Sweet Sweetback's Baadasssss Song (1971)

Bijzondere film. Ik houd er van als regisseurs zich boos maken. En dat is van Peebles. Hij pakt zelf de kans om dat te uiten in een film die van hem is en waar hij dus zijn gang kan gaan. En dat levert een opmerkelijke en onstuimige film op die breekt met alle hollywood wetten. Een film tegen 'the man'. Alleen daarom is deze film al belangrijk en interessant.

Maar de film is net zo interessant door de beeldtaal en de muziek. Wat een krachttoer; alle registers gaan open. Jump cuts, slowmo's, freeze-frames, split screens etc. Niet alles is even geslaagd, maar er zitten fraaie dingen in. En die repeterende soulmuziek, zwaar sfeerverhogend.

Verhalend is de film soms niet te volgen en soms juist maakt het handig gebruik van genre kenmerken. Er zitten echt maffe scènes in zoals op het begin in het bordeel of die sekswedstrijd met die bikers. Al met al kan ik zeggen dat ik me redelijk goed vermaakt heb, en een halfje extra voor het unieke van de film (en dan heb ik het niet over het inluiden van blaxplotation genre). 4 sterren.

Blaxploitation was wel een van de meest merkwaardige genres ooit. Begin jaren zeventig werd een aantal films gemaakt door een voornamelijk donkere cast en crew op die manier als een soort van curiosum in de markt gezet. Van de meest bekende ('Shaft' en 'Superfly') waren de soundtracks beter dan de film. Ook Melvin van Peebles' 'Sweet Sweetback's Baasasssss Song' heeft een vette soundtrack, met veel Earth, Wind & Fire bijvoorbeeld. De film zelf is echter ook fantastisch. Mafkees Van Peebles speelt zelf de hoofdrol en we zien hem veel rennen en op de vlucht zijn, waarbij zijn regisseurs-alter ego experimenteert met kleurenfilters, telelenzen en belichting. Een beetje gangster-movie, een beetje comedy en een beetje porno: voila de ingredienten voor een top-cultfilm.

Redelijke film over een mannelijke prostituee die vlucht voor de politie als die hem willen arresteren voor een moord. Deze vroege (en wellicht eerste) blaxploitation-film is zeker experimenteel te noemen vanwege het camerawerk, montage en muziek (maar hierdoor ook rommelig). Rauw in beeld gebracht en de opening is zelfs nu nog controversieel te noemen.