Schneider vs. Bax (2015)

Teleurstellend.

Komt niet in de schaduw van Borgman en dat zit hem vooral in het laatste half uur. Het wachten was op de climax die uiteindelijk een anticlimax werd. Zelden zo'n teleurstellend einde gezien. Jammer, want af en toe was het best wel lachen geblazen, hoewel eerlijk gezegd mij op een gegeven moment ook dat begon te vervelen. Het werd allemaal een beetje te veel van hetzelfde. Misschien toch te veel van deze nieuwe Van Warmerdam verwacht, maar ja, wat wil je na het uitstekende Borgman. Dat valt zomaar niet te evenaren. Dus het is Alex van W. dit keer vergeven.

3,0*

SCHNEIDER VS BAX
Weergaloze zwartgalligheid en artistiek verantwoorde brute gruwelijkheid in het
moeras (letterlijk en figuurlijk geestelijke) van Alex van Warmerdam.
De setting is vrij uitgekleed tot zijn naargeestige kern, met een hoofdrol
voor wuivend, dichtgegroeid knisperend en knapperend riet.
De omgevingen competeren met elkaar. De loods van Schneider (met vermommingssnorretjes),
de keuken van de geruste moeder (lekker knus tijdens het koken met groenten
op het aanrecht), het poepbruine stille kantoor (jezus wat lelijk) van de
opdrachtgever Van Mertens met Vlaams accent dat hier sinister staat ten opzichte
van de Nederlandse en een eenzaam wit hutje in een open natuurgebied, met verder
niets, maar dan ook helemaal niets een teken van leven zichtbaar tot aan de
horizon.
Grimmigheid maakt zich meester van het eerste deel. De opmaat, het hoe en
waarom (wordt niet uitgelegd, doet er uiteindelijk ook niet toe, dat is lekker
artistiek), de beïnvloedingen van de karakters jegens elkaar, het twistspelletje,
de dochter die Bax lastig valt en Bax (Van Warmerdam zelf, notabene, regisseren en afwisselend spelen
hoe moeilijk) die zich tentoon spreidt als een enorme klootzak.
Er wordt wat heen en weer geschakeld en daarmee hebben we kennisgemaakt met
de toedracht, het grote toeval overvalt Schneider (er wordt ingebroken in zijn
loods door een koppel - een mollige prostituee, Annet Malherbe - van de familieserie
Aaf, met een boze pooier - Pierre Bokma), Mertens die de twee huurmoordenaars
tegen elkaar uit probeert te spelen en daarbij zelf ernstig blundert en Bax die
neurotischer wordt, zijn dochter die ontsnapt, en Bax zelf die meer en meer
zijn toevlucht zoekt naar drugs.
De sfeer is gespannen en gesprekken worden afgedaan als kort-af-zinnetjes, heel staccato.
De extra grimmigheid komt voort vanwege het simpele feit dat het stil is (er is geen
muziekbegeleiding tijdens de hele film, (!)). Schneider is bovendien jarig en zijn
dochtertjes hebben voor hem gezongen wat het contrastrijk maakt met zijn geheime
nevenactitviteit. En alles berust op de verantwoording dat een kindermoordenaar van
kant gemaakt moet worden. Een kindermoordenaar is het ergste van het ergste, dus waarom
zou daar meer uitleg voor nodig zijn, die moeten ten alle tijden uit de weg geruimd worden.
Het kleine rustieke hutje verandert in pandoradoos waarbij de boze emoties zich meester
van de situatie maken, totdat zelfs het hutje te klein is en het moeras wordt opgezocht
om zich te vermijden van de plek met de steiger uitziend over een meer.
We worden als publiek verward. De opa maakt de entree (met een jong ding), nadat eerder
de minnares van Bax vertrokken was (Eva van de Wijdeven, Desie van Dunya en Desie), Schneider
die betrapt werd, terug moest, dus Gina met zich meezeult, de dochter die gebrouilleerd
het moeras heeft opgezocht en zo is de hele groepstroublering compleet.
Van Warmerdam antwoord in dit deel niet, maar schept er genoegen in te verwarren.
Alles wordt tegen elkaar uitgespeeld zonder te veel verband te leggen. Heel absurdistisch
en gruwend. Gelukkig zijn daar nog kleine vondstjes (de crackers zijn op, of een duim
die er bruut af wordt geschoten) die de zware zwartgallige materie verluchten.
Helemaal als de dochter de handtastelijke opa neersteekt, en in het moeras dumpt (let op
het been dat nog het lijk 'naduwt', een practical joke in grofheid, zoals er nog een
paar practical jokes verspreidt zijn). Het moeras en het meer, water an sich, is waar
drama's zich in 'oplossen', zoals water vaak geassocieerd wordt met moord (hoe vaak zijn
er berichten uit de kranten te lezen, dat er een lijk uit een kanaal, de Waal, een meer of
een rivier is opgevist?).
Uiteindelijk komt de apotheose (alles nog steeds op dezelfde klaarlichte dag) in het moeras
en is er het sluipspel van wie-wie zal omleggen. Mertens wordt gebruikt als (fataal) lokaas
en Schneider doet zijn werk in bloede kille.
Totdat we weer bij het vervallen hutje in het naastgelegen bos zijn, de dochter blundert
met haar scherpschuttersgeweer en we te maken krijgen met een artistiek einde. Het zou te
simpel zijn Schneider de dochter om te leggen, omdat ze ontwapend is en machteloos. Kil
tussen de ogen zou voorspelbaar zijn. Dat gebeurt niet. Schneider opent de deur en de
dochter zit volledig naakt tegenover hem, om maar in alles zo kwetsbaar mogelijk te zijn,
dat je dan een naakte, weerloze vrouw zou omleggen (het blijft een getuige) spookt in zijn
gedachten, keert om, en treedt binnen voor zijn verjaardag...

