Dementia 13 (1963)

Een teleurstelling toch wel. Op mij komt de film over als een project van enkele laatstejaarsstudenten, maar dan net een tikkeltje professioneler. Wat ik doorgaans apprecieer aan zulke projecten zijn de passie en het tomeloze enthousiasme van de makers. In Dementia 13 heb ik daar niks van gemerkt, ook al had de film voor de rest alle kenmerken van een low budget film. Kwalitatief een vehikel met andere woorden. Een plotje van niks, een wirwar aan acteurs en nergens een duidelijke lijn of visie. Er passeren zoveel scènes die gewoonweg weggelaten hadden kunnen worden of vervangen door andere, want anders was er van de korte speeltijd helemaal niks meer overgebleven. Wellicht een beetje een voorloper op de whodunnit horrorfilmpjes van de seventies, maar kan voor de rest nergens boeien. Enig pluspuntje was de goede belichting. Conclusie: Als drive-in pulp net voldoende, maar voor de rest een overschat wanproduct.

Ik dacht in het begin, hey een leuke ouwe griezelfilm, de ingrediënten vermeld op de dvd verhalen dat ook, echter, of de film heeft de houdbaarheidsdatum overschreden of het was toen ook al een mager filmpje. We zullen het nooit weten.

Ik had ook het idee weer zo'n ouderwetse horror te gaan zien. En dan ook nog eens geregiseerd door Francis Ford Coppola. Was dat een tegenvaller. Het is eerder een who-dunnit misdaadverhaal met de huisdokter als een soort Poirot die het familieraadsel wil oplossen. Niet bijster spannend. Wel opvallend dat telkens in zulke 60er jaren films één van de bevallige hoofdrolspeelster in een doorschijnende baby-doll ergens moet ronddwalen. Zucht, die goeien ouwe tijd

Ach ja, kleine films van later bekendere regisseurs bij Roger Corman, altijd geinig. Veruit de beste is nog steeds Targets van Bogdanovich. Dit is wat beter dan de film van Hellman laatst maar niet veel. Ongetwijfeld een reactie op een beroemde klassieker van drie jaar eerder die ik niet zal noemen, Belangrijke overeenkomst is dat ook hier een hoofdpersonage dat wat te verbergen heeft al snel in de film het loodje legt. Het script is weinig zorgvuldig en de film sleept best wel tussen de spectaculairdere scenes door. Af en toe schoot wel door mijn hoofd dat negen jaar later deze schrijver/regisseur The Godfather maakte. Das wel een behoorlijke stap.

Matige film waarin een vrouw de dood van haar man verdoezeld voor diens familie. Verhaaltechnisch mist het geheel nogal wat focus waardoor de film rommelig overkomt. Ondanks de korte lengte soms langdradig. HIer en daar een sfeervolle scene en ook de muziek is prima. Echter voornamelijk alleen interessant als vroege vingeroefening van Francis Ford Coppola.

Gisteravond nog even snel aan de slag met deze Dementia 13 en daarmee toch een regisseur van naam met Coppola. Maar dat niet alles meteen in vuur en vlam staat wat van zo'n naam komt blijkt wel weer waar ik overigens niet mee wil zeggen dat het een slechte film is.

Want in de kern lijkt niet zoveel mis met deze Hitchcockiaans film die van meet af een opvallende sfeer en muziek heeft met de opening op het water. Fraai zoals altijd de zwart wit stijl en toch vooral de al eerder genoemde muziek. Maar helaas slaat het geheel toch een beetje dood eenmaal op het landgoed waar toch vooral de familie perikelen aan bod komen en het geheel verzand in dialoog en onderlingen verhoudingen die mij toch eigenlijk niet zo zeer interesseren.

En het duurt toch wel tot de ontdekking in de vijver en de eerste moord dat er echt iets gebeurt en dat de film zijn genre duiding horror/mysterie/who dun it waar maakt. Bijzonder overigens dat de onderbroek van Louise voordat ze het water in gaat wit is maar onderwater opeens donker van kleur. Afijn, zoals gezegd is die fase de opmaat voor een verbetering van de film die vervolgens in een slasher-light uitmondt met uiteraard veel verdachten zoals een Hitchcock betaamt. Toch is het ondanks enkele sterke punten allemaal net niet met deze Dementia 13 die dan ook niet een voldoende gaat krijgen en is het niet altijd goud ook niet als je naam Coppola is.