Il Tempo degli Avvoltoi (1967)

Deze zaterdagavond zitten kijken.

Hilton is één van mijn favoriete Spaghetti western acteurs en ook in deze film stelt hij niet teleur.
Zijn personage kent zelfs een duidelijke karakterontwikkeling, waar hij begint als een zorgeloze flierefluiter, eindigt hij als iemand, die verantwoording neemt en de juiste keuze maakt, door niet uit pure wraak meer te handelen.

Hilton wordt in deze film gekoppeld aan Wolff, een acteur, die meestal bijrollen speelde in Spaghetti westerns en waarschijnlijk bij het grote publiek het bekendst is door zijn rol in Once upon a time in the West, als de onfortuinlijke farmer, wiens grondbezit hem en zijn gezin noodlottig wordt.

In deze film echter speelt hij een geheel in het zwart geklede meedogenloze gunslinger annex killer, die een geheim met zich mee draagt en wat hem uiteindelijk de kop kost. Wolff weet dit karakter overigens uiterst sadistisch neer te zetten, dit is gewoon een complete psychopaat, waar je toch als kijker enige sympathie voor weet op te brengen, gezien wat hem allemaal in het verleden blijkbaar is overkomen en hoe hij hier onder nog steeds lijkt te lijden.

De wisselwerking tussen beide heren werkt fantastisch, voeg daar naast Eduardo Fajardo als de hoofdschurk, een rol die hem niet onbekend is, want een gelijksoortige rol speelde hij ook al in Django (van Corbucci, 1966), maar dit maal weet hij er meer gelaagdheid in te brengen. In deze film is niet iedereen perse geheel goed, of slecht, wat het des te interessanter maakt voor de kijker.

Goede boven gemiddelde western met een verassend en gedenkwaardig einde. Aanrader!

Een acht, ofwel vier sterren.