Toch een tegenvallertje, na hoge verwachtingen door goede kritieken her en der. Net als Borgman hangt deze film aan elkaar van ronduit geweldige sequenties (die duim! die opa! die bootscène! kabouter Edward!), maar ik mis de samenhang die al die sequenties tot een geheel maken. Het kat-en-muis-spel kent teveel onderbrekingen die heel erg los staan van dat centrale uitgangspunt. Het wordt allemaal een beetje kluchtig en da's best leuk. De film deed me vooral denken aan Arsenic and Old Lace (1944), ook omdat Schneider vs. Bax zich afspeelt op één locatie. Absoluut een grappige film dus, laat dat voorop staan, ondanks voorgaand commentaar.

Na de succesvolle Borgman lijkt van Warmerdam er weer zin in te hebben...

Schneider Vs. bax is een iets degelijker verhaal maar ook hier is het weer eens genieten geblazen van Van Warmerdams unieke methode's en zijn heerlijke subtiele vorm van humor. Met net als Borgman weer een Belgische inbreng wat cast betreft. Het plot dat je vaak wel in spectaculaire actiefilms ziet wordt hierin ook lekker opgepoetst. We volgen huurmoordenaar Schneider (erg leuk neergezet door Dewispelaere) die van Mertens (waarvoor Bervoets opnieuw wordt verkozen) wordt ingehuurd om schrijver Bax te vermoorden, die weer lekker typisch mag neergezet worden door de ijsberende Alex van Warmerdam, en hiermee ook weer een lekker rolletje aan zichzelf trakteert en ook weer lekker cynisch uit de hoek kan komen. En ja... een huurmoordenaar die een schrijver om moet brengen... je moet er maar opkomen. Maar dan blijkt er toch weer zo'n twist te zijn die je ook weer van Alex mag verwachten. Daaromheen komen er nog behoorlijke zwartgallige maar leuke bijzaken aan bod; Bax zijn depressieve dochter, zijn minnares, die ouwe vent en zijn vriendinnetje met een Stockholm syndroom, Pierre Bokma als pooier, en die hoer Tina, werken weer op een buitengewone wijze op je lachspieren. En ook in deze wereld is, spontaan even iemand killen, heel gewoon.

Ook de locaties waren weer lekker leeg en somber en moesten het weer hebben van het toneel-sfeer. Je kan het gewoon bij elke film zeggen; de stijl van Alex doet niemand over...

4,0*

Een genrefilm van Alex van Warmerdam, maar natuurlijk geheel in zijn eigen stijl. Degenen die Borgman te vaag vonden kunnen opgelucht ademhalen, want Van Warmerdam kiest hier juist voor een opvallend simpel, gestroomlijnd verhaal. Al krijgen we nooit te horen waarom Schneider dood zou moeten, maar ach. Het is een eenvoudig opgezette thriller, gemixt met een klucht. Tijdens deze showdown tussen de twee titelpersonages duiken steeds andere personages op die steeds op komische wijze het verhaal beïnvloeden. Prudh noemde eerder als de film Arsenic and Old Lace en daar moest ik ook aan denken, door de mix tussen een zwart-komisch moordplot en bijna theatrale klucht.

