Obsession (2025)

Wat een ontzettend rare film was dit. Ik dacht eerst dat de hoofdpersoon geobsedeerd was door de vrouwelijke hoofdpersonen en dat het verhaal zou draaien om een soort stalker die haar niet kon krijgen. Uiteindelijk bleek het totaal anders te zijn dan ik had verwacht.

Ik vond de hoofdpersoon ook behoorlijk irritant. Hij was steeds afwezig en wilde maar niet benoemen wat er echt aan de hand was. Dat eindeloze afwachten vond ik ontzettend frustrerend. Ik wilde hem bijna door het beeldscherm heen trekken en roepen Zeg het nou gewoon en doe eens wat!!!! Dat maakte hem voor mij echt een irritant personage.

Eerlijk is eerlijk: ik had in eerste instantie totaal geen zin in Obsession. Met het idee dat dit wel weer het zoveelste dramatische romcom- of tienerverhaal zou worden, ging ik er puur in vanwege de opvallend hoge cijfers en goede reviews. Mijn plan was simpel: als het eerste kwartier me niet wist te pakken, ging hij gewoon uit.

Dat bleek gelukkig nergens voor nodig. De film verraste me vanaf het begin. Al het "romantische" gedoe werd verrassend snel en effectief samengevat, waardoor het tempo er meteen goed in zat. De jonge acteurs leveren ontzettend sterk werk af, de herkenbare onzekerheid en de cringe-momenten uit je eigen tienertijd waren bijna voelbaar en zorgden voor een fijne, realistische basis.

Wat de film echt de moeite waard maakt, is dat het géén voorspelbaar happy ending voorgeschoteld krijgt. Het randje duisternis blijft tot het einde hangen.

Mijn enige echte puntje van kritiek zit in een onbenut potentieel van de lore. Op een gegeven moment pleegt de hoofdrolspeler een telefoontje waarin de stem aan de andere kant vraagt: "Wil je met haar praten?", waarna je de echte Nikki op de achtergrond wanhopig hoort schreeuwen en huilen. Dit vond ik een van de meest beklemmende en creepy scènes van de hele film, naast de creepy bewegingen van Nikki in het donker wat ik overigens geweldig vond gedaan. Helaas bleef het bij die ene scène. Ik was enorm benieuwd geweest naar de plek waar de echte Nikki al die tijd vastzat terwijl een mysterieus wezen haar lichaam overnam. Het was fantastisch geweest als ze dat wat meer hadden verkend.

Al met al is Obsession een ontzettend aangename verrassing. Het schudt het genre op een leuke manier op en is leuk om een keer te kijken. Wat mij betreft smaakt dit absoluut naar meer: een vervolg (of een nieuw project van deze regisseur) zie ik heel graag verschijnen!

Dit soort horrorfilms met een wens die op een vreselijke manier uitkomt werken altijd erg goed. Barker weet een uitgangspunt dat op zich niet origineel is zijn eigen gezicht te geven met een sterke vreemde en wat dromerige sfeer waarin voor de verandering alles eens niet wordt uitgelegd en ook ruimte voor humor wordt gevonden. En wat de film vooral zo sterk maakt is dat de wens op zichzelf al verknipt is, omdat Bear compleet de zelfbeschikking van Nikki negeert. Hij behandelt haar meer als een object dat hij begeert dan als een mens van vlees en bloed die ook haar eigen wensen heeft.

Het resulteert in een heerlijk ongemakkelijk horrorfilm vol kleine observaties over sociaal gedrag van een bepaald soort mannen naar vrouwen toe. Navarrette steelt al snel de show door Nikki's sterke persoonlijkheid eerst levendig neer te zetten om daarna een emotionele tijdbom van haar te maken die zich totaal onvoorspelbaar gedraagt, wat de scènes met haar altijd een zekere suspense verleent. Erg sterk vond ik ook de kleine momentjes waarin de echte Nikki door weet te komen. De eerste keer is dat een vrij memorabele jump scare, en daarnaast zijn dat ook de meest verontrustende momenten.

Zo weet de film je met regelmaat echt de kriebels te bezorgen. Barker weet duidelijk wel wat hij doet. Vaak laat hij de belichting en relatief simpele score een groot deel van het werk doen. Het sounddesign en de spaarzame gore weten ook behoorlijk te overtuigen. Enig minpuntje vond ik de overdreven griezelige glimlach die Nikki vaak heeft. Dat is de laatste jaren een beetje een horrorcliché geworden. Ook zou je kunnen zeggen dat de film wat aan de oppervlakte blijft gezien het onderwerp. Maar een horrorfilm hoeft niet diep te zijn natuurlijk.

Misschien niet het meest originele idee, maar weet toch wel te vermaken. Had wat weg van Pluribus met wat Smile elementen.

Weet op een aantal momenten lekker creepy en donker te worden, met gedrag dat langzaam escaleert naar morbide en extreem (naja, het begint al met die kat-memorial, maar dat is nog maar het begin). Al zijn sommige gedragingen nogal willekeurig; haar rare bewegingen, het lang stilstaan, haar morbide ideeën om liefde te tonen...Alsof alleen stalkergedrag nog niet genoeg is, waren ook veel dingen puur voor de shock-factor.

Maar goed, het werkt wel. Interessant ook hoe ze met belichting een personage in één klap sinister kunnen doen lijken, is een aantal keer mooi toegepast om je net dat creeped out gevoel te geven.

Kleine 3,5*

Het is geleden van Apocalypto dat ik een film twee keer in de bioscoop ging zien. Mijn gabbers wilden naar The oDEIssey, maar daar stak deze sacherijn een stokje voor.

Obsession heeft een hoge replay value. Heerlijk hoe de film de conventies van karakterpositionering compleet op hun kop zet. Zo blijkt de protagonist eigenlijk de antagonist te zijn. En dat einde is verschrikkelijk, maar toch is het feitelijk een 'happy end', aangezien de (echte) protagonist overleeft. Half puntje erbij.

Deze film heb ik samen met mijn vriend gekeken en wij vonden het allebei wel een redelijke film daarom heb ik het 3.5 sterren gegeven. Het is een van de betere films die wij afgelopen tijd gezien hebben op Spiderman na

Verfrissende film, niet veel schrik momenten op één na en dat is ook meteen de heftigste

Haha.. mijn dochter had dat op tiktok gezien dus zei al : nu zo meteen niet schrikken. Bleef toch wel heftig.