Heisei Tanuki Gassen Pompoko (1994)

Na de Yamadas en Hotaru no Haka stelt Takahata hier toch een tikkeltje teleur. Nu lag de lat met die twee titels ook best hoog, dus een slechte film wil ik Pompoko zeker niet noemen, maar toch wist de film me nergens zo te raken en vermaken als die andere twee van Takahata die ik heb gezien.

Pompoko zit vol geestige momenten en stikt van de kleur, fantasie en creativiteit. Zeker het eerste half uurtje is bijzonder leuk. Desondanks zakt de film na dit sterke begin behoorlijk in en na een uurtje had ik het eigenlijk wel gezien. Vervolgens komen er nog best een paar schitterende momenten voorbij (de optocht, met name, is erg mooi), maar het duurt jammer genoeg te lang en verloor daardoor aardig wat kracht.

3,5 sterren.

Leuk fantasievol tussendoortje. Film komt wat traag op gang, maar de parade is om te smullen. En gelukkig nergens overdreven sentimenteel. 3,5*

Helemaal mee eens. 'Pom Poko' is een hartverwarmende, grappige en zelfs ietwat ontroerende film die de kijker weet te facineren door de spontane visuele vondsten en de grappige "personages". Het tempo is inderdaad een probleem, zij het van mineur belang. Immers, de sfeer is zodanig ontspannen dat je af en toe de aandacht wat kunt laten verslappen, en desondanks van het gegeven kunt blijven genieten.
Om in Ghibli-termen te blijven, dit was mijn beste tot nog toe. Af en toe eens zo'n lichte animatie-film, het kan slechts positief werken op het gemoed.
3,5*

Leuke animefilm, maar jammer dat hij zo lang duurt. Zaten wel grappige stukjes in, de animatie was prachtig en de boodschap is ook wel duidelijk maar het raakte me niet echt. Helemaal geen slechte film maar ik blijf van mening at er betere Ghibli-films zijn gemaakt.

3 sterren.

Nu moet ik zeggen dat ik het hele concept erg boeiend vond, vooral wanneer er zo'n geweldige optocht opkomt en het folklore meer naar de voorgrond treedt. Jammer dat Heisei Tanuki Gassen Pompoko vooral in het eerste uur ontzettend lijkt aan te slepen en me maar met enkele scenes wist te boeien. De constante herhaling van 'mensjepesten' begon me echt zuur te smaken en dan blijkt een kleine twee uur enorm lang. Gelukkig komen dan dus 'wijze' ten tonele en krijgt het geheel naar het einde toe nog een erg fijne en ontroerende wending (alhoewel ik die wel zag aankomen). Ecobewust zonder enorm drammerig te worden.
Het had van mij allemaal wat gezapiger gemogen en minstens een half uur korter.
Merk trouwens telkens weer dat ik het Ghibli 'magisch realisme' echt prefereer.

Het eerste uur zit ontzettend sterk in elkaar. Vooral het idee om de hele tijd de mens treiteren vond ik wel geinig gedaan. Zat vaak genoeg te lachen in de bioscoop. De grapdichtheid dat gecreëerd word door de prachtige tekeningen en de melige transformaties van de Tanukis vond ik ontzettend inventief. De testtikels lijken daarin een goed voorbeeld om de mens te terroriseren. Hoe Isao Takahata daar in Godsnaam is opgekomen blijft voor mij een raadsel maar dat het humor is dat mag duidelijk zijn. Een vrolijke boel daarzo. Daar kunnen wij mensen nog iets van leren.

De ecologische boodschap dat volgens sommige mensen door de strot heen wordt geduwd had ik geen moeite mee omdat ik de boodschap van de film zo belangrijk vind dat de mens eens moet gaan inzien wat wij allemaal doen met onze aardbol.

Prettig gestoorde film die af en toe een beetje teveel in herhaling valt. Naar 24 keer de uitgerekte balzak te zien van een Tanuki vond ook ik dat het iets te veel van de goede was. Ook kent het tweede uur niet meer de originaliteit, creativiteit en inventiviteit van het eerste uur. Het blijft zoals ik al eerder zei een herhaling van zetten. Had het gegevenmoment wel gezien maar gelukkig weet Isao Takahata in het laatste kwartiertje de film boven zichzelf uit te stijgen. De conclusie van de hele film is namelijk dat we allemaal een Tanuki zijn. Ik wist het wel...

Hmmm ik was hier niet zo kapot van. Het verhaal werd niet zo goed uitgelegd, waardoor ik om de 10 min geen idee meer had waar t overging. Daarnaast raakte ik ook een beetje geïrriteerd door het gebruik van de alwetende verteller die om de 2 minuten weer iets had toe te voegen.

Die rare beesten waren wel lekker kiddy en konden mij wel door hun onhandigheid af en toe goed laten lachen .

