Rurôni Kenshin: Densetsu no Saigo-hen (2014)

Ik heb gisteren de blu-ray trilogie ontvangen en moest alleen nog het laatste deel zien.

En het was weer een visueel feest.....mooie gevechten,mooie locaties....en gewoon supermooi geschoten.

Ook de gevechten en de choreografie daarvan was weer van een hele hoge kwaliteit.

Wel was dit deel net iets langdradiger dan de eerste twee.........dus net even een tikkeltje minder.

Maar nog steeds

Het laatste gevecht van de Battosai.

Het laatste deel is op niveau van de voorganger. Nochtans is de eerste helft meer drama en volledig opgebouwd rond de identiteitscrisis van Kenshin, die door zelfmedelijden en zelfwalging niet in staat is om het niveau te bereiken om zijn vijand te verslaan. Het verloop is vrij traag en het dommelt wat in met saaie tussendoortjes tussen meester en leerling. Veel nieuwe wendingen zijn er niet meer, en het hele verhaal is een lange aanloop naar de finale confrontatie. Als die er komt, mag die best gezien worden, met flitsende en lang uitgesponnen actiescènes. Geen slechte reeks; groots en spectaculair opgezet, met mooie beelden. Mocht ook wel gezien het grote budget dat gebruikt werd. De Kenshin trilogie leek me gericht op een wat jonger publiek en dat voel je ook aan de dialoog, die nogal "teenage" klinkt. Er waren voor mij ook teveel personages die de aandacht moesten opeisen om het degelijk af te werken. De trilogie is te koop voor amper 12 euro, dus daarvoor moet je het ook al niet laten.

Kenshin VS Shishio: de grand finale

Ik had me voorgenomen om dit derde en laatste deel uit de Rurouni Kenshin trilogie zo snel mogelijk te zien. Het eerste deel en het tweede deel kun je nog redelijk makkelijk van elkaar los zien, hoewel de personages misschien toch nog wat fris in je geheugen moeten zitten, maar dit derde deel sluit naadloos aan op zijn voorganger. Zelfde jaar van uitkomen en eigenlijk had dit gewoon één gigantisch lange film moeten worden.

Al vind ik het op zich wel goed dat er gesplitst is, anders had het misschien wat teveel van het goede geweest. Soit, The Legend Ends borduurt dus lekker verder op hetgeen we in Kyoto Inferno hebben gezien en dat is de strijd tussen Shishio en Kenshin. Beetje jammer wel dat de uitwerking van Shishio's Juppongatana niet zo uitgebreid is als ik had gehoopt (we krijgen gelukkig nog wel onder andere een gevecht tussen Anji en Sanosuke, hetzij wel zonder Futae no Kiwami, en ook Sojiro wordt nog degelijk uitgewerkt), maar verder is hier op gebied van verhaal toch weinig op op te merken. Misschien net iets teveel opbouw nog naar het einde toe met eerst het leerproces met Seijûrô Hiko en dan nog de strijd met Aoshi, maar die eindbattle waar Kenshin, Saito, Aoshi en Sano de krachten bundelen om het tegen Shishio op te nemen.. Ik krijg al kippenvel als ik er aan terugdenk.

Visueel gaat de film ook gewoon verder waar de twee vorige films begonnen waren. Dat betekent veel flitsende gevechten die wonder boven wonder toch overzichtelijk blijven. Het is genieten van Kenshin met zijn reverse blade en de manier waarop hij zijn vijanden het onderspit laat delven. De scène waar hij Megumi beschermt is ongetwijfeld één van de leukste momentjes uit de film. Qua cast ook nog altijd even degelijk. Volgens mij niet echt grote nieuwkomers in vergelijking met de vorige film en dat is ook niet nodig. Soundtrack ook even degelijk als verwacht, maar wat is het jammer dat ze ineens voor een Engelstalig nummer hebben gekozen bij de aftiteling! Voelde erg geforceerd aan terwijl ik eigenlijk nog was aan het nagenieten van het spektakel dat het einde was.

We zijn al ondertussen 3 jaar verder, maar ik hoop dat dit niet het einde is van de Kenshin live-action saga. Er zit hier teveel goeds in om het te laten eindigen bij drie films. Oké, tezamen hebben ze wel een speelduur van over de 6 uur maar toch.. Hopelijk krijgen we nog eens een blik in dit universum, wel met dezelfde mensen achter en voor de camera uiteraard.

Dikke 4*

Slot van de Rurōni Kenshin-trilogie. Van hetzelfde laken en pak als het voorgaande deel met een magere verhaallijn die enkel dient om de talrijke zwaardgevechten (en andere knokscènes) aan elkaar te rijgen. Het allereerste deel van dit drieluik is wel aardig, maar de beide sequels komen amper boven de middenmaat uit… tenzij je een liefhebber van dit soort vechtfilms, waarin overmatig veel bloed vloeit in een poging om het nog wat “indrukwekkender” te maken. Het is allemaal niet aan mij besteed.