Wat Van Warmerdam brengt naar dit alles in natuurlijk zijn gebruikelijke droge humor, een reeks acteurs die vaak in zijn werk opduikt en een zeer Nederlandse setting die ten volle benut wordt. Ik was zelfs verbaasd hoe goed Van Warmerdam hier filmisch te werk ging. Hij weet het hoge riet, de moerassen en zelfs dat verder weinig bijzondere buitenhuis hier optimaal in te zetten voor het thrillergedeelte van de film. Hij blijkt sowieso een verrassend goede genrefilmer te zijn.

Het ontbreekt misschien aan een werkelijk spetterende ontknoping. Niet dat er iets mis is met degene die we nu krijgen; het voelt slechts wat gewoontjes aan. Zo geïnspireerd en origineel als het beste van Van Warmerdam is dit sowieso niet, maar het is wel een vermakelijke film voor liefhebbers van deze humor en misschien een goede instapplaats voor nieuwkomers.
3,5*

Leuk! Ben niet bekend met Warmerdam. Niet geheel verrassend aangezien ik de Nederlandse cinema vrij weinig waard vind. Althans, in de vijvers waar ik doorgaans vis zie ik weinig raakvlakken met de films die hier verschijnen. Schneider vs. Bax ontspringt die dans een beetje, met name omdat het vrij authentiek aanvoelt. Lekkere maffe humor, nogal absurdistisch. Als ik één ding niet mis, is het een duidelijke lijn of samenhang van de verschillende scenes (/sequenties). Alleen aan het eind wilt hij te graag alles netjes afronden. Ik zou zijn gestopt bij het shot van de naakte Kraakman. Filmisch vond ik het echter, i.t.t de meeste reacties, weinig waard. Het landschap (schitterend) doet z'n werk, Warmerdam observeert. Solide (veilig), maar weinig sprekend. Zo komt NL in ieder geval niet van z'n stoffige karakter af.

Toegeven, ben een Van Warmerdam-fan en werd opnieuw na het fantastische "Borgman" met 'Schneider Vs Bax' verrast.

Opnieuw zijn de duistere bizarre humor en plotwendingen aanwezig en talrijke acteurs van zijn vorige films.

Verhaal gaat over twee mannen die "jacht" op elkaar moeten maken.

Voor hoofdlocatie werd gekozen voor een Nederlands landschap met riet, water, blokhut, vijver en bos.

De absurde en hilarische momenten volgen elkaar op en ergens zit er weer een bizarre logica in de Van Warmerdam wereld.

Een constante spanning is in de film en je weet nooit wat er zal gebeuren en dit maakt deze film opnieuw een pareltje.

Van Warmerdam zoals Van Warmerdam bedoeld is!

Wat een raar verhaal, klopt van geen kanten, onwaarschijnlijk en sommige acteurs zijn echt slecht. Met verbazing maar afgekeken. Volgens mij zaten behalve de acteurs ook de schrijver vet aan de drugs........

Zal wel cult zijn............................voor mij een verspilde 94 minuten van mijn leven

Alex van Warmerdam is eigenlijk de enige Nederlandse regisseur die me nog kan bevallen met het maken van Nederlandstalige producties die bestaan uit aparte eigenzinnige verhalen, die vaak vol zitten met zwarte en droge humor. Echter bij deze film slaat hij spreekwoordelijk de plank volledig mis.

Het is wederom een typisch eigenzinnig verhaal van regisseur Alex van Warmerdam, waarin hij zelf de hoofdrol speelt en waarin ook grotendeels de standaard cast is te zien die Alex van Warmerdam regelmatig gebruikt in zijn films zoals Gene Bervoets, Annet Malherbe, Pierre Bokma en de fraaie Eva van de Wijdeven die in het begin van het verhaal zelfs helemaal van top tot teen bloot is te bewonderen tijdens een douche scene. Hoewel het verhaal me nog enigszins wist te vermaken, raakt het verhaal wel kant noch wal en rammelt het ook aan alle kanten. Zo spelen o.a. een aantal personages erin mee die totaal overbodig zijn en ook helemaal niets toevoegen in het verhaal en dan heb ik het vooral over de rol van Annet Malherbe en het korte rolletje van Pierre Bokma. Ook is het verhaal best onduidelijk, maar naarmate het verhaal vordert komt daar wel meer duidelijkheid in.

