Louder Than Bombs (2015)

Erg goed, maar geen Oslo. Maar hoe volg je dan ook een absoluut hoogtepunt van de afgelopen jaren op ? Maar de afzeikrecensie die deze film naar aanleiding van Cannes kreeg in The Guardian is tamelijk belachelijk. Want een tegenvaller was dit zeker niet.

Wat Oslo veel beter maakte dan Reprise was vooral hoe klein van opzet de film was. Deze is helaas soms weer iets te vol. Vooral de affaire van Byrne met de lerares van haar zoon benadrukte wat al te sterk wat verder in de film ook al voldoende en veel subtieler uitgedrukt werd.

Maar Triers sterkste kant komt ook weer flink naar voren. Het subtiel schetsen van personages en hun onderlinge verhoudingen en hun onvermogen zichzelf te stabiliseren in de wereld. Dat in scenes die soms echt hartverscheurend mooi en intiem zijn. Verder durft de film af en toe iets wat heel vaak fout gaat, maar hier verbazingwekkend goed werkt: de overleden moeder even terug laten zien in de wereld na haar overlijden bijvoorbeeld of nog mooier: de jongste zoon die zichzelf een beetje durft prijs te geven in iets wat hij geschreven heeft en voorleest, kippevel. Zowel Huppert, Byrne, Eisenberg als de jonge Druid zijn indrukwekkend goed.

4.0*

De film vertoont inhoudelijk opmerkelijke overeenkomsten met A thousand times goodnight. Beide titels gaan over een bevlogen en geëngageerd fotojournaliste wiens baan een enorme wissel trekt op haar gezin. Poppe en Trier zijn echter heel verschillende regisseurs. Bij Trier valt zoals vaker de mooie belichting op, de heldere beelden, de fraaie fotografie. Daarnaast houdt hij het over het algemeen ingetogen en heeft z'n manier van vertellen iets literairs. Poppe is veel minder subtiel en ook minder origineel maar weet daardoor bij vlagen wel indruk te maken. Louder than bombs is wat mij betreft de betere film, maar toch ben ik nog steeds niet helemaal om bij Joachim Trier.

Op momenten vrij sterk, vooral als het rouwproces centraal staat. En dan zijn er drie mannelijke acteurs die dat allen op een goede manier vertolken, al vond ik de jonge Conrad soms wat vervelend. Maar ik houd gewoon niet van pubers met dat gedrag. Op andere momenten als hij een beetje opengaat zie je pas wat voor prestatie Druid neerzet, dus ik vergeef het hem wel. Maar ook een stille Eisenberg (al houdt hij zijn tics) en de warme Byrne doen goed werk. Alleen haalt Trier er een heleboel bij in de film wat mij allemaal onnodig lijkt. Dat de vrouw is vreemdgegaan, een nieuwe relatie met die collega, tot en met die baby van Eisenberg aan toe. Ik vond dat allemaal overbodige ballast die de film niet nodig had. Al met al een mooie film maar ook te afstandelijk om onder de huid te kruipen. 3,0*.

Een sterk maar wel wat ontoegankelijk verhaal - met meerdere details er in die op het oog niet ter zake doen, maar wel te denken geven. En dat dan tot in perfectie gespeeld door een sterke cast - al irriteert Eisenberg me nog steeds wel, moet ik zeggen, maar Byrne maakt dat wel weer goed. Trier heeft ook de cinematografie erg goed onder controle, aan de andere kant vond ik het herhalen van een paar scenes weinig toevoegen - en waarom dat precies die scenes moesten zijn werd me ook al niet helemaal duidelijk, zo essentieel vond ik die situatie nou eigenlijk niet echt.

Goeie film waarin een onverwacht overleden fotografe een rouwende man en twee zoons achter laat. Soms wat onevenwichtig in de aanpak en niet alle verhaallijntjes worden even goed afgewerkt. Maar meer dan genoeg sterke en goed neergezette personages. Een aangenaam tempo en een uitstekende cast.

