'Voor wie zoekt naar filmschatten': Kijkers zijn razend enthousiast over fantastische Italiaanse komedie

Wie van een goeie film wil genieten, heeft tegenwoordig een schat aan mogelijkheden. Plop er een schijfje in, huur of koop digitaal, kijk in de televisiegids of schuim streamingdiensten af. Wie weet kom je in dat laatste geval La Chimera tegen. Dit bijzondere relaas over leven en dood en het zoeken naar een collectief én eigen verleden wordt de afgelopen tijd massaal bekeken.

Italië in de jaren tachtig van de vorige eeuw. We worden geïntroduceerd aan Arthur (Josh O'Connor), die een tijdlang in de gevangenis heeft gezeten, maar nu naar het Zuid-Europese land terugkeert. Daar treft hij Flora (Isabella Rossellini) de moeder van zijn ex-vriendin Beniamina, en maakt kennis met de bevallige Italia (Carol Duarte). Beniamina is nu al een hele tijd vermist, maar Flora is overtuigd dat ze weer op zal duiken.

Lees ook: Nieuw seizoen katapulteert Netflix-serie terug naar de eerste plek in de streaminglijsten

De rest van de familie vindt het maar niks dat Arthur voortdurend leeft op de kosten van Flora, maar hij weigert te werken. Wel zoekt hij zijn oude vrienden weer op, met wie hij weer gaat doen waar hij altijd al goed in was; Etruskische schatten opgraven. Arthur heeft namelijk de bijzondere gave om kostbare artefacten op te sporen, die hij stiekem doorverkoopt. De locaties hiervan komen tot hem in visioenen.

La Chimera

De film draagt een titel die zoveel betekent als 'de onmogelijke droom'. Dit werk van Alice Rohrwacher was internationaal een groot succes en ook MovieMeteraars lieten zich La Chimera goed smaken. Dat blijkt wel uit de fraaie score van 3,49/5. Ook de reacties liegen er niet om.

"Wie zoekt naar filmschatten, kan er dankzij Rohrwacher alweer vier opgraven," zegt tbouwh bijvoorbeeld.

De filosoof denkt intussen te weten waar de filmmaakster de mosterd vandaan heeft gehaald en ook wat ze probeert te vertellen: "De stijl van de film doet een beetje denken aan Fellini en wellicht ook Jarmusch of Wes Anderson, maar zonder het visuele spektakel: op intelligente maar lichtvoetige, droogkomische wijze beleven we de avonturen van een stel kleine criminelen (in dit geval: grafrovers) met wat surrealistische elementen. Het thema lijkt te zijn dat we geen genoegen nemen met wat we hebben waardoor we verborgen schatten blijven zoeken waarbij de hoofdpersoon een bijzondere gave heeft om die te vinden, al – en dat vergt weer wat invulling of interpretatie – is die gave in wezen de gave om de leegte in zijn eigen bestaan te vinden."

Wat Drulko Vlaschjan zo fijn vond aan La Chimera? "Dat zat hem toch vooral in de cinematografie. De beelden waren prachtig, er zaten veel Godard-achtige geintjes in. Even tegen de camera praten omdat er verder niemand luistert, een stukje versneld afspelen, een beeld op zijn kop, een dialoog die ontaardt in gegrom; dat soort dingen. Over elk shot was nagedacht en dat nadenken leidde dan weer tot mooie shots."

Momenteel wordt La Chimera veelvuldig bekeken op CineMember. Ben je benieuwd waar al die heisa om te doen is? Dan biedt onderstaande trailer een mooie eerste indruk.