Opzicht is dat allemaal niet zo erg en is dat ook een eigenschap van Alex van Warmerdam, maar vaak compenseert hij dat dan met de nodige zwarte en droge humor waardoor het toch allemaal genietbaar is. Echter in dit verhaal ontbreekt de humor totaal en ik heb dan ook nergens om hoeven te lachen, laat staan glimlachen. De enige persoon die nog een heel klein beetje leuk was, was Pierre Bokma. Hoewel het op papier klopt dat het een Komedie / Thriller is, neigt deze film toch meer naar een thriller en zeker wat betreft het laatste gedeelte van het verhaal wat me zelfs nog wist te boeien en zelfs een beetje spannend was. De geïsoleerde locatie in het landschap, waarin het verhaal zich grotendeels afspeelt, was opzicht best fraai en dat geldt ook voor de gemaakte opnames daar.

Het verhaal draait eigenlijk om vier hoofdrolspelers, te weten Alex van Warmerdam (in de rol van Ramon Bax die een schrijver is en tevens ook een huurmoordenaar), Tom Dewispelaere (in de rol van huurmoordenaar Schneider, die op zijn verjaardag schrijver Ramon Bax moet vermoorden), Gene Bervoets (in de rol van Mertens die Schneider inschakelt om Bax te vermoorden met de reden dat hij een kindermoordenaar is) en Maria Kraakman (in de rol van de psychische en emotioneel gebroken Francisca, die de dochter is van Ramon Bax en die hem na een zwaar jaar weer eens komt bezoeken). Opzicht speelden alle vier de hoofdrolspelers hun rol wel verdienstelijk en dan vooral Tom Dewispelaere en Maria Kraakman (ook zelfs nog even zittend in een stoel bloot te bewonderen, wel met de benen over elkaar ).

Nee, deze Nederlandse film van regisseur Alex van Warmerdam kon me niet echt bekoren (vooral vanwege het ontbreken van humor en veel nutteloze personages) en ik heb er dan ook weinig plezier aan beleefd.

Goeie film waarin een huurmoordenaar op zijn verjaardag een klusje krijgt waar hij geen zin in heeft.

Een typische film van Alex van Warmerdam zowel qua aankleding alsmede de droge humor. Een vermakelijk verhaal waarbij de onverwachte wendingen zich blijven opstapelen. Alleen valt de finale een beetje tegen.

Ik vind Alex van Warmerdam ook echt niet goed acteren. Het is net of hij de tekst voorleest. Annet Malherbe is wel erg goed

Ik heb alle Warmerdams gezien. En dit is zijn meest recente. Ook weer in de herkenbare stijl en met vele bekende gezichten. Weer een boeiend verhaal, al had het wel beter uitgewerkt mogen worden en meer overdacht (Hoe was Mertens ineens in de kofferbak terecht gekomen? Waarom moest de hoer uit Culemborg mee? ), en leuke herkenbare dialogen. Ook weer niet zijn leukste of beste film, maar gewoon goed. Gedegen vakwerk in een herkenbare stijl.

Overigens had deze film ook wel wat weg van een klucht. Die ook vast goed als toneelstuk te herschrijven is.

Een dag uit het leven van een huurmoordenaar.

"Schneider vs. Bax" is een goed toegankelijke film die vol zit met de typische Warmerdamse humoristische droogheid in de conversaties en in de handelingen. Een komische film waarin het thrillerelement volledig in dienst staat van de absurde acties van de personages, van de maffe plotwendingen en van de verknipte dialogen.

De film oogt rustig en heeft een bepaalde traagheid over zich. De desolate locatie midden in water en moeras in samenspel met het geluid van ruischend riet is daar zeker debet aan. Hoewel traag geschoten, gebeurt er veel. Als tegenwicht voor de traagheid is de film behoorlijk volgepropt met snelle verhaaltechnische wendingen en subplotjes. In bijna elke scene ontvouwen zich nieuwe inzichten, introducties en gebeurtenissen. Een geslaagde combinatie, wat mij betreft.

Het uitspreken van de tekst gebeurt (opzettelijk) houterig. Typisch voor de films van Van Warmerdam. Zal een soort running gag zijn, denk ik. Storend is het derhalve niet. Eerder herkenbaar en vertrouwd. Evenals de herkenbare cinematografie en de vertrouwde acteurs is het houterige acteren onderdeel van de eigenzinnige signatuur van de regisseur. En die signatuur werkt in deze film wederom krachtig en humorvol.