Een wat zwaarmoedig maar sterk en redelijk toegankelijk drama. Doet denken aan Ordinary People maar die klassieker was toch nog net wat beter. Niettemin ging ik gaandeweg Louder than Bombs erg meeleven met de levensechte personages, en is dit verhaal over rouwverwerking binnen een gezin wat mij betreft zeer geslaagd.

De keuze van de juiste acteurs helpt natuurlijk ook mee. Byrne is weer schitterend ingetogen maar o zo aanwezig in de centrale rol van vader. Eisenberg en vooral Druid zijn zeer geloofwaardig als zijn zoons met problemen. Verder tot in de kleinere bijrol de prettige aanwezigheid van enkele karakteracteurs. Vreemd dat deze film wat onder radar is gebleven, voor iemand die niet terugdeinst voor wat zwaardere kost is dit een echte aanrader.

Een goede drama film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Gabriel Byrne...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Prima camerabeweging...

Aangename verrassing, waarin de jonge Druid vooral opvalt met zijn geloofwaardige acteren. Maar ook Eisenberg en Byrne zijn erg goed. De rol van Huppert ligt wat moeilijker, vooral omdat ze alleen in fragmenten en flarden van herinneringen langskomt- niet de makkelijkste rol. Verder kent de film een mooie opbouw, en zijn er tal van mooie scenes, waarbij de verbeelding van de brief van Conrad wel een hoogtepunt was. Ook af en toe wat humor, bijvoorbeeld als Byrne in de game-wereld van zijn zoon duikt om na een lullige begroeting met één houw te worden neergemaaid. Maar niet alleen grappig, ook ontroerend dat een vader zoiets doet om maar dichterbij zijn zoon te komen.

Dikke 3,5 ster, zit wel tegen de 4 aan.

Redelijk drama maar niet meer dan dat. Een traag verhaal en niet eens zo bijzonder, er gebeurt eigenlijk vrij weinig. Wel is het mooi verpakt met fraaie beelden en mooie, dromerige muziek. Er wordt wel aardig gespeeld.

Een heel stuk afstandelijker dan Thelma. Ergens logisch ook, want in de kern gaat het over mannen en hun onvermogen om over hun gevoelens te praten. Ze gaan de confrontatie liever uit de weg, maar uiteindelijk merken ze wel dat hen dat nergens brengt. Stukje bij beetje zoeken ze toch toenadering na zo lang op de dool te zijn. Louder than bombs is een film die niet snel met je gevoelens zal spelen, ondanks dat er een beladen sfeer hangt gedurende de ganse film. Een tristesse die na de film niet onmiddellijk zal wegebben.

De acteerprestaties zijn goed en menselijk. Het enige probleem had ik met Huppert zelf. Zij komt niet echt als een liefhebbende moeder over en haar Engels mag wel eens bijgeschaafd worden. Eigenlijk vind ik haar nogal miscast. Ook al ligt haar passie in haar job, ik had misschien graag meer gezien van wat ze allemaal had meegemaakt. Waar de film op veel momenten juist goed werkt met stiltes en lang uitgerekte scènes, zijn de flashbacks te kort en voelen ze bijna overbodig. Het camerawerk is natuurlijk uiterst genietbaar en Trier is een meester in beeld en geluid samen te brengen. Hoe dan ook kon het qua sfeerschepping zeker beter. De film blijft nogal aan de oppervlakte en weer niet door mijn huid te dringen. Deze film ga ik me zeker niet zolang levendig herinneren zoals Thelma dat nog steeds doet.

Bedrukte film over drie binnenvetters, die een traumatische ervaring uit het verleden een plaats proberen te geven. Een pretentieus drama dat naar mijn gevoel veel te afstandelijk blijft en nauwelijks vragen beantwoordt of verklaringen zoekt. De fraaie beelden en het degelijke acteerwerk kunnen niet voorkomen dat de film als geheel erg taaie kost is.

Zo erg toegankelijk vond ik de film nu ook weer niet, want er zitten heel wat verhaallijntjes in verweven, waar ge toch doorheen moet.