Btw...ik vond die beesten wel min of meer op hobbits lijken. Ze zitten de hele tijd te springen en te dansen en te vreten.

2.5*

Geen slechte film, maar het hangt niet altijd even goed aan elkaar. Qua fantasie zit dit in elk geval goed. Al is dit meer richting kinderen bedoeld dan andere Ghibli films. Ook ligt de morele wijsvinger er te dik op met momenten. Op dat vlak raakt hij toch niet aan het niveau van een gelijkaardige film (quasi gelijkaardig toch) als Watership Down, waar het konijnen zijn die 'vluchten' omdat de mensheid hun wereld gaat overnemen. Wel een leuke film, al had ik er meer van verwacht.

Aardig, maar ik had er meer van verwacht.

Transformerende wasberen doet allereerst een beetje apart aan, maar went al snel en het levert al snel grappige situaties op, onder andere door de fixatie op de ballen van de beestjes. De ongein gaat wel ten koste van de sfeer die andere films van Takahata kenmerkt. Toch schemert het af en toe door, zoals in de shots van de velden waar de wasberen in hun realistische vorm rondlopen, en ook de optocht heeft zeker iets. Maar op het punt van sfeer had ik toch wat grotere verwachtingen. Het opeenvolgen van meerdere mislukte plannen gaat op een gegeven moment ook vervelen, mede door de lange speelduur.

Wat erg positief is, is dat er een eco-thema wordt aangesneden zonder dat het drammerig wordt zoals in Miyazaki films als Nausicaa en Mononoke Hime,

3,5*.

Na het zien van een aantal Studio Ghibli films, is deze Pom Poko toch wel een beetje een vreemde film tussen meeslepende films als Spirited Away, Castle in the Sky, Grave of the Fireflies en zelfs Princess Mononoke.

Levend in de rijke Japanse natuur leven de Tanukis, een soort van wasberen, met een raar talent voor feesten en transformeren. De mensen kappen elk stukje bos om een nieuwe leefomgeving voor de mensen te creëren. Dit onderwerp is vandaag de dag nog steeds aanwezig. Dat is ook een beetje waar de film de mist in gaat. Het ecologische aspect wordt te veel naar de voorgrond gebracht, en het voelt dan ook een beetje aan als een propaganda film voor Greenpeace. Het maakt de film gewoon erg moeilijk om door te komen, en het is steeds weer een herhaling op een herhaling op herhaling. Een beetje teveel van het goede. De karakters worden best leuk neergezet, en het is dan ook jammer dat diegene die je juist moeten meeslepen in de film wat naar de achtergrond worden gedrukt. Ook door de hoeveel aan karakters heb je er op de duur geen idee meer van wie nou wie is. Toch zitten er genoeg leuke scènes in de film en is het transformeren een leuk idee en mooi om te aanschouwen. Jammer dat ze dit allemaal in twee hele lange uren hebben gestopt. Na een uur heb je het wel gehad en verlang je naar het einde. De regisseur kiest er echter voor om er nog een uur aan te plakken.

Hoewel de film soms erg saai is, zitten er nog hele leuke momenten in die je aandacht nog enigszins vasthouden. Zoals gezegd zijn de scènes met het transformeren erg leuk gedaan en de animatie ziet er mooi uit. Ook de parade is schitterend gedaan. Het einde is zoals je zou verwachten maar maakt toch wel indruk. Je wordt echter achtergelaten met een leeg gevoel. De karakters en de plot waren niet meeslepend genoeg om je de in de wereld en de 'vibe' van de Tanukis te slepen.

1.5*

Best een leuk en vermakelijk filmpje dit.

Takahata laat met deze film zien, dat hij ook een enorm fantasierijke film kan maken. De Tanukis zijn bijzondere wezens dat is wel zeker. Soms zijn ze lekker lomp, soms lekker vrolijk, maar daarnaast zijn vooral hun transformaties in van alles en nog wat erg bijzonder om te zien.

Ondanks het ietwat moralistische verhaaltje kon ik goed meeleven met de Tanukis. Takahata voorziet het verhaal verder van humor en laat ook enkele visuele hoogstandjes zien, waarvan de schitterende parade het absolute hoogtepunt is.

Ik heb hier bij momenten erg van genoten, al zaten er soms ook wat mindere stukjes tussen. Takahata laat in ieder geval zien ook enorm fantasievol te zijn, al mist deze film het magische gevoel dat de films van zijn langenoot Miyazaki vaak wel oproepen bij me.

3,5*

Geweldig leuke film met de carnaval-scène in de stad als hoogtepunt. De animaties vielen me hier ook op , zagen er fraai uit.

Als 'ie een half uur minder lang had geduurd, was het waarschijnlijk een 3,5 voor mij geworden.