She Wore a Yellow Ribbon (1949)

Wat een slap verhaal en wat een prachtige camerashots!

John Wayne in de rol van Captain Brittles heb ik echter nog nooit zo sterk zien spelen als in deze film. Als veertiger speelt hij de op zijn stijve lijf geschreven rol van een militair boven de zestig die binnenkort met pensioen moet. Enkel de haren van Wayne moesten zo te zien grijs geverfd worden om hem geloofwaardig te laten overkomen als een aanstaande pensionado.

De slappe liefdesperikeltjes van wat 'aanstormend' jong spul in een gefortificeerd nest afgewisseld met wat saaie rijtoertjes in de prachtige omgeving van Monument Valley blijven mij te sloom. Ook de wat folkloristisch overkomende dreigementen van de indianen onderweg kunnen ondanks het prachtige camerawerk nooit boeien. De humor blijft eveneens aan de slappe kant. Geen enkel plot in deze film wordt echt diep, spannend of leuk uitgewerkt.

Maar er zitten in deze film een aantal magnifieke kleurenshots ... Dat is echt visueel heerlijk smullen geblazen. En dat is geen getetter op een speelgoedtrompetje uit een rekwisietenkast, neen, het is puur zeer luisterrijk natuur.

John Wayne speelt hier inderdaad 'de rol van zijn leven' (tenminste, van wat ik tot nu toe van hem heb gezien).

In tegenstelling tot BASWAS vond ik de humor wel goed, snelle dialogen, fijne one-liners en een verteller die met enige ironie alles overziet en aan elkaar praat. De ontmoeting tussen John Wayne en Chief Pony That Walks is hilarisch, alhoewel moraalridders weer gaan zeuren over dat indianen weer als dom worden neergezet, terwijl de ironie er van afdruipt.

Ford laat weer mensen door de prachtigste rotsformaties rijden.

Toch is het maar een mager verhaaltje. Zeer amusant, maar haalt het niet bij pak-m-beet Stagecoach en The Searchers. 3,5* voor deze uitermate humorvolle western.

Typisch zo'n klassieke western, die zich rond Monument Valley afspeelt. Het levert uiteraard mooie plaatjes op. Voor de rest is het allemaal niet echt uitzonderlijk en eerder slaapverwekkend. John Wayne ziet er bespottelijk uit met zijn snorretje.

Ford/Wayne/Monument Valley. Dan weten we meteen weer genoeg. Behalve dan dat dit een lafhartig schot in de rug is van deze westernliefhebber.

Ford zou zelfs de 2e wereldoorlog inpakken en het bij Monument Valley laten afspelen. Alles is ondergeschikt aan zijn zogenaamde mooie plaatjes van wat kloterotsjes. Door Ford ben ik dat hele Monument Valley spuugzat.

Deze film is een totale aanfluiting zonder verhaal, belachelijke dialogen en vreselijk slecht acteerwerk.

Anti-reclame voor het prachtige genre.

0,5* (Minder gaat niet.)

Er zijn weinig regisseurs die de landschappen van Arizona zo prachtig in beeld hebben gebracht als John Ford. Deze film is daar een schitterend voorbeeld van.

Er is weinig verhaal, zelfs zo weinig dat je kunt spreken van een bewuste keuze van Ford. Teveel verhaal en spanning zou maar afleiden van wat Ford werkelijk met deze film wil,
Daarbij komt dat het ook allemaal net weer anders loopt, dan je van een normale western zou verwachten. De hele film lijkt toe te werken naar een gewelddadige confrontatie tussen de soldaten en de indianen. Die komt er niet. Dit is geen spannend cowboyverhaal, dit is een nostalgische terugblik op een verdwenen tijdperk.

Wayne is uitstekend als bijna gepensioneerde officier die eigenlijk het leger niet wil verlaten. Hij kan geen afscheid nemen van de tradities, maar het glipt hem door de vingers. Uiteraard is dit een metafoor voor het 'verdwijnen' van het Wilde Westen.

Ford geeft, geinspireerd door schilder Frederic Remington, een bijna impressionistische weergave van dat oude 'Wilde Westen', waar romantiek en sentimentaliteit de boventoon voeren.
Gelukkig zit er nog net voldoende zelfspot en relativeringsvermogen in om het niet helemaal over de rand te laten gaan.

Het is zeker niet Fords' beste film, maar wel weer een prima voorbeeld van zijn vakmanschap.

Slappe western, zonde van de tijd, totaal geen actie:2,0

Was wel leuk voor 1 keertje, natuur is mooi en decor ook.

