Omohide Poro Poro (1991)

Best wel een aardige animatie, met een schitterend einde.
3,5*

De eerste animatiefilm die ik heb mogen aanschouwen van Isao Takahata. De animaties vond ik zeer geslaagd, het verhaal echter minder. Dat raakte mij niet echt. Vond het echt een meisjesverhaal.
De scene waarin Taeko door de lucht zweefde vond ik daarentegen geweldig. Mede ook door de passende muziek van Masaru Hoshi. Dit was ook de enigste scene die mij echt raakte.

Waardering; 3,5*

Wel een hoog cijfer nog dan.

Hoezo? De animaties waren uitstekend. In de eerste plaats is dat dacht ik toch wel het belangrijkste in een animatiefilm. Daar heeft deze film de 3,5* ook aan te danken. Als ik de animatiefilms in de eerste plaats zou moeten beoordelen om het verhaal, dan zou voor mij geen enkele anime een waardering halen hoger dan 3,5*/4,0*. Ik wordt namelijk bij het bekijken van een animatiefilm zelden geroerd en als dat wel zo is dan komt dat vaak door de muziek die je hoort. Dat ik bij de scene toen Taeko door de lucht zweefde zo geroerd werd kwam vooral door de schitterende muziek van Masaru Hoshi waarmee die scene begeleid werd.

Ah op die fiets. Ik beoordeel zelf wel animatiefilms met name op de mate waarin ze me raken / vermaken.
Of ze mooi geanimeerd zijn kan bij mij misschien hooguit een half puntje schelen.

Wat zijn die mannetjes voor de de kleuren, overall animatie, character designs, achtergrondtekenaars, character animation, storyboard tekenaar en speciale effecten dan precies aan het doen? Die werken het zweet op hun hoofd echt niet voor een half puntje hoor

Als er iets typisch meisjesachtig was, was dat het wel. Zo schattig

Hoe dan ook, geweldige scene.

Zo ontzettend brilliant hoe de heden/verleden combi in deze film op onbewust niveau het gedrag van het hoofdpersonage verklaart. Op dit moment de mooiste film die ik ooit gezien heb, en het einde, tijdens de aftiteling is ultiem feelgood!

Hotaru no Haka beviel me van Takahara recent heel goed, dus besloot ik nog een film van hem te gaan kijken. Mijn keuze viel op Omohide Poro Poro, vooral omdat ik zin had in een film die niet al teveel fantasie-elementen bevat, en bovendien leek de film me mooi getekend op basis van de poster. Wat simpele criteria, maar je moet toch een keuze maken.

Al snel blijkt dat de film inderdaad mooi getekend is. Al zijn de animaties niet altijd even mooi door een gebrek aan tekeningen, waardoor vooral de auto’s vaak een beetje schokkerig bewegen. Maar erg storend is dat niet, en de regie en montage zijn ook erg fraai. De film heeft iets sereens over zich heen, met nog vrij vaak redelijk lange stiltes en prachtige plaatjes van het Japanse platteland. Een mooie lichtinval, zachte regen, een zonsondergang. Waar de stiltes aanvankelijk nog wat geforceerd overkomen en daardoor irriteren wordt dat wat subtieler aangepakt later in de film.

Het wordt allemaal beter en beter, en het wat saaie beginstuk ben je snel vergeten door een paar schitterende scènes. Vooral die waarin de 10-jarige Taeko in een lege straat dat schoolgenootje tegenkomt is erg mooi, net als die vliegscène daar direct na.
Het einde is al helemaal erg sterk. De sterkste scène vond ik de anekdote over het arme jongetje wat bij Taeko in de klas kwam en de dialoog die daarop volgt. En daarna ook nog eens die prachtige eindscène met de trein en de kinderen, verrassend genoeg onder muzikale begeleiding van The Rose van Bett Midler, in het Japans. Dat werkte zeer goed hier, terwijl dat een liedje is dat de boel ook te zoetsappig kan maken. Maar hier is het een schot in de roos, om me maar even op een toepasselijke manier uit te drukken. Kippenvel. Sowieso is de film al erg goed opgebouwd, met steeds die scènes in heden en de flashbacks naar de jeugd van Taeko, als 10-jarige. Die sluiten naadloos op elkaar aan.

Muzikaal is de film goed verzorgd, met soms nog best originele keuzes, maar vooral, hoe kan het ook anders, veel rustige muziek. Aardig wat pianowerk, en geen panfluiten of zo, zoals in Hotaru no Haka.
De geluidseffecten zijn trouwens erg mooi, vooral als je er op let. De voice-acting vind ik van wisselend niveau, maar bij Taeko is die erg leuk met haar opgewonden geluidjes als 10-jarige, en Toshio met zijn wat lompe maar zeer aandoenlijke lach. Ze krijgen wat persoonlijkheid mee en je gaat ze waarderen. Overigens alleen die twee echt, de rest zijn vrij vlakke karakters en weinig interessant.

