The Hallelujah Trail (1965)

Zeer aardige western / komedie die net wat te lang duurt.

Zeker het verhaal is leuk en acteren is goed.

3,5 ster

Tegenvaller, nauwelijks grappig en de film duurde veels te lang. Burt was wel redelijk, maar z'n tegenspeelster was een buitengewoon irritant personage. Lee Remick is de naam om te onthouden (en in de toekomst te mijden).

Een tweeënhalf uur durende komedie over vrouwenemancipatie in het Wilde Westen... Als ik dat van te voren geweten had, was ik er waarschijnlijk niet aan begonnen, maar toen ik een willekeurige dvd uit de kast pakte en Burt Lancaster er voorop zag staan, durfde ik de gok wel te wagen. De regie is van John Sturges en dat is op de een of andere manier wel merkbaar, maar de komische noot sloeg nergens echt aan. Bij spaghettiwesterns wil een vleugje humor nog wel eens succesvol zijn, maar Amerikaanse humor is iets dat een western in mijn ogen niet ten goede komt. Lancaster en Lee Remick doen het aardig, maar hebben het concept niet kunnen doen slagen.

In de stad Denver dreigt zich een rampenscenario voor te gaan doen. In de winter is de hooggelegen stad afgesneden van de wereld. Het is bijna winter en de whisky is bijna op. Kosten noch moeiete worden gespaard. Een enorme lading whisky is onderweg en wordt begeleid door het Amerikaanse leger, een vrouwenbeweging die strijd voor gelijke behandeling en tegen drankzucht en natuurlijk door indianen. De film is een komedie. Dat moge duidelijk zijn.

In de eerste helft is de film best aangenaam vertier. In het centrum staat legercommandant Burt Lancaster die is omringd door abstinente vrouwen die de orde en het gezag in zijn fort ondermijnen. De stoere kolonel is machteloos tegen zoveel bevalligheid. Leuke rol van Lancaster. Heel sprankelend is het verder niet. Het kabbelt voort met hier en daar een scène die een glimlach te voorschijn tovert.

Daarna verlegt de aandacht zich naar het whiskytransport. De grote grap van de film is uiteindelijk de hectiek en de chaos die ontstaan als alle groepen die geïnteresseerd zijn in de whisky met elkaar botsen. Ook dan sprankelt het amper. In plaats daarvan veel langgerekte scènes, waarvan slechts een enkeling de kwalificatie grappig verdient.

Het is dat de film een bepaalde authentieke charme heeft en enkele leuke personages, anders had ik het niet volgehouden tot het einde. Desondanks een enorme prestatie als je weet dat de film maar liefst 2 uur en 45 minuten duurt, weinig lach genereert en zeker een uur te lang is.

Tegenvallende film. Heel vervelend is trouwens dat ik na een paar dagen nog steeds dat vervelende liedje "Hallelujah Trail" in m'n hoofd heb. Ik zing het soms zelfs hardop. Hopelijk verdwijnt dat eerdaags.