The Midnight Swim (2014)

Meer dan aardig debuut van Sarah Adina Smith. Ogenschijnlijk een mysterie over een meer met schijnbaar eindeloze bodem waar een lokale folklore rond gebaseerd is, maar Smith gebruikt dit allemaal vooral als een excuus voor een drama over drie zussen die omgaan met de dood van hun moeder. De acteerprestaties zijn sterk en de dynamiek tussen het trio voelt authentiek aan en is goed uitgewerkt. Hoogtepunt was een scène waarin de zussen een videoclip opnemen. Het komt uit het niets, maar is zeer vermakelijk en geeft ook een wat meer positieve band tussen het drietal weer, die gewoonlijk wat meer gespannen zijn rond elkaar.

Ik had aanvankelijk wat mijn twijfels bij de keuze om dit allemaal te filmen vanuit het perspectief van een camera die één van de zussen bij zich draagt voor een "persoonlijke documentaire", maar Smith gebruikt dit voor goed effect en weet zelfs ervoor te zorgen dat de keuzes voor cameraplaatsing iets zeggen over de zus met de camera. Het gaat misschien wat ten koste van de dreigende sfeer, maar voor het drama-element werkt het.

Jammer alleen dat Smith wat doorschiet tegen het einde. In feite is er al een conclusie gevonden, maar een redelijke verklaring voor alles lijkt kennelijk niet genoeg te zijn en wat volgt is een langdradig slot waar alles natuurlijk nog eens wazig gemaakt moet worden. Echter, ik had de film al lang geaccepteerd als een zussendrama, dus een halfbakken poging om David Lynch uit te hangen voegt weinig toe. De film heeft ook niet genoeg sfeer om daarmee weg te krijgen en het verhaal vraagt er ook niet om.

Het is wel een echt beginnersfoutje, maar verder is dit voor een beginner een prima film.
3,5*

Het regiedebuut van Sarah Adina Smith is er één die valt onder de found-footage. Maar ondanks het pluspunt dat de camera niet te erg in het rond vlieg is ook hier het grootste euvel dat er maar weinig gebeurd. Drie zussen; Annie (Jennifer Lafleur), Isa (Aleksa Palladino) en June (Lindsay Burdge) keren, naar de verdwijning/verdrinking van hun moeder, terug naar hun ouderlijk huis. Deze dames spelen meer dan uitstekend! Op het acteerwerk en cinematografie is dan ook maar weinig aan te merken. Maar tja, veel gebeuren in deze film? Afgezien van het gekeuvel over herinneringen aan moeder, jeugd en waar je als familie nog meer over kan hebben, gebeurd er eigenlijk niets. Totaal nietszeggend en uit de toon vallend is een plotseling in beeld zijnde zeg maar; videoclipje Duidelijk om tijdsduur wat te rekken. Soms zijn er lichte pogingen tot suspense en spanning. Zo wordt er gerefereerd naar een soort Urban legend gebaseerd op de mythe van "De Zeven Zusters van de Plejaden" Is er mysterieuze muziek en wat onverklaarbare dingen maar deze ebben net zo snel weer weg dan als ze er zijn! Ik kan niet zeggen dat de film slecht is omdat het zeker een bepaalde kwaliteit bezit, maar dit intelligente drama dat wordt ondersteund door geweldig acteren is niet het soort film waar ik veel mee kan.

Zelfs voor een vrouwenfilm is het dramatisch slecht. Gaat echt helemaal nergens over. Totaal nutteloos 'found footage' gefilmd. Wie verzint zoiets? Ik denk dat zelfs de meeste vage yogemeisjes dit niet trekken. Wat een ellende.

En dan zijn er dus echt mensen die dat clipje vermakelijk vinden?? Smaken verschillen, maar er zijn grenzen mensen! Ik kijk deze film trouwens op dit moment omdat ik niet kan slapen door een armblessure en omdat deze film precies begon toen ik de tv aanknipte... Maar echt.....een van de slechtste films die ik ooit gezien heb. Wat een verzameling onaantrekkelijke, irritante vrouwen en dan die constant dom grijnzende man. Wat doet hij in de film? Brrr

Dat een armblessure een mens zo diep sikkeneurig kan maken, met je verkeerde arm uit bed gestapt waarschijnlijk, gelukkig voor ons was het niet je been. En ik begrijp je opmerking niet "zelfs voor een vrouwen film" niet echt goed. De film vind ik het aanzien waard maar daar zal jouw armblessure geen boodschap aan hebben en waarschijnlijk opgelopen door het nachtelijk bekijken van te veel goedkope natuurfilms...

