Raiders!: The Story of the Greatest Fan Film Ever Made (2015)

Vreselijk niet boeiend.

Ik heb vooraf meestal wel zin in film-gerelateerde docus, maar misschien moet ik dit soort fan-centered dingen maar eens links laten liggen. Ook hier weer weinig interesse in het wel en wee van de personen die opgevoerd worden, al is het gelukkig wel iets serieuzer dan onverlaten die verkleed als Indie over straat lopen.

In de plaats een groepje kinderen dat er zeven jaar lang over gedaan heeft de film shot voor shot na te maken. Heel hun jeugd is opgegaan aan het project, uiteindelijk miste er maar één grote scene uit de film. Zoveel jaar later komen ze weer bij elkaar om hun grote kinderdroom eindelijk af te maken.

Leuk voor die jongens en ieder zijn hobby, maar iets waardevols is er niet uit al dat werk gekomen. Het ziet er vooral brak en amateuristisch uit. Zelfs die laatste scene, waar ze toch heel wat geld in gezonken hebben, is nu niet bepaald geweldig. De heren zelf zijn ook weinig interessant, het zijn dan ook doodgewone kereltjes, die ooit aan een serieus groot project begonnen zijn en hebben doorgezet.

Ik vind het amper een onderwerp voor een docu. Ergens zit er wel een interessant verhaal in, maar niet in de achtergrond van de drie kerels en ook niet in het schieten (en de problemen daarrond) van de allerlaatste scene. Saaie "het leven zoals het is" bullshit die ze beter houden voor TV uitzendingen in één of ander melig knuffelprogramma.

1.0*

Hoe bedenk je het: een paar vrienden maken in 1982 een remake van Raiders Of The Lost Ark, zonder budget en zonder enige vorm van talent. Zes jaar later blijkt de film nog steeds niet af te zijn en groeien de vrienden uit elkaar. Er blijkt nog één scene te missen. Nu, bijna dertig jaar later, komen de vrienden weer bij elkaar om deze scene in te blikken. Een fantastisch idee voor een documentaire en het geheel is dan ook erg grappig en onderhoudend, alsmede sporadisch best tragisch. Het archiefmateriaal en de nagespeelde scenes vormen natuurlijk de voornaamste reden om dit te kijken en stellen zeker niet teleur. Het wordt allemaal zo enthousiast gebracht dat je de zin- en kansloze remake haast helemaal zou willen bekijken. Haast.

Goeie documentaire over een paar vrienden die de eerste Indiana Jones zelf opnieuw filmen. Een persoonlijk verhaal over een paar jongens die iets teveel hooi op hun vork nemen, maar er wel volledig voor gaan en het gewoon doen. Leuk om de inventiviteit te zien van de scenes die ze midden jaren '80 hebben opgenomen. En na ruim 25 jaar komen ze weer bij elkaar om de laatste, onvoltooide scene op te nemen.

"Do we have the shot?"

Wie heeft er in zijn jeugd nou niet van gedroomd om zijn favoriete films na te maken? Zelf speelde ik met vrienden op het schoolplein Star Wars, Indiana Jones en Harry Potter na en uiteindelijk heb ik Star Wars Episode V bijna helemaal shot-voor-shot nagemaakt als Lego Stop-motion filmpje. Deze zomer heb ik toevallig mijn eerste korte film opgenomen, weliswaar een origineel verhaal maar in feite een imitatie van de stijl van Dario Argento en Alfred Hitchcock. Je zal het dan ook niet gek vinden dat ik de jongens uit deze docu zie als een soort helden.

Hoewel het erg moeilijk is geweest lijkt het me heerlijk om jezelf zo te verliezen in zo’n project. Deze gasten hebben gedaan wat we allemaal hadden gewild. Als mede Indiana Jones-fan bewonder ik hun toewijding en als mede filmmaker-in-spé bewonder ik het gigantische doorzettingsvermogen en perfectionisme. Ok, als film op zichzelf stelt Raiders: The Adaption natuurlijk niet bijzonder veel voor, maar als je bedenkt wie het geeft gemaakt en hoe het is gemaakt is het toch wel erg indrukwekkend.

Mooi voorbeeld ook van escapisme, om de sleur van het leven en de narigheden uit het gezin en op school te vergeten ga je met z’n allen 7 jaar lang je favoriete film remaken. De documentaire op zich is wel aardig gemaakt, maar het is vooral de inhoud dat deze het bekijken waard maakt.