Félix et Meira (2014)

Vanaf 24 september in de bioscoop (Amstelfilm)

Interessant interview met de regisseur. Vond Fill the Void wel een tikkeltje beter.

Vooral ook sterk hoe hij Shulem niet helemaal uit de film laat verdwijnen en daarmee de nodige nuance weet aan te brengen. Het begon wat stroef en leek een te simplistische weg te kiezen, maar uiteindelijk worden de valkuilen vermeden en heb ik er heel erg van genoten. In dat interview geeft Giroux aan dat ze tevens een oude Japanse lens hebben gebruikt, dus geen wonder dat ik het zo mooi geschoten vond.

Gevoelige film over een bizarre relatie tussen twee op zich eenzame mensen.

Verwacht geen heftige, hoogoplaaiende scenes of enige vorm van sensatie maar een eenvoudig relaas.

Typerend in die zin is de ontmoeting tussen Félix en de echtgenoot van Meira. Een sprekende scene.

Film brengt ook goede beeldcomposities en lang aangehouden close-ups die de gevoelens van de personages helpen verduidelijken.

Mag best gezien worden. Met een duidelijk en scherp beeld van de wereld van een Joodse gemeenschap.

Net als in Fill the Void (2012) speelt Hadas Yaron een jonge vrouw, die gevangen zit in de traditionele levensstijl van de chassidische joden:

Meira: “Wie zegt dat ik niet al lang dood ben?”

Shulem: “Wanneer zul je eindelijk inzien, dat dit de wijze is waarop wij leven?”

Regisseur Maxime Giroux heeft over dit conflict een gevoelig psychologisch drama gemaakt met een uitmuntende rol van Yaron, die vooral opvalt door haar sterke mimiek. De film was hard op weg naar een hoge score mijnerzijds tot het tegenvallende einde, dat lijdt aan het spreekwoordelijke nachtkaars syndroom.

Mooie, ingetogen film. Dubreuil en Yaron vormen een atypisch maar sympathiek duo. De mix van drie verschillende talen zorgt voorts voor een unieke toets. Let wel: ondertitels zijn geen overbodige luxe… Dat Canadese Frans is echt even onverstaanbaar als Jiddisch.

Anyway, de film kabbelt rustig voort, ideaal voor een lome zondagnamiddag. Overall vond ik de toon wel iets té treurig. Zeker naar het einde toe werd het vrij intens allemaal. Wat meer relativering had wellicht geen kwaad gekund.

3,5*

Onderbelichte degelijke film over een chassidisch joods gezinnetje in New York waar zich in werkelijkheid een vrij grote gemeenschap bevindt. Er passeren een aantal typische gebruiken de revue, weinig verklarend allemaal (handen wassen, apart slapen, vrouwenpruik, etc ...), maar dankzij de uitstekende serie Unorthodox (2020) kon ik toch één en ander kaderen.

Steeds opvallend is toch het feit dat het huwelijk toch iets sacramenteel heiligs is. De vrouw is duidelijk ondergeschikt en wordt heel wat verboden, maar het is nu niet dat de vrouw of het gezin niet wordt lief gehad. En wanneer de weerspannige vrouw ermee ophoudt, wordt dat ook blijkbaar vrij makkelijk aanvaard. Verbanning uit de gemeenschap is dan wel hun deel, maar dat is net de bedoeling denk ik.

Sterke cast met ook een duo dat mooi naar elkaar toegroeit. Emoties komen goed naar voren, mede ook door de close-ups en stiltebeelden. Fijne arthouse!

Mooi en intiem.

Mja, ik vond het dus niks. 'Romantische' film, maar buiten de handjesscène op de veerpont blijft het vrij koud. Zelfs de 'goede' afloop heeft iets kils. Het eerste contact is dan weer absurd, hij loopt haar achterna en vraagt raad over zijn dode vader (???)… daarna is er een trage aanloop, daar hou ik wel van… maar nergens voel je het smeulen, laat staan knetteren… Dan is er nog een verbijsterende verkleedpartij en de grootmoedigheid van de echtgenoot komt ook maar ineens uit de lucht vallen… (en een tikkeltje ongeloofwaardig, maar ondertussen wel van mening dat zijn dochter eigendom van de geloofsgemeenschap is… veel sympathie levert het hem toch niet op)
Het lijkt alsof er een vaag verhaaltje lag en gedacht werd dat de film wel bij elkaar geschoten kon worden… te mager.

Nogal ontgoochelend.

Wie per se de film wil bekijken zonder “spoiler, stop met lezen. Alhoewel je mss beter verder leest, dat bespaart je 105 minuten...

Heel simpel verhaal

Vrouw in streng religieuze gemeenschap wil zich de Westerse levensstijl aanmeten

Ontmoet een andere man

Echtgenoot ontdekt dit en is boos

Maar het valt eigenlijk wel mee met die boosheid, hij is vooral bezorgd.

Plots gaat alles vlot en kan ze met kind en al vertrekken

Slot met geforceerde gondelscene die door de eerste de beste toerist had kunnen gefilmd worden.

Pff...

Gelúkkig heeft 1 scène de hele kijkervaring goedgemaakt, ik heb namelijk kennis gemaakt met de fabuleuze sister Rosetta Tharpe

Sister Rosetta Tharpe- "Didn't It Rain?" Live 1964 (Reelin' In The Years Archive) - YouTube

Films over onmogelijke liefdes zijn er bij de vleet. En wat dat betreft is dit ook zeker geen bijzondere film. De film begint nog best veelbelovend en heeft een sympathieke uitstraling met leuke acteurs, maar de regisseur maakt zich er gemakkelijk vanaf. Nergens stijgt de film boven het gemiddelde uit en de film verloopt allemaal zoals je zou verwachten zonder dat het verrassend wordt. In de tweede helft kakt de film in en zitten er ook nog eens zwakke en ongeloofwaardige elementen in de film. Terwijl hij juist naar een mooi opgebouwde climax toe zou moeten werken of een onverwachte plotwending. Maar dat gebeurt allemaal helaas niet. Daarmee maakt de film het veelbelovende begin niet waar. Een duidelijk geval van de verkeerde regisseur voor een in potentie best mooie film. Aan het einde zijn ook de emoties verdwenen wat het allemaal nog meer teleurstellend maakt.

Misschien een beetje geen sterk drama, maar wel leuk om 1x te zien. Had toch wat meer verwacht dat Meira haar echte man, agressief zou zijn.