De verhaallijn is simpel en goed te volgen. Veel beweegredenen van de personages blijven onduidelijk. Prima, vind ik. Niet alles hoeft tot in de detail worden uitgesponnen. Soms handelen personages gewoon, omdat ze zo handelen. Ik heb er vrede mee.

Ik heb vooral gelachen en genoten! Heerlijke film.

FIjne, absurdistische personages, situaties en en dialogen in een film die niet de kracht heeft van Borgman maar die wel bijzonder onderhoudend en humoristisch is.

Leuke onderhoudende film met een aantal plotwendingen. niet alles even netjes uitgewerkt maar voor mij toch wel 3*

Bizarre komedie die zeker zijn momenten kent maar je in zijn totaliteit toch wat teleurgesteld achterlaat.Dit komt mede door de matige uitwerking (Hoe dook die Mertens inééns in de kofferbak op),waarvan het zwakke einde een uitstekend voorbeeld is.Ook was de logica vaak ver te zoeken.Dat hoeft op zich bij dit soort films niet altijd een probleem te zijn maar in het geval van Schneider vs. Bax vond ik het af en toe best storend.
Lichtpuntjes waren de scherpe en vaak grappige dialogen en het personage van Maria Kraakman,zij was eigenlijk de enige die echt indruk maakte in haar rol.
Helaas was dat allemaal net niet genoeg voor een voldoende.

Ik wordt depressief van muesli - muesli is voor geiten.

Echt waar, er is ook maar één man die op bepaalde droge scenes kan komen dan dit soort bovenstaande hilariteit; Alex van Warmerdam. Ik ben toch wel een fan van de man hoor. Net als bijv. een Wes Anderson trekt ook van Warmerdam me altijd weer zijn sfeertje / zijn wereldje in met die typische humor.

'Schneider vs Bax' kent een perfecte speelduur en speelt zich af op een heerlijke plaats. Dat huisje daar in de moerassen is geweldig. Alles wat er gebeurt gaat van gek naar gekker. Die handtastelijke opa, de scene met de duim, een depressieve dochter aan de speed, het einde, etc. Heb me uitstekend vermaakt.

Niet onaardig. Beter elk geval dan Borgman. Leuke stijloefening, een Western temidden van het Lage Landen riet. Warmerdam zou er goed aan doen eens een scenarist in te huren.

Hoe maak je van vrijwel niets iets? Narratief is het schijnbaar ontzettend eenvoudig: twee huurmoordenaars hebben het - in opdracht van een derde, zo gaat dat immers met professionals - op elkaar voorzien. Een en ander gaat mis. Schneider vs. Bax in twee zinnen gevat. Het is aan de zeldzame gave van Van Warmerdam te danken dat dit schamele uitgangspunt een uiterst vermakelijke, geestige en verteerbaar-wrange film oplevert.

Wellicht is er ook net iets meer aan de hand dan die tweezinnige plotsynopsis en de esthetische vaaltinten van de cinematografie doen vermoeden. Het is niet enkel de film van twee doorgewinterde assassins - iemand hierboven refereert zeer terecht aan het westerngenre en deze film is ongetwijfeld een vingeroefening in het rekbaar maken van genregrenzen en het kantelen van bijbehorende conventies; het is ook de film van twee vaders.

Vaders, waarvan een nog aan het begin van zijn opvoedkundige taken staat. Gezinnetje intact. Thuis een en al empathische hartelijkheid. De ander aan het eind van z'n Latijn, of in ieder geval ruimschoots door het leeuwendeel van z'n voorraad Latijn heen. Dochters zijn volwassen en één ervan getroebleerd. Moeder is buiten beeld. En waar het gezinsleven van vader 1 (Schneider) in z'n lieflijke harmonie nogal dissoneert met z'n beroepsuitoefening en z'n professionele persona - de voortdurende irritatie in het contact met z'n opdrachtgever en de telefoontjes van z'n vrouw zijn juist door die dissonantie uiterst geestig/ bovendien wordt er nogal de nadruk gelegd op het feit dat hij zich vermomd voor z'n werk, een rol aanneemt - is vader 2 (Bax) de façade min of meer voorbij. Vader en huurmoordenaar vallen meer en meer samen. En beide, vader en huurmoordenaar, zijn behoorlijk aan het zwabberen geslagen: een graai in een kneuterig pillendoosje moet zorgen voor enige geestelijk evenwicht - of liever: een biochemische balans - maar sorteert vaker wel dan niet in het compleet tegenovergestelde, in onbalans, indommelen en zinsbegoocheling.

