Schneider vs. Bax (2015)

Het verschil tussen een schilderij en een film is natuurlijk wel dat er bij een film een verhaal wordt verteld (met een begin, midden en eind) en bij een schilderij niet - daar wordt hooguit een scène weergegeven en een verhaal geïmpliceerd. Bij een schilderij is het dus veel voor de hand liggender om dingen aan de fantasie over te laten dan bij een film. Niet dat ik wil beweren dat films "hapklaar" moeten zijn of zo, helemaal niet.

Bij Borgman vond ik het aanvankelijk ook storend dat het zo vaag bleef wat er aan de hand was. Ik moet 'm nog eens herzien om daar een goed oordeel over te vellen (ik vermoed dat 'ie in de herziening een stuk hoger uit gaat vallen), maar bij Schneider vs. Bax had ik dat probleem gelukkig niet. Dit is gewoon een heel vermakelijke zwarte misdaadkomedie.

Dat ben ik niet met je eens, een film kan net zo goed enkel een idee of sfeer communiceren, als dat een schilderij een verhaal kan vertellen.

Het idee dat film een verhaal moet vertellen lijkt me anno 2015 een nogal achterhaald concept. En al zeker niet met een begin, midden en eind...

Heb deze van Warmerdam nog niet gezien, maar meestal zijn die juist wel verhalend en Redelijk eenvoudig te volgen. Maar ben benieuwd naar deze.

En nou eens ophouden met zeiken over Borgman. Dat kun je doen bij de pagina over Borgman. Als je ook zo graag over Schneider vs. Bax wil zeiken moet je die eerst gaan kijken en dan kun je hier verder trollen.

Ontspan

Anno 2015? Dat gebeurt heden ten dage eerder meer dan vroeger, dan minder.

dat zou het wel moeten zijn, maar daar is nog niet iedereen het mee eens

Dat hield begin vorige eeuw wel op met een ding te zijn. Iets met modernisme ofzo.

Toch een tegenvallertje, na hoge verwachtingen door goede kritieken her en der. Net als Borgman hangt deze film aan elkaar van ronduit geweldige sequenties (die duim! die opa! die bootscène! kabouter Edward!), maar ik mis de samenhang die al die sequenties tot een geheel maken. Het kat-en-muis-spel kent teveel onderbrekingen die heel erg los staan van dat centrale uitgangspunt. Het wordt allemaal een beetje kluchtig en da's best leuk. De film deed me vooral denken aan Arsenic and Old Lace (1944), ook omdat Schneider vs. Bax zich afspeelt op één locatie. Absoluut een grappige film dus, laat dat voorop staan, ondanks voorgaand commentaar.

Kijk, het móét niet, natuurlijk, maar het is feitelijk wel het geval dat de meeste films een verhaal vertellen met een begin, midden en eind. Deze Schneider vs. Bax ook: in de eerste akte worden de personages en hun doelen geïntroduceerd, in de tweede akte krijgen ze tegenslagen te verduren en in de derde akte worden hun doelen bereikt (of juist niet). De film kan daarnaast heus nog wel diepere betekenissen communiceren of zo, maar dat lijkt me niet echt ter zake doen wat dit feit betreft.

Lijkt me niet met de vele youtubefilmpjes die nergens over gaan. Het audio visiele medium staat pas in de kinderschoenen.

Ja, net zoals een schilder enkel fotorealisme moet nastreven zeker.....

Noem het modernisme. Ik zie het eerder als ontwikkeling en vooruitgang. Niks mis met verhalende films, maar een breder pallet van mogelijkheden en inzichten zie ik toch als een verrijking. Is dat niet je ding, ga dan gewoon naar Pathe 1.

Wat ik bedoel te zeggen is dat film en literatuur sinds het modernisme vrijwel niet meer zo rechtlijnig zijn als eerder wordt gesuggereerd. Narratieven die begin, midden, eind vasthouden vind je vermoedelijk alleen nog maar in het schoolopstel van een basisschoolleerling terug. En toen...en toen..en toen...;) Al zal de 'three act structure' in grotere lijnen zeker nog wel intact zijn gebleven, dat neemt niet weg dat wat wij anno 2015 als 'normaal' ervaren veel complexer in elkaar steekt door verschillende tijdsvormen, meerdere vertellers, bevreemdende gezichtspunten.

