Butter on the Latch (2013)

Bij deze vreemde film dacht ik eerst dat ik een symbolisch heidens ritueel verzeild was geraakt, maar ik kwam bedrogen uit. Het raadselachtige, onduidelijke en opgewonden verhaal was ogenschijnlijk voor een groot deel geplaatst in de bossen, maar speelde zich in feite in het hoofd van de hoofdpersoon af. Realiteit en droomwereld, drama en fictie liepen voortdurend door elkaar en iedere scène leek een dubbele bodem te bevatten, wat mateloos irriteerde. De personages bleven hol en leeg en hetzelfde gold voor de dialogen; op mij hadden ze geen enkel positief effect.

Ik begin me steeds meer aangetrokken te voelen tot het soort film waar plot, dialoog en structuur er zo weinig mogelijk toe doen en de kijkbeurt dus meer een zogenaamde zintuigelijke ervaring is. Vooral de psychologische drama's binnen de American independent movement, zoals het uitstekende recente Queen of Earth en Felt, lijken hier in furore te maken en beloven een opwindende toekomst voor het genre. Echter zijn er ook filmmakers die een beetje misbruik maken van deze vrije manier van filmen door slechts met een leeg omhulsel aan te komen. Want ondanks dat het er kwa vorm soms echt strak uitzag (die in your face versnellingkjes waren echt heerlijk creepy) en de eerste en laatste minuten wel voor een lekker paranoia sfeer zorgde, is het niets meer dan een warrige aaneenschakeling van nietszeggendheid, met ondanks het interessante thema (ik moest trouwens wel even googlen wat een Balkan festival precies was) veel, zelfs voor mumblecore principes, oeverloos gezanik over zoutmassages en anale seks. Wat toch wel een verdrietige constatering was aangezien Decker's andere film veel talent beloofde. Ik ben niet zo negatief als mijn bovenbuurman, maar vraag me wel af hoe bijvoorbeeld McSavah tot zijn score is gekomen? Online reviews lijken wat spaarzaam en bevestigen mijn negatieve gevoelens alleen maar dus ik ben wel benieuwd naar een wat positiever geluid. Wellicht kan dit me nog wat in mijn eindoordeel sturen?