Zhou Yu De Huo Che (2002)

Had deze al even liggen, maar vanavond toch gepakt en gekeken. Al veel lovende woorden over deze film, al is het enkel nog maar 1 enkele pagina hier op moviemeter.

Erg mooie beelden van deze twee steden in Noord China. Ken sowieso een zwak voor eindeloze treinrails door prachtig natuurlandschappen; Het heeft iets mysterieus wanneer personen over een treinrails lopen met op de achtergrond groene bergen verpakt door een laag mist.

[Wat is dat trouwens? Mag dat zomaar, ik zag het ook al bijvoorbeeld in Dolls? Al wijs je hier in Nederland maar naar een rails krijg je al een boete...]

Voor mij was het niet Gong Li overigens, maar Honglei sun, vond zijn rol erg sprekend en leuk.

Erg mooie beelden van de kleine straatjes in Noord China, net als de versnelde beelden van de camera die zich voor de trein bevind. De beelden voelen over het algemeen vrij traditioneel, terwijl de montage erg van deze tijd is; vooral de manier waarop muziek en geluid word gemonteerd voelt dit heel dynamisch en modern. Leuk.

Film om bij weg te dromen, mooi in het simpel zijn. 4.

Heb vandaag deze film eens bekeken. Vond het geen grootse film, maar scoort voor mij toch wel duidelijk boven het gemiddelde. Het verhaaltje vond ik niet zo interessant, de treinreizen des te meer, gezien de sfeer die dit opriep en de mooie beelden van en vanuit de trein die je onderweg te zien kreeg. Ik ben zelf dol op reizen per trein en in mijn fantasie was ik zelf een van de treinreizigers.

Zeer interessant vond ik de taoïstische citaten die je af en toe te horen kreeg. Zoals;

"Als het in je hart leeft bestaat het echt".

"Je geliefde is een spiegel waarin je jezelf kunt zien".

Zeer mooi. Ik ben nu eenmaal erg geïnteresseerd in de oosterse filosofie en dat is ook een van de redenen dat ik steeds meer Aziatische films bekijk. Ik houd wel van die rust die die films uitstralen.

3,5*

Ah, een heerlijk avondje uit in China, dat is best leuk! Weidse groene landschappen, mistige weilanden en meren, hoge kabelbanen en smalle straatjes. En allemachtig veel treinen natuurlijk.
Er werd veel gebruikt gemaakt van het effect waarbij de achtergrond blurt.

De (piano)muziek vond ik mooi, maar héél af en toe een beetje te lomp erin gebracht en dat gevoel had ik soms ook met het handheld camera effect.

De vrouw was als een dwarrelend blaadje. Bij elke kleine teleurstelling in haar verwachtingen dwarrelde ze weer naar de ander, noem het eigenzinnig of veeleisend (of labiel?). Als een man poëtische woorden sprak bleef ze gebiologeerd en verwachtingsvol in de buurt. Tot de betovering telkens weer verbrak en ze meteen weer weg dwarrelde. Ik heb haar niet veel oprecht zien lachen voor mijn gevoel, ze kwam op mij melancholisch over. In tegenstelling tot de joviale en toch wijze Zhang, een markant figuur. Van de rustige en gesloten dichter was niet zo heel veel hoogte te krijgen.
Een prima cast en invulling van de personages dus voor dit verhaal.

Na de bus-in-het-water scene had voor mij het eind het best gekomen én het hardst binnengekomen. De verdere disclosure was niet noodzakelijk voor mij, zelfs niet de wetenschap dat het meer echt bestond. En het scherfje in de trein na een tijdspanne van....?

Ik vond het zeker de tijd waard om deze film te zien.

Een echte acteursfilm, te meer omdat het verhaal helaas tamelijk doorsnee is. Maar acteren kun je wel overlaten aan Gong Li, een van mijn favoriete actrices. Jammer genoeg haalt haar tegenspeler Tony Leung Ka Fai niet het niveau, dat hij in Annaud's L'Amant liet zien.

Daardoor al met al toch wat tegenvallend. Ik had hier in ieder geval meer van verwacht.

Een must voor de liefhebbers van treinen, echte en modeltreinen.

Maar weer eens herzien.

Ondertussen is het allemaal iets minder speciaal geworden, China heeft z'n grote filmrenaissance achter de rug en ik heb ondertussen tal van nieuwere en betere films in dit hoekje gezien. Toch blijft Zhou Yu's Train wel z'n basiskwaliteit behouden.

Blijft vooral erg mooi om te aanschouwen. Soundtrack is ook passend, acteerwerk op niveau en Sun gooit er nog een licht artistiek sausje over. Het is niet essentieel, uiteindelijk is het vooral de driehoeksverhouding die deze film staande houdt, maar het zijn allemaal leuke extras voor een film die anders snel in de middenmoot zou verzanden.

Heeft de hele opkomst van de Chinese film dus best goed overleefd. Is niet meer hét hoogtepunt, waardering ligt dan ondertussen ook een halfje lager, maar verder een zeer fijne en solide film.

4.0* en een uitgebreide review

Apart melodrama over de long distance relatie tussen porseleinschilderes Zhou Yu en de dichter Chen Qing.

'Ik zag je in een droom

als een poel vol kolkende bellen.

Je danst gracieus en verteert mij langzaam.

Verteert de nacht. Verteert jezelf.'

Mysterieus begin met pianomuziek, treingeluiden en voice-over. Cinematografie: mooie beelden van het Chinese landschap vanuit de trein tussen Sanming en Chongyang in Noord-China. Visueel een sterke film. Muziek: mooi, gevoelig en klassiek. Film wisselt tussen heden (Gong Li als Xiu) en verleden (Gong Li als Zhou Yu). Er ontvouwt zich een pijnlijker wordend liefdesdrama en er ontstaat een soort love-triangle wanneer dierenarts Zhang Qiang die ze regelmatig in de trein ontmoet, ook een rol in haar leven gaat spelen.

Mooie citaten:

- 'Als 't in je hart leeft, is 't echt. Zo niet, dan zal 't nooit bestaan.'

- 'Je geliefde is een spiegel waarin je jezelf kan zien.'

Film deed denken aan een toneelstuk door theatrale scѐnes met liederlijke en poëtische teksten:

'Om jouw hart te bereiken,

is mijn stem soms te breekbaar.

Een briesje liefkoost de barst in het ijs.

Xan Hu, het betoverde grijsgroene glazuur smeltend in m'n hand, zacht als je huid.

Ze loopt over, mijn Xan Hu

totaal vervult van jou, vervuld van jou.'

'Al de liefde in de wereld

kan de pijn niet helen als we gescheiden zijn.

Alle tranen houd ik voor mezelf.

Als ik verdwijn hoor je niets anders dan stilte.'

......Helaas heeft Zhou Yu het meer van Xan Hu nooit kunnen vinden, omdat haar lot anders besliste......

Zeer sierlijke film met een lyriek die onmiskenbaar de geest van Wong Kar-Wai heeft meegekregen. Ik heb de regisseur niet uitgebreid nagetrokken maar het is al tekenend dat hij in 2000 is gedebuteerd, een echte carrière in de slipstream dus. Ik merkte dat de film me nergens echt wist mee te nemen, daarvoor vond ik het script niet eigen genoeg en moest de cinematografie het teveel hebben van momentjes die er echt uitsprongen, meestal in samenspel met montage. Daarnaast zijn dit acteurs die in (en buiten) China/HK zo tot de verbeelding spreken dat ik af en toe nóg meer aan andere films moest denken dan dat ik dit werkje continu op zijn eigen merites kon blijven beoordelen. Bewondering van een afstandje dus.