Heung Gong Zai (2014)

Dit is in ieder geval weer een serieuzere poging van Ho-cheung Pang, maar helemaal overtuigd ben ik niet.

De mozaïekstructuur voelt hier wat oubollig aan. Ik weet niet precies waar het aan ligt. Het zou de editing en de muziekkeuze kunnen zijn, maar het zou ook de associatie met eerdere mozaïekfilms kunnen zijn, waar er toch vooral tien tot twintig jaar geleden veel van werden gemaakt.

De muziek noem ik omdat die heel sterk de toon van de film bepaalt, en met name in het begin we betrekkelijk snel schakelen tussen de verschillende personages, waardoor de film een wat aanstellerig gevoel over zich heen krijgt. Dit was misschien niet het geval geweest als de muziek niet zo zwaar dramatisch was. Het lijkt mij krachtiger om iets terughoudender, meer ingetogen, te beginnen en vervolgens meer dramatische elementen te incorporeren. Tevens vond ik enkele beelden kitscherig qua kleurgebruik en belichting, maar dit blijft beperkt. Gelukkig, want Pang levert toch meestal visuele hoogstandjes af. Op dus enkele misstapjes na is dat ook hier het geval, en is het weer vergapen aan de kadrering, de texturen en het kleurgebruik. De droomsequenties zijn verder tof gemaakt, en het is te bewonderen dat Pang een miniatuurstadje heeft laten maken.

En hoewel het drama niet altijd even goed uit de verf komt, weet Pang door zijn eigenzinnigheid de meeste valkuilen te voorkomen, ook al is het af en toe aan de onsubtiele en overdreven kant. Het is duidelijk geen lachfilm, maar Pang blijft scherp en komt zo nu en dan fijn ironisch uit de hoek. Het einde vond ik trouwens niet al te sterk, vooral esthetisch niet. Nu zag ik alleen een hoofd heel vreemd op en neer gaan. Dat zag er echt niet uit.

Mooi Hong Kong drama.

Pang die zich verder over het dramagenre buigt. Wat gestructureerder dan z'n Love films, wat losser dan Isabella. Deed me nog het meest aan Trivial Matters denken, maar die is wat je noemt onderbekeken om als referentie veel gewicht te hebben.

Visueel weergalloos. Echt elk shot is tot in de details afgewerkt. Wel apart dat Pang z'n film overlaadt met color gradients (niet meteen het mooiste effect), maar hij komt er goed mee weg. Verder een ietwat verrassende wending na een half uurtje en een paar geweldige droomsequenties die van deze Pang weer een geslaagd drama maken. Ook de acteurs doen het boven hun kunnen trouwens, Man Tat Ng zoals je hem nog nooit gezien hebt.

Mooie film weer, gelukkig weer wat beter dan Vulgaria, maar echt slechte films weet ik hem toch nooit te maken.

4.0* en een uitgebreide review

Aardig, maar niet overweldigend in vrijwel alle opzichten. Allereerst ziet het er visueel zeer verzorgd uit, ik kan niets anders zeggen, maar het weet me gek genoeg nauwelijks te overbluffen. Misschien is het het verwachtingspatroon dat het bij Pang altijd goed zit, maar ik had het gevoel dat ik veel meer onder de indruk van Shi Hun was, om een andere recente Aziatische film te noemen die ik onlangs zag.

Het helpt dan ook niet echt dat ik de film muzikaal niet al te sterk vind. Waar Isabella echt een fantastische soundtrack had, worden we bij de opening op muziek getrakteerd die ik gewoon dreinerig vind. Dat zwakt af in het vervolg, maar dan is de muziek vooral nietszeggend. Misschien ligt hier wel het grootste pijnpunt voor mij; muziek of geluid kan ervoor zorgen dat de beelden nog veel meer overweldigend overkomen, maar kan net zo goed de sfeer dempen.

Het drama was ook best aardig, maar leek een beetje focus te missen. Uiteindelijk komt het toch redelijk bij elkaar en weet het ook best te ontroeren, maar ook hier niet helemaal overtuigend.

Jammer, iets meer van verwacht. Met groot vakmanschap gemaakt, maar niet groots. 3,5* is dan precies op z'n plaats.

Mooie kroniek over een familie, die als los zand aan elkaar hangt omdat de familieleden primair worstelen met de problemen, die ze al dan niet eigener hand over zichzelf afroepen. Mooi dat uiteindelijk alles een plaatsje krijgt. Een amusante film, die wat mij betreft best wat langer had mogen duren.