Omohide Poro Poro heeft me bepaald niet teleurgesteld. Hoewel de film aan het begin soms echt wat saai is, neigt naar een “vrouwenfilm” en de film af en toe ook nog stoort door een gebrek aan subtiliteit met interessant bedoelde te lange stiltes en een paar “Oosterse/plattelandse levenslessen” zitten er ook juist van dat soort stukken in die wél heel goed werken in de film. En naar het einde toe is al het slechts verdwenen en wordt de film sowieso beter en beter, om naar een erg sterk en mooi einde toe te werken. Dan wordt je als kijker uiteindelijk met rente terugbetaald. Omohide Poro Poro is een film die vooral gaat over je jeugd en opgroeien en de mooie kleine dingetjes aan het leven, en zoiets weer mij als nostalgisch en positief ingesteld persoon wel te bekoren. Met een paar voor levensgeluk vrij verstikkende regels van hoe je in de tegenwoordige maatschappij (in rijke landen) moet leven wordt toch op een vrij overtuigende manier afgerekend. Eigenlijk heel subtiel, zonder moralistisch over te komen. Dat is knap bij een boodschap die al vaker is gepredikt.
Een dikke 3.5*.

De vorige poster vond ik mooier.

En ja vroeg of laat moest ik eraan geloven. Ghibli studios. Nog nooit werk van hun gezien behalve kleine stukjes als trailers en die wel eens voorbij komen op tv. Omdat ik wel is wilde weten wat er zo bijzonder was aan Ghibli studios probeerde ik er een. En dan maar meteen een project van een van de beste regisseurs volgens velen.

Het zag er allemaal mooi uit. soms wat schokkerig maar je kan ook niet alles verwachten. Het verhaal vond ik mooi en werd heel kalm verteld. Er zitten een paar mooie scenes en dialogen tussen. zoals andere al zeggen vielen er soms lange stiltes, dat had ik nog niet eerder meegemaakt.(In het begin dacht ik dat ik perongeluk op pauze had gedrukt).

Er zat ook wel wat humor in zoals de puma schoenen voor 40 euro(5000 yen) wat ik overigens nog wel mee vind vallen .Maar toen dat puma logo ineens in beeld kwam vond ik het wel leuk bedacht. En er kwamen nog 3 fragmenten waarin een beetje hetzelfde was gedaan, zoals bij de 2 wijsvingers tegen elkaar aan met een ster ertussen.

De dingen waar ze mee worstelde uit haar jeugd zoals het arme jongetje, ongesteld, en de keer waarop haar moeder zegt dat ze niet normaal is en niet naar het theater mag zijn mooi weergegeven, en dan bedoel ik vooral de eerste.

Het einde was mooi met alle schoolkinderen. En achteraf was het een welkome verrassing, want ik ben niet zo into the anime. Maar om af en toe eens z'n soort film te zien is een aangename afwisseling.

Een ruime 3.5*

Erg matige Ghibli. Het valt me nu ook op dat bijna alle Ghibli's die ik slecht vind van Takahata afkomstig zijn.

Waar ik nog het meest over viel, was de tweesplitsing van de film. Want vooral het eerste gedeelte met de kleine Yaeko vond ik nog best leuk. De grote Yaeko heeft het vooral over cliché levenslessen enzo. Bovendien vond ik haar lach echt ontzettend lelijk getekend, ik ergerde me daar elke keer weer aan..

Na Hotaru no Haka en de Yamada's, opnieuw een erg matige Takahata. 1.5*

Wauw. Takahata en zijn team hebben echt een prachtige animatie film geserveerd. Het verhaal is echt simpel en heel erg zacht ik kreeg echt sympathie voor de hoofdpersonage Taeko, de manier hoe op het verhaal word gebracht is sloom van opbouw maar wel schitterend en pakkend. Ook is de muziek op zijn plek, de keuze om Hongaarse muziek te plaatsen in sommige scenes is echt zeer origineel en een goede set. De film heeft leuke dialogen en grappige scenes, maar ook scenes waar je ook over je eigen leven begint te denken, dat waardeer ik ook echt altijd. Only Yesterday is een prachtige film en één van de films van Ghibli die zoveel schreeuwt om aandacht van de mensen.

Nadat ik zeer onder de indruk was van Whisper of the Heart werd deze film mij nog eens extra aangeraden. Op zich heel logisch natuurlijk: het zijn beide Ghibli's over kleine meisjes, al is het leeftijdsverschil tussen het meisje uit Whisper en deze film groter dan je denkt. Er zit wellicht 4 of 5 jaar tussen, maar de afstand tussen een leeftijd van 10 en 15 jaar is in zekere zin groter dan tussen zeg maar 20 en 30. Only Yesterday gaat voor een deel over hoe een tienjarig meisje de wereld beleefd.