Alleen had er wat meer spanning in gemogen.

Acteren was ook goed.

3 sterren

Slechste film die ik heb gezien van Ford, Amerikanen zijn er blijkbaar dol op gezien de hoge score op idmb.
Ik weet niet zo goed wat Ford nu kwijt wilde met dit verhaal, wat nergens over gaat en nergens naar toe gaat. Dieptepunt was wel het bargevecht, wat helemaal nergens op sloeg.
Maar goed Wayne deed het wel prima en de omgeving wordt weer eens prachtig in beeld gebracht.

Dit tweede deel van de onbedoeld tot 'cavalry trilogy' bestempelde reeks van John Ford's films over de oorlog tussen het Amerikaanse leger en de indianen is de enige van de drie films die in kleur is verschenen. Dat maakt She Wore a Yellow Ribbon uniek binnen de trilogie en zorgt daarnaast voor een totaal ander sfeer.

Ik verwachte een strijd tussen het Amerikaanse leger en de indianen, maar die liet helaas nogal lang op zich wachten. In plaats daarvan kregen we een strijd te zien om de vrouw met het gele strikje, waarnaar de film vervolgens ook maar vernoemd is. Een liefdesverhaaltje dat niet aan mij besteed is.

Het grootste gedeelte van de film is gevuld met het tochtje dat kapitein Nathan Brittles en zijn leger door indiaans grondgebied maken. Er gebeuren een aantal dingen tijdens dat tochtje, maar wat het eerste uur voornamelijk te zien is zijn zo'n 100 in een rij lopende paarden met bijbehorende berijders. Deze weten maar moeilijk de aandacht vast te houden.

Het enige dat deze film uiteindelijk nog lichtelijk goed weet te maken is het spel van Ben Johnson, Victor McLaglen en met name John Wayne.

” You're not quite "Army" yet, miss... or you'd know never to apologize... it's a sign of weakness.”

Een vermakelijke western, met een goede rol van John Wayne, dat in combinatie met de leuke dialogen ervoor zorgt, dat dit nog een goed bekijkbare western is geworden.

Want het verhaal zelf vond ik niet al te veel voorstellen. Een oude kapitein, die nog een keer een grote opdracht aan moet gaan, vlak voordat hij met pensioen gaat is wat dat betreft niets nieuws onder de zon. Er wordt veel gepraat en de actie komt pas laat opzetten. Richting het einde zit overigens een zeer amusante knokpartij in de saloon en ook het gevecht met de Indianen, mag er nog best zijn.

She Whore a Yellow Ribbon, is uiteindelijk een zeer degelijke film gebleken. Het komt wat moeizaam op gang, kent niet al teveel hoogtepunten, maar de soms best leuke oneliners en het zeer vermakelijke laatste half uur, maken dit nog zeker wel de moeite waard.

3,0*

Een patriottische (belangrijk was dat je je dapper toonde in de strijd; het ware heldendom), clichématige en vrij sentimentele western, over twee legerofficieren die vochten om de hand van de dochter van de commandant en over een kapitein die op de rand stond van zijn pensioen en afscheid moest nemen. John Wayne was opnieuw te zien in de rol van een legerofficier die vocht tegen de indianen. De beeldden van Monument Valley waren imposant en de cast toonde sterk spel.

Good old John Wayne in een ondanks de clichés en het vleugje patriottisme toch nog redelijke film. Wayne speelt zeer goed als Nathan Brittles een Kapitein die bijna met pensioen gaat. Maar voordat het zover is gaat hij nog 1 keer op patrouille. Onderweg hebben ze natuurlijk problemen met indianen en zien ze buffels. Verder zijn er de nodige bergen uit Arizona. Sfeervol in beeld gebracht. Daarom is het een film die, gelukkig met de nodige zelfspot en relativeringsvermogen, nostalgische terugblik op een verdwenen tijdperk.

John Wayne, met snor, in de film op een paar dagen van zijn pensioen, maar onverwoestbaar in zijn samenwerking met John Ford : 1948 "Fort Apache", 1949 deze "She wore a Yellow Ribbon", in 1950 "Rio Grande",...In westerns was hij op zijn best.

Eén van die films waarvoor het publiek in de zalen destijds enthousiast reageerde wanneer de cavalerie uitrukte om de confrontatie met de Indianen aan te gaan.

Sindsdien heeft het westerngenre al enkele metamorfoses ondergaan, maar deze oldies blijven toch een mijlpaal in de geschiedenis van de cinema en zorgen, zo vele jaren later, nog voor een flinke portie filmgenot.

