Schock (1977)

Aardig. Soms matig en op andere momenten goed. De film zit vol met leuk en mooi geschoten scènes, maar deze worden te veel afgewisseld met matige geacteerd, suffe en saai geschoten stukken. 2,75*

Alleraardigste afsluiter van Bava's carriere als leermeester (opa) van de Italiaanse horrorfilm. Iemand noemde het een 'zwanenzang', maar ik vond het verre van een slechte film.

De film kent twee minpunten. Ten eerste de muziek. Dat zijn beste leerling Dario Argento veel lof verkreeg door afgrijselijke syntho-rock als soundtrack te gebruiken, werkt dit na-aperij trucje niet bij Schock. Het kinderdeuntje (ook een handelsmerk van Argento) werkt gelukkig wel. En dan de lengte van de film, die had ondanks dat ie toch anderhalf uur duurt, toch een kwartiertje korter gekund. Bij de enge momenten merkte je hier en daar dat de koek op was, en er nog extra druk erop werd gelegd, waardoor de film ging balanceren van suspense-horror naar cult-horrorkomedie.

De spanning en suspense is gelukkig veelal aanwezig en weet met een spetterende finale de film me toch met een positief gevoel (over een horrorfilm) achter te laten. Zeer dikke 3*, mag zeker gezien worden.

Mindere Bava. Horrortechnische zitten er enkele spannende fondsen in maar deze horror is nooit zo optimaal als in zijn vorige films doordat de gebrekkige mise-en-scene. Geen schilderachtige shots meer en heel veel plotholes.

Zeer behoorlijke seventies-horror deze mengeling tussen The Tell Tale Heart, Repulsion en The Omen.

Macabere sfeer en flinke portie dosis sadisme in een film die het niet echt van zijn uiterlijk (saaie 70-ies middelmaat) moet hebben, maar soundtrack werkt goed.

En een aantal briljante shock-momenten.

Tevens een verrassende scene met afbreekmes.

Gore zit er ook in, niet heel veel, maar op die momenten is het effectief.

Blijft ietsje achter bij de meesterwerkjes van Dario Argento, maar liefhebbers kunnen deze poging tot iets soortgelijks van oudere horror-meister beslist proberen.

Mijn eerste Bava, en Bava's laatste. Een meester schijnt het geweest te zijn van de Italo horror. Ik kon er niet veel mee.

Vooral erg slecht geacteerd, en vooral dat jochie was soms erg irritant. Verhaal is zeker niet slecht, alleen wordt er zo weinig mee gedaan. Het wordt vooral wat meer op de drama gericht en niet zozeer op de spanning. De spanning was af en toe erg goed aanwezig, maar wordt dan compleet omzeep geholpen door de harde en slechte muziek. Af en toe komt er nog wel een mooi shotje voorbij, maar voor de rest erg standaard en duf. Het psychologische aspect komt het af en toe goed naar voren, maar wordt dan verstoord door het acteerwerk wat gewoon niet goed overkomt. Je kunt zeggen dat Shock erg in de afwerking faalt, en daarom ook nooit erg spannend wordt. De laatste scène maakt echter veel goed. Daar is de heerlijke onderhuidse spanning erg goed, en de climax mag er ook zeker zijn.

2*

Toch wel weer redelijk genoten van deze Bava. David Colin Jr. is vooral in het begin haast tergend als het zoontje van Daria Nicolodi's personage. Gelukkig slaagt men erin om dit nog voor de helft van de film te corrigeren en blijkt Colin Jr. zelfs nog een serieuze dreiging te zijn.

De kunst is het dan om het angstaanjagend te malen voor de kijker en ik moet zeggen dat Bava hier nog wel redelijk in slaagt. Gelukkig spelen Nicolodi en John Steiner hun rollen wel solide.

Ook de soundtrack is best goed, waarbij men gelijk zou denken aan Goblin, maar het zijn deze keer andere artiesten. Wel is er dus duidelijk te horen waar de inspiratie vandaan komt en is enkel het er doorheen mengen van "vintage video game sounds" tegen het einde wel apart.

Bava bewijst dat men niet altijd gore en/of veel geweld nodig heeft om een effectieve horrorprent te maken.

De laatste bioscoop-film van Mario Bava. En volgt het vrij bekende verhaal van gezinnetje dat in een nieuw huis gaat wonen en iets in het huis begint rond te spoken. Nu heeft Dora 's eerste man zelfmoord gepleegd en is nooit teruggevonden. Hierdoor heeft zij een zenuwinzinking gekregen en aan ons kijkers nu de vraag is er echt een bovennatuurlijke kracht of word Dora langzaamaan gek? En daar gaat het ook een beetje mis want bezetenheid, gekte, en satanistische krachten lopen in de film kriskras door elkaar en passen ook niet allemaal evengoed in het verhaal. Je weet niet goed waar de film nu heen wil? Psychologische horror of bovennatuurlijke thriller? Gelukkig heeft Dora ook nachtmerries en tijdens die nachtmerries pakt Bava dan wel goed uit! Met zijn heerlijke onderhuidse spanning en fijne jump-scares is de film zeker wel prima te bekijken.

Dora wordt trouwens gespeeld door Daria Nicolodi, zij was ten tijde van deze film de vriendin van Dario Argento en is ook in meerdere films van hem te zien.

Schock van Mario Bava bevat dan misschien wel een van de beste jumpscares ooit gemaakt, de rest errond is weinig om naar huis te schrijven. Het verhaaltje is flinterdun waardoor ik me vooral moest focussen op de personages om wat interesse op te wekken. Jammer genoeg zijn het bijna allemaal luide, panische karakters zonder sympathieke momenten. Het kind is vervelend en de verhaallijn van de vrouw is zo uitgekauwd dat het niet leuk meer is. De climax is amper een verrassing te noemen waardoor ik me vooral afvraag of het dit allemaal wel waard was.

Zonde. 2*