Dat op zich bleek voor mij niet al te boeiend te zijn. Nou vind ik het allemaal zeer geloofwaardig gebracht: de jonge Taeko gedraagt zich ook echt zoals je van een tienjarig meisje verwacht. Maar is de wereld van zo'n kind op zichzelf boeiend genoeg voor een film? Eerlijk gezegd interesseert het mij niet zo dat ze zich een tijdje aanstelt om een tas, zich zorgen maakt over ongesteldheid die nog moet komen en ook haar eerste romantische perikelen waren vooral irritant doordat er zo gefocussed werd op giebelende en giechelende kleine meisjes, iets waar ik vrees ik een beetje een afkeer voor heb. Zelfs een typisch magisch moment in Ghiblistijl zoals het ananaseten pakt hier niet goed uit. Vaak werkt deze studio haast het best met dat soort kleine dingetjes, maar hier kwam het geforceerd over, tegen het aanstellerige aan. Er waren ook geslaagde momenten in de jeugd, zoals het schooltoneeloptreden en vreemd genoeg vond ik zelfs de wiskundeproblemen interessant, al zou je kunnen stellen dat een film waarbij wiskunde haast het boeiendste is een enorm probleem heeft.

Dit is echter allemaal nog wel te overzien. Waar ik pas echt moeite mee had was het hele gedoe rond de volwassen Taeko. Mijn God, wat een zouteloos verhaaltje over een oninteressant mens. Voor het eerst heb ik een Ghibli saai gevonden, tijdens de momenten waarop het werk op de boerderij uitgelegd werd. Takahata mikt op een ietwat nostalgische sfeer waarbij we haast terug moeten verlangen naar het platteland, maar vreemd genoeg ging ik hier bijna terugverlangen naar de stad. Wat ook niet hielp was dat ik voor het eerst sinds lange tijd terug moest denken aan live-action tv-series voor tienermeisjes waar mijn zusje altijd naar keek. Dit kwam doordat de man waarmee Taeko haar verplichte romance mee beleefde precies hetzelfde type was als in die series. Net iets te vriendelijk, luchtig, volks en getekend als een typische hunk. Een ander probleem is dat de Ghiblimagie op zich goed werkt bij verhalen over kinderen, maar bij volwassenen voelt het ineens wat vreemd aan. Taeko van 27 lijkt nog altijd enigzins een kind. Wat een opvallend contrast staat met dat haar glimlach zo getekend is dat ze op een vrouw van 50 lijkt.

Opvallend is dat de scènes in de kindertijd altijd nogal op zichzelf staan. Er wordt een probleem aangekaart, maar buiten de wiskundeperikelen keert een probleem uit een scène nooit tweemaal terug. Dus wordt Taeko aan het einde van een scène verliefd op een jongen die ook in haar geïnteresseerd is, maar vervolgens horen we hier de gehele film niets meer over. Wat is dat nou? Dat de wisselwerking tussen 10 jaar en 27 niet leidt tot meer diepgang helpt ook niet, al geef ik toe dat ik de eindscène, waarin de kinderen de twee geliefden bij elkaar brengen, schitterend vond. Met afstand het beste moment van de film zelfs.

Visueel vond ik het erg wisselend. Vooral het erg witte van de nostalgische scènes was erg geslaagd, met soms zeer lege beelden. Het wekte de juiste sfeer op. Het blijft ook knap dat er altijd echt iets realistisch zit in de bewegingen en het gedrag van de Ghiblipersonages (in tegenstelling tot vrij veel andere animes), wat volgens mij moeilijk te animeren valt. Er zat echter ook beduidend minder geslaagd werk in. Taeko's meisjesvisie wordt soms iets teveel benadrukt. Dat vliegen door die rosse lucht nadat ze verliefd is geworden en die sterretjes in jaar ogen als ze vervolgens in de spiegel kijkt zijn zo overdreven neergezet dat het lelijk wordt en zo zaten er wel meer dingen in. Het lelijkste was voor mij de aankomst op de boerderij, waar alle boeren één voor één geïntroduceert worden in een shot die doet denken aan oubollige ansichtkaarten. Verder miste ik ook de energie van andere Ghibli's, alsof deze minder vloeiend en levendig was of zo.

Het is denk ik gewoon dat ik hier heel weinig in herken. Ik had echt het gevoel naar een meisjesfilm te kijken. Dat hoeft geen probleem te zijn eigenlijk, ik heb wel vaker films gewaardeert terwijl ik niet tot de doelgroep behoorde. Deze film overstijgde naar mijn gevoel zijn doelgroep echter nooit. Aangezien veel gebruikers hem hier goed vinden moet ik het wellicht niet zeggen, maar ik vroeg me af wat iemand hiermee moest die geen meisje tussen 10 en 27 oud was. Het beeld van giebelende tienermeisje knaagt beangstigend achter de film.

