Breaking at the Edge (2013)

Suf.

Een TV-horrorfilm, iets wat zover ik weet zelden goed is gegaan. Het is allemaal gewoon erg gemaakt en over-the-top geacteerd. Niet op de manier zoals de Aziatische kant dat doet, die stoppen er nog een soort van emotie in. Acteren zoals in Breaking at the Edge is vooral afstandelijk en onrealistisch.

Alleen gekeken vanwege het genre. Elke horrorfilm wil ik in principe wel een kans geven, maar deze film heeft eigenlijk niet zo veel met horror te maken. Er komt een donker figuurtje in voor, en dat is het wel. Weinig tot geen spanning, traag verloop en een standaard verhaaltje die je ook alleen maar tegenkomt in dit soort films.

De film is wel mooi gedecoreerd en belicht. De cinematografie is zo slecht nog niet, en het huis zou zo genoeg sfeer moeten hebben. Antonijevic slaagt er op wonderbaarlijke wijze in om dit niet voor elkaar te krijgen. Zoveel potentie wordt gewoon in een vingerknip in de afvalbak gesmeten, wat erg erg jammer is.

Acteerwerk van Da Costa is slecht, maar dan ook echt serieus slecht. Rare trekjes vooral. Wat Da Costa ook vaak doet, is haarzelf schuldig maken aan overacting. En niet op een goede manier, vooral op een irritante manier. Het neigt soms zelfs naar een Wiseau-geval, al is die wat extremer, dat weet ik ook wel.

Het plot is slecht bedacht en ook suf uitgevoerd. Standaard dramaplotje waar de geesten heel af en toe even langs mogen komen maar wanneer dit gebeurd maakt het weinig indruk. Spanning wordt nauwelijks opgebouwd, de pay-offs missen zo ook een hoop impact. De horror is erg braaf, de kijkwijzer had zo op 9+ / 12+ kunnen staan, maar er zitten nog enkele bloederige beelden bij tijdens flashbacks.

De speelduur die enkel op 85 minuten stond voelt aan als minstens 130. Deze onzin ging maar niet over. Het gebeurt me niet vaak dat ik moeite ervaar tijdens een horrorfilm om het uit te kijken. Deze slaagt er wel in. De potentie zat er ergens wel in, maar voor de rest is het vooral een braaf werkje geworden die nergens echt in weet op te vallen.