Tenkû no Shiro Rapyuta (1986)

Laputa is een stuk avontuurlijk dan Disney, start vanuit een origineel (geen bestaande legende) verhaal en kent geen jolige liedjes. Het verschil met Disney is er wel degelijk, ook qua animatiestijl trouwens.

De punten die jij noemt vind ik discutabel. Het maakt voor mij niet uit waar het verhaal vandaan komt, als het maar fantasievol is gedaan. The Beaty and the Beast (de enige Disney uit die tijd die me nog helder voor de geest staat) vond ik ook avontuurlijk. En ik vond het weliswaar vreselijk vanwege alle domme liedjes en pratende theekopjes, maar qua avontuur is die film toch niet zoveel slechter als Laputa? De animatiestijl is anders; dat zie ik ook wel. Maar ik kan nergens ontdekken dat het in Laputa ook beter is. Sinds ik films als GITS, 5 Centimeters of Renaissance heb gezien, weet ik iets meer wat de mogelijkheden in 2D animatie zijn. En zulke niveaus heb ik bij Laputa echt niet teruggezien.

Ik vind Laputa wel een stuk avontuurlijker dan Beauty And The Beast, wat meer een romantisch verhaal is. Komt waarschijnlijk ook omdat de elementen uit Laputa wat "vreemder" zijn (vliegende landen enzo) en omdat het verhaal van BATB gewoon al bekend materiaal was.

Wat betreft de animatiestijl, die is ondertussen serieus verouderd. Of je dit of Disney nu mooier vindt hangt vooral af van smaak, ik prefeer duidelijk de iets houterige animatie, maar met meer oog voor kleine details. Animatie-technisch is het minder, maar da's altijd zo geweest bij anime.

En zowel GitS als 5 Centimeters maken vlot gebruik van computers, Renaissance is gewoon full CG dus die vergelijking begrijp ik niet echt. Vind genoemde films ook véél mooier dan Laputa trouwens, maar dat terzijde.

Missschien Mononoke-Hime, die bevat eigenlijk alle ingrediënten die je zoekt, behalve dan die fuzzy creature, maar daarin kan geen een animatiefiguur Totoro evenaren.

@OH: Veel verstand van animatietechnieken heb ik dan ook niet. Ik zie enkel verschil tussen 2D en 3D animatie; die laatste is geloof ik altijd CG.

@Spetie: Mooi, dan gaat Mononoke-Hime mijn to see lijst in.

Na 2 Miyazaki's die het eigenlijk nét niet waren, dan nu eindelijk Tenku no Shiro Rapyuta. Officieel gezien is dit de allereerste echte Ghibli, en hij beviel mij prima.
Weer komt Miyazaki met schitterende omgevingen. Slag Ravine is een soort wereldje gebaseerd op de Victoriaanse tijd in Wales/Engeland. Heerlijk vormgegeven en de scene met de duifjes die door het landschap vliegen was een lekkere binnenkomer.
Al gauw ontpopt zich een mysterieus plot wat echt mijn interesse wekte. Die mysterieusheid is echt een goede prikkel om verder te kijken, en er lijkt zich nu echt eens een anime te ontwikkelen die avontuurlijkheid voorop heeft staan.

Helaas is Miyazaki naast een geweldige fantast ook een fervent liefhebber van geweld en oorlog. En dus gebeurt eigenlijk hetzelfde waarin ik me in de 2 voorgaande Miyazaki's ook al heb zitten storen: er komt weer een massive shootout. Robots met shootings lasers, duizend bommen en granaten... Ik zag de bui al weer hangen. Al dat geschiet neemt voor mij die mystiek van Laputa en de zoektocht daarnaar in 1 klap weg. Ik vond dat persoonlijk echt jammer.

Gelukkig, echt gelukkig had ik het wel bij het verkeerde einde. Na dit spectaculaire gewelddadige tussendoortjes gaan we gelukkig door waar de film gewoon over moet gaan, en dat is het vliegende kasteel. Dola's crew (exclusief Dola zelf) is echt een hilarisch stelletje bandito's. Met scherpe dialogen en leuke humor vind ik dit echt een hele goede toevoeging. Ook de interactie tussen Pazu en Sheeta is zeer geloofwaardig en overtuigend. De scene in het adelaarsnest was echt een hele mooie scene. En het avontuurlijke wat dreigde verloren te gaan is weer helemaal terug. De ontdekking van Laputa zelf is echt een hoogtepuntje in mijn kijkervaring wat Ghibli betreft, en we zijn nog maar net begonnen.

Het draait allemaal uit op een echte feel good film, en mijn kennismaking met Laputa overheerst gelukkig over dat rare tussendoortje in de legerbasis. Als ik nog een Miyazaki te zien krijgt die zich nog meer richt op mystiek en avontuur, en minder op knallen en blazing guns, ben ik een gelukkig man. Vooralsnog mag deze film trots zijn op een 8.

gisteren 2 anime's gekeken; deze en Spirited Away. Nou kijk ik niet vaak anime's, maar ik vind de stijl wel erg mooi, behalve dat stoterige vanwege het gebruik van nét te weinig frames. Anyway, het verschil tussen de 2 films was vooral qua verhaal en creativiteit enorm vond ik.

Castle in the Sky begon wel erg bombastisch en indrukwekkend, maar bleek al vrij snel een flinterdun en weinig creatief verhaal te hebben. Let wel, dan heb ik het niet over de setting, want die was dan weer wel creatief. Dit terwijl Spirited away juist wat op stoom moest komen, maar daarna ook indrukwekkend doorstoomde.

Nog een probleem met deze film vond ik dat bijna alles uitgelegd werd aan je en dat bijna alle karakters erg plat waren en de grappen erg flauw. Kortom, door de tekentechniek en de creatieve setting nog net aan een voldoende

Dit was mijn vierde Miyazaki en ook deze is weer erg goed gevallen.

De japanse animatiestijl vind ik over het algemeen altijd erg mooi. Ook in Castle in the Sky was de animatie mooi, maar niet echt bijzonder. Het is aan de animatie duidelijk te zien dat de film wat ouder is. Dit was even wennen, maar niet echt een probleem. Vooral door de mooie achtergronden was ook deze film weer een genot om naar te kijken.

Het verhaal is erg leuk en bevat een goede mix van humor, actie en fantasy. Het is één groot avontuur en heerlijk om naar te kijken. Ook de personages zijn leuk. De piraten zijn klungelig en grappig en de vriendschap tussen Sheeta en Pazu was erg mooi neergezet. Sowieso zijn de personages in alle Miyazaki's die ik tot nu toe gezien heb erg aandoenlijk en dat was hier ook weer het geval.

Ik heb weer genoten. Op naar de volgende Ghibli maar weer!
4*

Het was mij nog net iets te vrolijk/kinderlijk en de anime deed me ook niet zoveel.
Verder best vermakelijk.