Bax is als het ware het voorland van Schneider indien die de noodzakelijke schizofrenie van zijn bestaan niet meer in stand kan houden. Als de moeder niet langer de etalage van het geslaagde burgermansbestaan optuigt en dochters een jaar lang uit het oog verloren worden. Als de kater van de wijn van gisteren bestreden moet worden met de speed van vandaag.

De eindscene is veelzeggend. Schneider maakt vanaf het eerste moment bezwaar tegen de aanwezigheid van de dochter. Probeert haar op verschillende manieren uit de vergelijking te halen. Als dat niet lukt moet hij uit hoofde van zijn professionaliteit een andere, meer terminale oplossing voor het dochterprobleem verzinnen. De dochter heeft zich eerder al schuilgehouden in het dakloze huis in een bossig moeraslandschapje - ik zou hier even kunnen dooremmeren over baarmoederlijke symboliek. Ten einde raad geeft zij zich letterlijk volledig bloot. Ze belichaamt in dat eindgevecht een fragiele vrouwelijkheid die klaarblijkelijk in alle breekbaarheid ontwapenend werkt. De missie wordt geaborteerd, de dochter niet.

Fraaie film.

Heerlijk cynisme. Absurd, en bevolkt met een pak onhebbelijke personages, om ter best vertolkt.
Ik zie dat er heel wat Gouden Kalf-nominaties voor deze film waren. Daarvan mochten er wat mij betreft toch enkele worden verzilverd.
Het intrige is knap en boeiend verhaald , de dialogen goed en het camerawerk super en bovendien is er de droge humor waarbij de figuren van de "opdrachtgever", auteur van een grandiose mediablunder, (vertolkt door de steegoede, onverslijtbare Gene Bervoets) en die van de brave, in het avontuur meegesleurde prostitee, bijna ongemerkt dankbare onderwerpen zijn. Maar het cynisme, gelukkig met de nodige luchtigheid, primeert, alhoewel... : "Opa is dood. Goed. Opa was een klootzak".

Een goede komedie/thriller film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Prima camerabeweging...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Schneider vs. Bax

Een vage Nederlandse komedie film is opstand gekomen maar, echt saai was hij niet. We waren gisteren zoals gewoonlijk weer eens opzoek naar een leuk filmpje en dit keer ben ik eens in de Film 1 on Demand gekomen van Film 1. Dit keer geen Netflix, want Film 1 heeft ook nog wel leuke films te bieden (zoals deze) en het is zonde om deze ook over te slaan. Uiteraard kent Film 1 ook wat grotere titels.

Schneider vs. Bax is een vage film, maar ook zeker geen saaie film. Alex van Warmerdam weet er zeker zijn draai aan te maken maar, hij laat me wel met een aantal (groot aantal) vraagtekens zitten waarvan ik toch denk “waarom is dit ooit in de film geplaatst”. Zo genoemd opeens het blinde kindje in de badkamer van Bax in komt, is het dan toch echt een kindermoordenaar? Wat deed dat kindje daar? Waarom werden de twee tegen elkaar opgezet? Zijn het dan toch beiden kindermoordenaars of hoe moet ik dit zien? en zo gaat de film nog wel eventjes door met zijn vraagtekens.

De film kent een leuk en mooi stuk Nederlands Natuur, al hoop ik dat het Nederlands Natuur is, waar Alex van Warmerdam nog wat werk in heeft zitten. Zo kom je mooi volle scenes tegen waarbij het natuur volop in gebruik word genomen. Wanneer de dochter van Bax gaat lopen (wat overigens wel een doodsirritant wijf is) gaat zo door het riet en moeras naar een verlaten huis. Hierbij de shots dan wel niet puur op de natuur gericht is word het wel mooi gebruikt als onder andere dekmantel. En uiteraard ook in deze film zijn de naaktbeelden voor gekomen. onder andere van Eva van de Wijdeven waarvan ik het niet erg vind dat die er ook tussen zitten, pfoe.

Schneider vs. Bax is opzich geen slechte film, ondanks dat het gewoon erg verwarrend is is de film wel leuk. Schneider word op missie gestuurd om Bax te vermoorden, het was volgens Mertens een kindermoordenaar. Wat Schneider niet weet is dat er wel een leuke plottwist in zat, is dat Mertens hem aan het verraden is en Bax snel sms’t dat Schneider er aan komt om hem te vermoorden. Mertens maakte alleen wel een catastrofale fout om Schneider te sms’en I.P.V. Bax, waardoor Schneider achter de snode plannen komt en Mertens als lokaas gebruikt, wat ik dan nog steeds niet snap is: Hoe kwam Mertens daar? Werd hij opgehaald ofzo? Wanneer Schneider vervolgens Bax weet uit te schakelen en zijn dochter naakt in het kapotte bos huis tegenkomt, naakt. Hij laat de dochter gaan en gaat gezellig terug naar huis om zijn verjaardag te vieren.

