Praia do Futuro (2014)

In dit in drie hoofdtukken ingedeelde melancholieke en vertwijfelend werkende drama liet de regisseur de beelden meer zeggen dan de woorden en werkte hij vooral met contrasten (Brazilië in warme stralende kleuren, Berlijn was grijs en koud). Ik had echter graag meer een verhaal gezien met uitgewerkte karakters; nu waren de personen helaas niet grijpbaar en waren ze als het ware aan het einde net zo onbekend als bij het begin.

Een trage film. Met lange scènes, die soms boeiend zijn, maar vaak ook niet. De hoofdrol speler is sympathiek. Daardoor blijft het nog enigszins de moeite waard om te kijken. Ik mis mooie muziek.

Vervelende film. Het was wachten tot de komst van Ayrton, Donato's broer, in Duitsland vooraleer de film enigszins begon te boeien. Traag, weinigzeggend, onderontwikkelde karakterschetsen maar wel mooie beelden.

Ik zag kort geleden met Motel Destino voor het eerst een film van Karim Ainouz. En hoewel ik daar niet wild van was in mijn kast gedoken en een andere opgedoken. En deze blijkt een stuk beter.

Praia do Futuro blijkt een boeiende en open film in drie hoofdstukken. Het eerste deel is n Brazilie en handelt over de verdrinking en het redden van Konrad en de verhouding die ontstaat tussen hem en Donato. Het tweede deel speelt in Berlijn waar Konrad thuis is maar Donato ontworteld is en terug lijkt te willen keren. In het derde hoofdstuk blijkt hij gebleven te zijn en komt zijn broertje hem jaren later opzoeken.

Zoals gezegd een hele open film waar je met meerdere blikken naar kunt kijken. Het is een relatiedrama, het gaat over mannelijkheid, over ontworteling, over twee broers. Zorgvuldig geschoten met prachtige shots van het strand in Brazilië maar ook van Berlijn en dan vooral 's nachts. Met als hoogtepunt op dat vlak een paar scenes waarin het nachtelijke licht spiegelt in de helm die gedragen wordt.

Erg fijn dit.