Nina (2016)

Ik ken de geschiedenis van Nina Simone niet op een paar nummers na dan. Dus was wel benieuwd naar deze biopic.

De hele controverse en zogenoemde blackface discussie rondom de hoofdrolspeelster heb ik gelukkig gemist dus ik kon de film blanco ingaan.

Wat heb ik geleerd van de film? Dat Nina een lastig bitchy aan drank verslaafd persoon was met een vriendelijke personal assistent die haar toch nog enigszins in het gareel probeerde te krijgen ondanks de ups maar vooral downs in de laatste fase van haar leven. Muziek, drank en drugs. Op een gegeven moment kon het me niet meer zo boeien.

Het is allemaal best cliché maar het leven van veel mensen is gewoon ook heel cliché.

Artiestenfilms.

Ofwel maak je er een feature drama van, en dan wordt de artiest van z'n voetstuk gehaald. Ofwel kies je voor een documentaire en krijg je oneindige ophemeling. Veel andere opties lijken er niet te zijn. Dit is feature drama, dus Simone komt er niet al te best vanaf.

Het hele blackface gebeuren ligt ergens tussen hilarisch en triest in, de hetze rondom deze docu heeft ook niet veel om het lijf. Al is het ergens wel begrijpelijk dat je als familie misschien niet echt blij bent met de manier waarom Simone hier herdacht wordt. Anderzijds, als het strookt met de realiteit dan hebben ze niet veel te knorren.

Saldana is een mixed bag. Vond haar best aardig zingen, maar qua geluid komt ze niet echt in de buurt van Simone. Ik ben geen fan dus kon ik me er niet echt aan storen, maar kan me inbeelden dat wanneer je dat grauwe en mannelijke van Simone waardeert, je niet echt opgezet bent met Saldana's bewerkingen. Als actrice hou ik er ook een dubbel gevoel aan over. Haar transformatie vond ik best geslaagd, maar toch kreeg ik vaak de indruk dat ze toch meer een typetje neerzette dan een echt persoon. Maar ook dit weer op gevoel, want ik heb Simone nooit echt beziggezien.

Qua film stelt het niet zo heel veel voor. Het gebruikelijke drama van een artiest in verval, met woedeuitbarstingen, domme beslissingen en veel drank en drugs. Een thema waar je tegenwoordig ook nog hitjes mee kan scoren, maar als filmmateriaal is het een beetje uitgekauwd. Binnenkort de docu ook nog wel eens meepikken, daarvan verwacht ik een veel positiever beeld van Simone, met een resem kopjes die mij vertellen waar zij eigenlijk de grootste en meest belangrijke artiest is van het afgelopen decennium.

2.0*

Deze film eens bekeken en vond hem niet mis. Ik kende de zangeres niet echt, behalve van het liedjes Sinnerman, maar voor de rest deed ze me niet echt een belletje rinkelen. Het was zo wel eens een interessante introductie. Ze focussen vooral op haar leven als ze al wat ouder is en werken dan met enkele flashbacks. Een redelijk korte speelduur, dus verveelde de film niet. Ik had wel de indruk dat ze redelijk op de vlakte bleven en dat er misschien nog wel wat meer in kon zitten, nu kwam ze vooral als een boze alcoholverslaafde over.

Het probleem ligt niet bij de actrice, wel bij het script. De zangeres wordt eendimensionaal neergezet als een ouwe zeur met een alcoholprobleem en woedeuitbarstingen. Wanneer ze op een podium gezet wordt, komen die liedjes vanzelf aangedwarreld, zonder dat ze ooit hoeft te repeteren. Haar activisme in de burgerrechtenbeweging komt nauwelijks aan bod. Bij Zoe Saldana heb ik altijd het gevoel dat ik haar wel eens in een goed geschreven rol zou willen zien. Helaas is dat opnieuw zo. Ze lijkt niet op Nina Simone, maar dat maakt me weinig uit. Haar zangstem klinkt vrij goed, maar heeft niet de rauwheid van de High Priestess of Soul.

Er is iets merkwaardigs aan de hand met de toelaatbaarheid van scheldwoorden. Enerzijds vliegen de F- en MF-woorden in het rond, maar het G-woord in Mississippi G***** wordt dan wel gecensureerd.