Suf.

Het ontgaat me een beetje wat deze film precies wilde bereiken. The Midnight Swim wil maar al te graag wat duidelijk maken, maar wat precies? Aan de ene kant voelt het aan als een soort gevonden film die wat vast wil leggen, maar de aparte manier van filmmaken maakt toch duidelijk dat het wat kunstzinniger van aard is.

In principe moet de film aardig makkelijk te begrijpen zijn. De zussen roepen een geest op en vanaf dat punt heb je de potten aan het dansen. Wat er echter volgt is een weinig conventionele horrorfilm, dat overigens niet eens problematisch is. Ik heb liever dat de regisseurs een beetje gewaagdere, uniekere gebieden opzoeken. Het moet echter dan wel kijkbaar blijven, dus niet dit.

Het vreemde acteerwerk evenals de aparte focus op kunstzinnige beelden zorgen ervoor dat deze film geen moment serieus te nemen is. Ook de actrices zelf helpen daar een goede hand aan mee, want de houdingen die ze voortdurend aannemen zorgen voornamelijk voor ongemakkelijkheid en irritatie. Het acteerwerk zelf is niet eens verkeerd, het zijn gewoon drie vervelende, vreemde personages.

Na afloop ben ik toch in de war geraakt over waar ik precies naar heb gekeken, maar ik neem aan dat het dieper moet zijn dan dat ik heb kunnen ontdekken. Voor mij is het in ieder geval vooral een irriterende, rare film die ik geen moment serieus heb kunnen nemen. De film neemt zichzelf wel uitermate serieus, maar het loopt voor geen meter. Dit is geen film die ik snel ga vergeten, dit is een film die ik vooral krampachtig wil gaan vergeten. Jammer.

The Midnight Swim is een esotherisch drama in found footage stijl. Dat betekent niet dat een wild bewegende camera en opgewonden gegil van de personages de teneur van de film bepalen. Het betekent alleen dat de film is opgebouwd uit zelf geschoten filmbeelden die rustig en vredig voorbijglijden. Op een enkel momentje slaat de opwinding toe en zie je de camera wat wilder tekeer gaan, maar die momentjes zijn amper aanwezig. Ik vond het eigenlijk maar een saaie film.

In de eerste helft blijft de film erg hangen bij de personages, de setting en de familiegeschiedenis. Terwijl dat gebeurt ontstaat soms een ietwat mystiek laagje dat wat suddert en nooit concrete vormen aanneemt. Het is te vaag en te miniem om er door geïntrigeerd te raken. In actieve zin gebeurt er niet veel. De film is behept met een slaapverwekkende monotone cadans waarin onscherpe stukjes verleden en onscherpe stukjes tegenwoordigheid aan de kijker worden gepresenteerd. Erg saai.

De slaapverwekkende werking had succes en voorkwam dat ik ooit fervent deelgenoot werd van het doen en laten van de personages. De afstand tot de personages werd met elke minuut film groter en groter. Af en toe passeerden gelukkig wat beweeglijke scènes die de nonotonie een beetje doorbraken. Best leuk maar ze voelden nogal misplaatst alsof ze bij een andere film hoorden. Ze hielpen goed om niet geheel afgeleid te raken van het gebeuren op het scherm. Ze verkleinden echter niet de afstand tot het gebeuren.

Visueel is het allemaal niet onaardig. Time-lapse opnamen en nachtelijke impressies van zee en lucht zijn bijzonder fraai. In het laatste deel van de film worden daar nog onderwatershots aan toegevoegd die eveneens erg fraai zijn. Tot het doen van interpretaties omtrent een betekenisvolle context voor al dat fraais voelde ik me niet geroepen. De aantrekkingskracht tot het minieme verhaal en tot de personages bleef ondanks de visuele oplevingen op hetzelfde gereserveerde niveau hangen. The Midnight Swim is een film die je moet aanvoelen om hem te kunnen waarderen, vermoed ik. Het lukte mij niet.