De gedachte die de oorlogsfotografe formuleert is me best bij gebleven : "Ge zijt van huis en denkt aan hen en verlangt naar hen en zij ook naar u, maar als ge dan eindelijk thuis zijt, dan doen zij hun dagelijkse dingen en ook mij onbekende dingen, wat me dan weer verontrust..." Denk dat dan de camera Isabelle Huppert lang in close-up neemt. Een mooi moment.

Naast Huppert - ondertussen al lang uitgegroeid tot een dame in het internationaal filmgebeuren - is ook vooral Gabriel Byrne in goede doen.

Moet echter vaststellen, na deze film en "Oslo, 31 August", dat regisseur Joachim Trier me niet erg ligt.

“There are days I'm invisible, I can do whatever I want. I must be careful not to lose that ability.”

Sterke film. Louder Than Bombs is soms onsamenhangend en ook wat afstandelijk, maar het verhaal op zich maakt genoeg indruk. Joachim Trier weet een fijne sfeer neer te zetten, en ook de acteurs doen het uitstekend. Vooral het subplot rond het jongere broertje (Devin Druid) is sterk, en met acteurs als Byrne, Eisenberg, Huppert en Strathairn kun je ook weinig fout doen natuurlijk. Minpunt is wel het subplot rond Eisenberg en zijn vrouw/minnares. Het idee erachter is wel aardig (zoon maakt dezelfde fouten als zijn moeder), maar de uitvoering is matig.

Goh, ik had m'n recensie van destijds hier nog niet geplaatst.

Ik vind 't een erg innemende film met alle invalshoeken van hoe je met een drama als verlies omgaat. De afstandelijkheid waar IH88 over rept is ook zeker aanwezig, omdat je als kijker daarmee zelf beter kunt kiezen met wie je je het meeste identificeert.

Lees hier verder over wat ik er destijds van vond. Is immers alweer tweeënhalf jaar geleden . Ik hoop 'm ooit nog 's op Blu-ray te mogen zien.

Deze had ik nog niet gezien van regisseur Joachim Trier. Net als zijn andere films de moeite waard, al is dit wel zijn minste tot nu toe. Films over rouwverwerking binnen een gezin blijven lastig en deze is geen uitzondering. Het sterke akteerwerk maakt gelukkig veel goed. Vooral leuk om Gabriel Byrne weer eens in een mooie rol te zien. De film begint prima en houdt de aandacht goed vast, tot de boel naar het einde toe toch een beetje begint te slepen. Bepaalde verhaalelementen en handelingen van de personages doen tenslotte ook wat gekunsteld aan.

De gelouterde oorlogsjournalist Isabelle [Isabelle Huppert] kwam twee jaar geleden om bij een auto-ongeluk. Haar echtgenoot Gene [Gabriel Byrne] en oudste zoon Jonah [Jesse Eisenberg] weten meer over de toedracht van het ongeluk, maar jongste zoon Conrad [Devin Druid] niet en worstelt mede daardoor ogenschijnlijk het meest met Isabelles dood. Twee confronterende gebeurtenissen leggen de barsten in het gezin bloot: het besluit van Isabelles collega Richard [David Strathairn] om een artikel te wijden aan haar dood en Genes affaire met Conrads lerares Hannah [Amy Ryan]. Complex familiedrama vergt de nodige aandacht en is prima geacteerd, maar Triers regie is vrij zwaar op de hand. Trier besteedde duidelijk veel tijd en geldt aan de reconstructie van het auto-ongeluk, maar je vraagt je af waarom.

Meegepikt omdat het een Joachim Trier betrof. Niet van het niveau van zijn bekendste films Thelma, Oslo of The worst person in the world. Deze film echter zei me niet zo veel. Niet slecht slecht, maar beduidend minder (interessant). Een film gaande over rouwverwerking en de complexe verhouding tussen vader en zijn puberende zoon.

Had zeker tot halfweg mijn aandacht, maar dat ebde later stilaan weg. Een film met diverse subplots die niet altijd boeien en zelfs onsamenhangend zijn. Neemt daarom wat te veel hooi op het vork. Cinematografisch wel prima gedaan, maar ik verwachtte niets anders. Inhoudelijk te plomp.