Girlfriends (1978)

Weills film zou onterecht vergeten zijn, vergeleken met de faam die Woody Allen geniet (of moet ik zeggen genoot?), en een lans hebben gebroken voor slice of life drama's, de huidige indie film en het mumblecore subgenre. Ik ben geen autoriteit op dat vlak, maar ik snap de vergelijking wel. Een favoriet van Kubrick dit, schijnbaar. Helaas deed het mij niet zo heel erg veel, al was het zeker niet slecht.

Visueel was het karig toeven om van Helter Skelter direct hier naartoe te gaan.

3*

De film ontleent veel van zijn charme aan de authentiek ogende rol van Melanie Mayron als de weifelende jonge vrouw, die te midden van allerlei tegenslagen het hoofd boven water probeert te houden in het kunstzinnige wereldje van de jaren 70. De film is niet zo goed als ik mij meende te herinneren. Hij komt nu een beetje oubollig op mij over, maar dat kan heel goed aan mij liggen.

Verfrissend om een vrouw in de jaren zeventig eens te zien leven en worstelen met alledaagse dingen zonder dat het overgedramatiseerd, overgeromantiseerd of overproblematiseerd wordt. Ja, deels zijn de dingen waar ze tegenaan loopt haar eigen schuld, maar niks wordt overdreven, en dat is goed zoals het is.

Melanie Mayron komt zo naturel en gevat over met haar goed getimede en luchtige dialogen dat het een (klein) feestje is om haar te zien. Zelfs de omgevingen waarin ze zich begaf (Joodse gemeenschap, kunstwereldje, snobbistische newly weds) voelde heel natuurlijk aan en nooit 'als uit een film.' In de jaren die volgden, zouden andere filmmakers zich dat geen twee keer laten vertellen en ieder haakje aangrijpen om eens even heerlijk uit te vergroten.