelf de vraag stelt : “Wat zou ik doen in die omstandigheden ?”.

Het eerste wat ik me afvroeg was : “Hoe is het in godsnaam mogelijk dat een individu als Tom zo’n beeldschone vriendin als Christina (Elodie Yung) aan de haak kan slaan?”. En ook zijn ex-vrouw Rachel (Amanda Mealing) is niet bepaald lelijk en heeft nog altijd contact met hem. En op bepaalde momenten krijg je het gevoel alsof ze hem terug wil voor haar winnen. Nochtans ziet Tom er uit als een bezopen zwerver die leeft in een op een kraakpand lijkende woning, ergens in Londen. Zijn destructieve manier van leven vol drank en drugs en zijn door verdriet getormenteerde geest, nodigen niet bepaald uit tot een serieuze relatie.

De film start als een karakterstudie over de persoon Tom. Iemand die wegkwijnt thuis, samen met zijn ex het graf van zijn zoon op regelmatige tijdstippen bezoekt en verder zijn job probeert uit te oefenen. Maar geleidelijk aan gaat het over in een regelrechte thriller (op een bepaalde genuanceerde manier) dat als apotheose leidt tot een regelrechte wraakfilm. Het thriller gedeelte is het minst geslaagde gedeelte. Allereerst kwamen de hangjongeren niet echt dreigend over. Het bleef in het begin beperkt tot nietszeggende kwajongensstreken en intimiderende confrontaties. Tom is daarbij niet bepaald een McClane-achtige figuur maar eerder een doorsnee huisvader die agressiviteit tracht te mijden. De reden waarom hun wraakgevoelens zo’n grensverleggend hoogtepunt bereikte met Christina als slachtoffer, kwam redelijk vergezocht over. Was dit een poging om het wraakmotief extra te ondersteunen? Het wraakgedeelte is echter andere koek. Een huiveringwekkend moment waarbij je gevoelsmatig sympathie hebt voor Tom en goedkeurend zijn beslissing aanschouwt. Tegelijkertijd voel je diep van binnen dat er ergens iets niet klopt in zijn redenering en dat zijn aankomende handeling niet door de beugel kan.

Al bij al was dit weer een degelijk Brits project met briljante vertolkingen met vooral Gillen als steracteur. Een vertolking die zowel mededogen als afkeuring oproept. Tegelijkertijd zijn de andere vertolkingen ook schitterend. Stuk voor stuk zijn het persoonlijkheden die op een menselijke manier naar voren worden gebracht. Een film die perfect past in een grootstad zoals Londen. Zou dit een Hollywood product zijn, dan was het allemaal grootser, actierijker en dramatischer geworden. Het is echter het minimalistische en ingetogenere karakter dat deze film zo groots maakt. En tegelijkertijd bleef ik met dezelfde vraag zitten : “Hoe zou ik verdomme in zijn plaats reageren?”

3*