Leuke maar af en toe vage Nederlandse film die mij, mijn avondje leuk gevuld heeft, ik houd daar wel van!

3.0*

Betere NL.

Eerste van Warmerdam ervaring, en ik zie nu dat hij het vak best wel aankan. Grappig dat hij zelf ook meespeelt, hij speelt ook de andere acteurs eruit. Hij speelt menselijker en geloofwaardiger. Dat kan ik niet echt van Maria Kraakman zeggen.

Qua kleurengebruik is het vrij saai, maar er gebeurd continue genoeg om je geboeid te houden. Kraakman speelt vervelend, maar van Warmerdam en Dewispelaere spelen gelukkig een stuk beter. Als je een actiefilm wil zien, dan kan je beter een andere film zien.

Ik vond het weinig bijzonder op visueel niveau, vrij boeiend gefilmd en prima acteerwerk. Hiermee kan je je wel vermaken, een typisch voorbeeld van een NL film die wel geloofwaardig is en niet zulk ongelooflijk overdreven acteerwerk bevat. (GTST).

Fijn!

Zoals altijd bij Van Warmerdam. Een vreselijk absurd verhaal, een ware klucht. En toch uitermate charmant hoe een huurmoordenaar zijn dag niet heeft en in werkelijk alles wordt tegengewerkt. Slechts het einde had wat beter gekund. De vele gastpersonages sieren deze film met als hoogtepunt, de overspannen dochter, het bezoek van opa of de hoer uit Culemborg. Onibaba is ook nooit ver weg met de geslaagde locatiekeuze. Benieuwd naar de volgende Van Warmerdam! 4*

Alex van Warmerdam is de Hitchcock van de ritselende rietvelden. Misschien is het de toneelachtergrond van de cineast, maar het blijft elke keer weer genieten geblazen welke surreële setting hij nu weer bedacht heeft. Hier is de voornaamste plaats van handeling een vlothuisje op een meertje, terwijl op loopafstand een onafgebouwd huis wegzakt in het moeras. Het is op deze plek dat twee huurmoordenaars elkaars noodlot zijn en de opdracht krijgen om de ander te vermoorden. Achter het sluipschuttersvizier van Schneider (Tom Dewispelaere) steekt een gezagsgetrouwe familieman, die nauwgezet en grondig te werk gaat. Achter het sluipschuttersvizier van Bax (Alex van Warmerdam) steekt een man van middelbare leeftijd, die de prijs betaalt van een leven drinken, snuiven, vrijen en anderszins verantwoordelijkheden vermijden. Allebei hebben ze hun eigen werkwijze en filosofie, maar zullen ze die vertrouwde handelswijze moeten aanpassen omdat 'de anderen' in de weg lopen en nieuwe complicaties met zich meebrengen. Het aardige aan 'Schneider vs. Bax' (2015) is dat sympathie voor een personage ongemerkt overgaat in antipathie (of omgekeerd) naar gelang de omstandigheden waarin de personages terechtkomen. Iedereen speelt maar zijn of haar maatschappelijk bepaalde rol om het vege lijf te redden.

Viel me toch wat tegen.

Voor mij is Warmerdam een van de weinige NL regisseurs die iets origineels kan brengen. Zelden volgens het boekje, en dat voel je ook terug in deze film. Maar wat mij betreft is hij op zijn best als je continue wordt geconfronteerd met het bizarre scenario wat hij heeft gecreëerd. Dat mis ik toch een beetje in deze Scheider vs Bax. Er zitten zeker erg vreemde scènes in (dat einde!) maar een hitmen vs hitmen als onderwerp is toch wat gewoontjes. Daarnaast besteed Warmerdam er ook echt teveel aandacht aan, waardoor ik soms moeite had om de aandacht erbij te houden.

Hij mag van mij part best nog best wat gekker uit de hoek komen. Borgman blijft daarin toch de beste.