Gezapig en verouderd. Geen onaardig filmpje verder, en Wayne redt het weer makkelijk met zijn charisma (en snor ditmaal) maar als geheel valt het tegen. Acteerwerk wat houterig en het ziet er allemaal veel te clean uit om echt geloofwaardig te worden. Dit is Hollywood in het westen, niet het westen zelf. Het verhaal zelf is een zoveelste variant op al die films van Ford, al is het eind wat anders. Sommige plaatjes zijn dan nog wel erg mooi. 2,5*.

Kostte wat moeite om uit te zitten, deze Ford.

Ik had Ben Johnson pas in retrospect herkend, in zijn eerste belangrijke bijrol. Sprong er wel uit, net als Wayne trouwens, die net de goede snaar raakt als ouwe rot met een klein hartje. McLaglen was me te olijk, vond de humor sowieso niet echt werken.

Verder komt het verhaal nooit echt van de grond, is bovendien nogal gedateerd en er zit ook nog een einde te veel aan- had Captain Briggles toch lekker naar Californië laten gaan. Ik kom toch tot een nipte voldoende dankzij eerdergenoemde acteurs en het camerawerk, want al kent een beetje filmkijker dat landschap inmiddels op zijn duimpje, het zag er prachtig uit.

Een wat geforceerde western met John Wayne die één van zijn vele standaard rollen speelt. Dit keer als legerofficier vlak voor zijn pensioen. Dat 'nog één missie voor ik op pensioen ga' gaat blijkbaar al lang mee in de filmwereld. Er wordt nog een liefdesverhaaltje bij gehaald en verder de nodige actie en avontuur. Liefhebbers zullen hier wel van genieten. Alle elementen zijn aanwezig. Maar echt bijzonder is de film niet.

Hoe kan een regisseur zo'n draak van een western maken en het jaar ervoor Fort Apache? Dat vraag ik mij toch af.

Alle sterretjes (2,5) gaan deze keer naar... Ben Johnson.

Met een eervolle vermelding voor het landschap (hoewel...alwéér Monument Valley ) en de gezichtsbeharing van Wayne (stond hem beter)

De rest kan mij gestolen worden, John Ford inbegrepen.

Tja.

John Wayne met opplaksnor gaat met z'n padvinders op missie. Dat is het zo een beetje. Het zorgt alleszins niet voor een goeie film, maar ik ben ook niet zo voor die bombastische klassieke westerns en zeker niet voor dat houterig amateurtoneel van Wayne en co. Mocht ik een top 10 maken van slechtste Hollywoodacteurs, Wayne zou wellicht niet onaardig scoren. Visueel verrast de film wel. Ik zou nooit op het releasejaar 1949 gegokt hebben - eerder een tiental jaar later. Ook de actiescènes zelf zijn niet dusdanig gedateerd dat ze kinderlijk worden. Dat is ook een prestatie.

2

Klassieker zondag vormgegeven met deze western met John Wayne die ik vorig jaar al had opgenomen op de BBC. Maar eens even kijken wat dit oudje van John Ford ging brengen in combinatie met John Wayne, en dat zijn uiteraard namen die klinken als een klok.

Het verhaal draait rond Captain Brittles op het randje van pensioen die vervolgens toch moeite heeft de dingen uit handen te geven. Een typische rol zou je zeggen voor macho alfa male Wayne die toch alles beter kan en weet, maar integenstelling tot het gebruikelijke toont Wayne zich hier timide, rustig, bescheiden en zelfs kwetsbaar, en dat vind ik een verademing waar deze She Wore A Yellow Ribbon ten eerste al mee scoort en zich daarna vooral ontwikkelt als standaard western werkje. Er is de prachtige doch standaard achtergrond van Monument Valley die men regelmatig doorkruist, lijkt een gewelddadige confrontatie met de indianen constant in de lucht te hangen en lijkt Brittles, ook alweer niet des Wayne's, er veel aangelegen om het vooral niet tot een treffen te laten komen. En misschien is dat wel eens een verfrissend beeld waar vooral veel politiek wordt beoefend in plaats van de gebruikelijke pief paf poef.

Doch is She Wore A Yellow Ribbon niet bepaald een topfilm, want het kabbelt allemaal maar wat aan vooral het romantische deel rondom Olivia, zit er verder totaal weinig opbouw of spanning in het geheel, en is het gewoon allemaal te simpel, te gewoontjes. Zo kan het natuurschoon, een bescheiden Wayne en de knappe decors de film niet naar een hoger plan tillen, daar is meer voor nodig. Afijn, drie sterren voor de moeite wat mij betreft en snel op naar de volgende.