Is dat zo anders dan Whisper of the Heart dan? Op papier nauwelijks, maar in de praktijk wel. Hoewel de ene film niet dieper is dan de andere, weet Whisper meer de indruk te wekken dat het werkelijk over iets gaat. Iets dat verder gaat dan meisjes van 15, iets universeels. Daarnaast weet die film er tegelijkertijd meer luchtigheid en energie aan te geven. Only Yesterday doet in principe meer, maar voelt desondanks beperkter aan. Wel roept de vergelijking tussen beide belangrijke vragen op zoals: Waarom werkt Take Me Home, Country Roads wel in het Japans en Bette Midler's The Rose niet?

2,5*, vrij mild misschien zelfs. Met grote afstand mijn minst favoriete Ghibli.

ai, das nou jammer. Wat voor mij het mooie van Only Yesterday is, is de subtiele manier waarop je hieruit op kan maken hoe kleine dingen uit je jeugd invloed kunnen hebben op je volwassen persoon. Zoals Taeko als klein meisje beperkt wordt in haar creativiteit en gedwongen wordt zich te conformeren, waardoor zij zich als volwassen vrouw ook niet volledig kan uiten. Het einde, en vooral ook het werkelijk subliem gekozen nummer, "the rose" en de tekst daarvan, maken dit voor mij een diep emotionele beleving. Ik begrijp echter, dat als je hier niet in mee kan gaan, er een wat oppervlakkig "meisjesverhaal" overblijft.

Leuke film uit de Ghibli stal maar kan niet echt mee met het werk van de grootmeester Miyazaki. De jeugd-scenes met een jonge Taeko komen in de buurt maar de 'hedendaagse' scenes zijn een stuk minder overtuigend.

Na het bekijken van deze film kan ik me alleen maar afvragen waarom ik deze niet eerder ben gaan kijken. Ik ben zeker onbekend met anime, heb eerder werk van Takahata gezien, heb Hotaru no Haka zelfs 5 sterren uitgedeeld en dan is dit pas de derde film die ik zie van deze regisseur.

De laatste tijd ben ik in films vorm gaan verkiezen boven inhoud en wat mij betreft is dit een schoolvoorbeeld van hoe het moet. Een erg simpel verhaaltje, maar desondanks van het begin tot het einde boeiend vanwege de fantastische sfeer die geschapen wordt. Een prachtige focus op het kleine in het leven, ik herkende veel in de personages, die mede door het uitgebreide scala aan gelaatsuitdrukkingen echt tot leven leken te komen.

De muziek was fijn tot bijzonder (de Hongaarse muziek) maar het was ook leuk om eventjes Schubert te horen. Takahata moet echt van klassieke muziek houden, Yamadas was namelijk ook Mahler te horen. Misschien dus tijd om ook maar eens Cello Hiki no Gauche te gaan zien. Voor deze in ieder geval 4,5*.

De muziek van de film kan me bepaald niet loslaten. Heb de OST te pakken gekregen, wat een genot. Helaas missen er enkele Roemeense en Bulgaarse volksliederen (de muziek is dus niet zoals de film doet suggereren volledig Hongaars), die ik helemaal geweldig vond. Gelukkig wel weten te achterhalen welke nummers dat zijn. De bijbehorende scene is wellicht voor mij de mooiste.
Het gebeurt niet vaak dat een soundtrack me zo snel bij de strot weet te grijpen. Het enige dat ik wat minder vond, was het slotnummer.

Vergeten in mijn vorige bericht te zetten, maar wat ik ook interessant vond was dat de achtergronden in het verleden wat simpeler leken te zijn, hetgeen ik een leuk stijlmiddel vond.

Wondermooi klein drama met subtiele visuele stijl en gelaagde karakters. Jeugdscenes zijn stuk voor stuk briljant en, al zijn het triviale problemen, voorturend wordt de vinger op de pijnlijke plek gelegd, maar ook voortdurend weer weggewuifd alsof de film op zich zelf reflecteerd. De film wil dan ook niks meer zijn dan een portret van een wat kinderlijke vrouw, die op een bepaald moment in haar leven terugblikt op haar jeugd. De schijnbare willekeurigheid van die herinneringen zorgt ervoor dat het geheel ongedwongen en totaal niet geforceerd aandoet. Maar toch is elk moment in de film dramatisch bijzonder sterk, en benadert op een ingetogen lyrische manier, levert dat een klein meesterwerk op.
En die eindscene....

Opvallend trouwens dat ik echt het tegenovergestelde vind van The One Ring als het om deze film en Whisper of the Heart gaat. Ik vond Whisper een beetje oppervlakkig en moraliserend bijna. Dat kan ik van deze film niet zeggen. Ben er nog van na aan het genieten.