Nu vergelijk je appels met peren.

Ik bedoelde juist dat een verhaal als verplichting naar mijn idee een verouderd iets is

Ik ben helemaal blanco deze film gaan kijken, met alleen de verwachting dat het wss wat lichtvoetiger en minder abstract dan bijv. Borgman zou zijn. Dat klopte gelukkig, maar alhoewel de film zeker onderhoudend was en ik een paar keer kon glimlachen en zelfs moest lachen, viel het me toch tegen.

Van Warmerdam als Bax vond ik maar matig overtuigend en voor een zwarte komedie was de humor niet goed uitgewerkt. Scenes zoals de afgeschoten duim, het naar beneden drukken van Bompa in het moeras en de terugkerende telefoontjes met Schneider z'n vrouw zijn grappig bedoeld, maar zijn niet erg origineel en zijn bovendien al veel beter (wel grappig) uitgevoerd in andere films. De overspannen dochter is wel leuk gevonden (Kabouter Edward

Voor de rest vind ik het verhaal niet boeiend genoeg, wordt de spanning rommelig opgebouwd naar een anti-climax en vind ik sommige momenten totaal ongeloofwaardig zoals de omslag van de zus, of de hoer die het ene moment nog in de auto zat maar later ongezien voor Schneider in het moeras was beland....erg rommelig.

Onderhoudend, dat dus wel. Maar waar andere films van Van Warmerdam vaak al gelijk surrealistisch beginnen, daar lijkt hij hier een wat meer 'realistische' prent te willen maken. Maar het kat en muis spel komt nooit echt goed van de grond en mede daarom is het slechts gedeeltelijk een geslaagde film.

Na de succesvolle Borgman lijkt van Warmerdam er weer zin in te hebben...

Schneider Vs. bax is een iets degelijker verhaal maar ook hier is het weer eens genieten geblazen van Van Warmerdams unieke methode's en zijn heerlijke subtiele vorm van humor. Met net als Borgman weer een Belgische inbreng wat cast betreft. Het plot dat je vaak wel in spectaculaire actiefilms ziet wordt hierin ook lekker opgepoetst. We volgen huurmoordenaar Schneider (erg leuk neergezet door Dewispelaere) die van Mertens (waarvoor Bervoets opnieuw wordt verkozen) wordt ingehuurd om schrijver Bax te vermoorden, die weer lekker typisch mag neergezet worden door de ijsberende Alex van Warmerdam, en hiermee ook weer een lekker rolletje aan zichzelf trakteert en ook weer lekker cynisch uit de hoek kan komen. En ja... een huurmoordenaar die een schrijver om moet brengen... je moet er maar opkomen. Maar dan blijkt er toch weer zo'n twist te zijn die je ook weer van Alex mag verwachten. Daaromheen komen er nog behoorlijke zwartgallige maar leuke bijzaken aan bod; Bax zijn depressieve dochter, zijn minnares, die ouwe vent en zijn vriendinnetje met een Stockholm syndroom, Pierre Bokma als pooier, en die hoer Tina, werken weer op een buitengewone wijze op je lachspieren. En ook in deze wereld is, spontaan even iemand killen, heel gewoon.

Ook de locaties waren weer lekker leeg en somber en moesten het weer hebben van het toneel-sfeer. Je kan het gewoon bij elke film zeggen; de stijl van Alex doet niemand over...

4,0*

Bizar, Krankzinnig , Absurd maar ook Mooi, Leuk en Komisch. Kortom: een echte Van Warmerdam. Met gelukkig ook weer Henri Garcin in de rol van papa.

De nodige absurditetiten, en mooie korte rol van Pierre Bokma ook weer.

Actrice Eva van de Wijdeven is in het begin in vol ornaat te zien, Hollands glorie..!

3 sterren.

Voor wie vrijkaarten wil winnen, kijk hier Filmdragers en apparatuur >> Algemeen >> Het grote dvd-weggeef topic

Niet geweldig vind ik. Van Warmerdam past hetzelfde trucje toe als bij Borgman .