2,5*

Nou ja zeg, wat was dít nou weer dan?!
Hij begon op zich wel oké, heerlijk flauw en kon er wel om lachen. Want tja het was tenslotte een "komedie" toch?
Als ik érgens een hekel aan heb, is het aan producenten die niet kunnen kiezen welke fuckin genre ze willen. "Komedie, nee toch thriller, nee weet je toch komedie, ach we doen gewoon komedie thriller".
Los daarvan vind ik deze 2 genres totaal NIET matchen. Wat wil je? Dat mensen het met een korreltje zout nemen, zoals Chuck Norris, dan moet die "thriller" weg, want je kunt geen medelijden of angst opwekken bij een komedie!
Wil je het spannend en serieus houden? Dan slaat die komedie weer nergens op, vind IK dan.
Ik had moeite met de emoties, ene kant was een dood grappig, andere kant dacht ik; Jezus, waarom moest die nou weer dood?
En wat me dan nog het méést stoorde, was de vreselijke onlogica:
1. Die opdrachtgever is dood, opdracht vervalt, wáárom ga je dan in vredesnaam nog door? Je krijgt toch niet betaald.
2. Hoe is het mogelijk dat Dé Schneider die koste wat het kost die dochter dood wilt hebben, ineens niks meer uithaalt en doodleuk wegloopt, omdat ze NAAKT is?! Wat is daar de logica van?
3. Hoe kan het dat in de hele film er NIET wordt gecommuniceerd? Geen enkele keer besluit Bax Schneider in te lichten of een nieuwe deal te sluiten.
En op het laatst ook: niemand zegt wat, niemand roept wat. Dan roep je toch even tussen alles door dat je bereid bent om de opdracht te laten vervallen?!
4. En hoe logisch is het dat dé gevreesde Schneider ineens GEVOEL krijgt bij de dood van een "hoer"' zoals hij haar zelf noemt, maar ondertussen zonder enige moeite op die onschuldige dochter schiet en haar dood wil hebben?
Heel krom allemaal. Echt totaal geen logica. En dat hij er mee wegkomt, zit me ook niet lekker.
Ergens had ik nog gehoopt op een twist, maar die kwam maar niet. Zoals bijv dat die vrouw van Schneider achteraf bleek overal achter te zitten en zelf die Martens had ingeschakeld om haar man uit de weg te ruimen. Want zo praatte ze ook met hem aan de telefoon: heel nep en zonder emotie.

Nee, dit is echt jammer. Er had zoveel meer uitgehaald kunnen worden. Echt een teleurstelling. Je had met dit verhaal een goede triller kunnen maken. Of een mooie komedie als je die Bax had laten leven. Maar dat stukje komedie vervalt al snel als Bax en die "hoer" worden vermoord ?

Meer dan een zwarte komedie (de film doet nooit echt pijn, zit niet echt op een randje van is dit nog wel grappig) is dit eigenlijk gewoon een comedy of errors, een farce of op zijn Nederlands, een klucht. Dit keer niet met overspel en deuren, maar met moorden, wel gebleven is de persoonsverwarring. Best aardig maar een behoorlijke teleurstelling als ik 'm naast van Warmerdams veel betere voorganger Borgman zet. Dat komt vooral doordat de film niet grappig genoeg is, nogal een flauwe eindconclusie (die echt voelt als een afraffelen, alsof van Warmerdam niet meer zo goed wist wat te doen) heeft. Absoluut interessant en vooral het begin is leuk, het decor is heerlijk Nederlands en prettig chaotisch. Maar uiteindelijk maakt het net te weinig indruk.

Na afgelopen maandag Ober en jaren geleden Abel gezien te hebben ben ik nu maar begonnen aan de derde film van deze regisseur en ik moet zeggen dat de Van Warmerdam filmpjes mij wel smaken!
Ook Schneider vs Bax weet origineel en fris te zijn, acteurs die het leuk doen en weer een heerlijke sarcastische rol van de regisseur zelf.

De thriller/misdaad elementen weet Van Warmerdam mooi in een mix te gooien met humor en het tempo blijft daarbij ook nog eens erg aangenaam.

Jammer dan wel dat de laatste 10 minuten mij wat minder deden, ten eerste jammer eigenlijk dat Bax wel opeens heel makkelijk zich laat neerschieten en dat Schneider na een moeizame achtervolging van Bax zijn dochter haar maar gewoon laat leven omdat ze naakt en kwetsbaar is. Maar natuurlijk wel een leuke aangelegenheid om er een extra naaktscène in te gooien.

Heel dicht tegen 4 aan, maar ik blijf net hangen op de 3,5.