Meer dan 2 sterren kan ik hier niet voor geven.

Teleurstelling .

Dit laatste zinnetje : een vermakelijke misdaad komedie . Misdaad : absurdischtische misdaad inderdaad . Komedie : er zitten stukjes in waar inderdaad wel om gelachen wordt in de zaal,maar vooral een beetje gniffelen zou ik het willen noemen. Vooral als ik het vergelijk met de film Abel ,voor wie zich die kan herinneren .

Jammer, Personages in de film waren leuk maar ook veel te kort door de bocht. Iedereen een naampje iedereen een vleugje waanzin ,en natuurlijk zo min mogelijk info over het heden en verleden van deze personages ...Resultaat als bios bezoeker een theater stuk en geen film..een 2 maar met een half puntje extra voor de douche scene van Eva van de Wijdeven..echt matig

Nederlandse film Schneider vs. Bax verkocht aan 22 landen | NU - Het laatste nieuws het eerst op NU.nl

Wat een geweldige film. Lange tijd niet zo gelachen. Soort Nederlandse Fargo waarbij de sneeuw is ingeruild voor riet. Heerlijk verhaal en wat een goede dialogen. "Ik word depressief van muesli." Hahaha!

Misschien wel Van Warmerdam's beste.

4,5

Heerlijke film, heerlijke humor, en erg origineel. Eens met bovenstaande reactie, al was het af en toe ietwa langdradig (wat in Fargo ook zo is), wat in mijn opinie niet echt nodig was. Iets meer de vaart er in had wel gemogen.

Een genrefilm van Alex van Warmerdam, maar natuurlijk geheel in zijn eigen stijl. Degenen die Borgman te vaag vonden kunnen opgelucht ademhalen, want Van Warmerdam kiest hier juist voor een opvallend simpel, gestroomlijnd verhaal. Al krijgen we nooit te horen waarom Schneider dood zou moeten, maar ach. Het is een eenvoudig opgezette thriller, gemixt met een klucht. Tijdens deze showdown tussen de twee titelpersonages duiken steeds andere personages op die steeds op komische wijze het verhaal beïnvloeden. Prudh noemde eerder als de film Arsenic and Old Lace en daar moest ik ook aan denken, door de mix tussen een zwart-komisch moordplot en bijna theatrale klucht.

Wat Van Warmerdam brengt naar dit alles in natuurlijk zijn gebruikelijke droge humor, een reeks acteurs die vaak in zijn werk opduikt en een zeer Nederlandse setting die ten volle benut wordt. Ik was zelfs verbaasd hoe goed Van Warmerdam hier filmisch te werk ging. Hij weet het hoge riet, de moerassen en zelfs dat verder weinig bijzondere buitenhuis hier optimaal in te zetten voor het thrillergedeelte van de film. Hij blijkt sowieso een verrassend goede genrefilmer te zijn.

Het ontbreekt misschien aan een werkelijk spetterende ontknoping. Niet dat er iets mis is met degene die we nu krijgen; het voelt slechts wat gewoontjes aan. Zo geïnspireerd en origineel als het beste van Van Warmerdam is dit sowieso niet, maar het is wel een vermakelijke film voor liefhebbers van deze humor en misschien een goede instapplaats voor nieuwkomers.
3,5*

Leuk! Ben niet bekend met Warmerdam. Niet geheel verrassend aangezien ik de Nederlandse cinema vrij weinig waard vind. Althans, in de vijvers waar ik doorgaans vis zie ik weinig raakvlakken met de films die hier verschijnen. Schneider vs. Bax ontspringt die dans een beetje, met name omdat het vrij authentiek aanvoelt. Lekkere maffe humor, nogal absurdistisch. Als ik één ding niet mis, is het een duidelijke lijn of samenhang van de verschillende scenes (/sequenties). Alleen aan het eind wilt hij te graag alles netjes afronden. Ik zou zijn gestopt bij het shot van de naakte Kraakman. Filmisch vond ik het echter, i.t.t de meeste reacties, weinig waard. Het landschap (schitterend) doet z'n werk, Warmerdam observeert. Solide (veilig), maar weinig sprekend. Zo komt NL in ieder geval niet van z'n stoffige karakter af.