La Vita È Bella (1997)

Gewoon een goede film.

Snap niet dat mensen kunnen blijven doormalen over een film die niet naar smaak is, voor mij is dat een bewijs dat een film toch meer indruk maakt dat ze zelf willen toegeven.

Ik raak niet verder dan het eerste half uur. Hoe kunnen mensen beweren dat het goed geacteerd is?? Ik krijg gewoon stekende hoofdpijn van die ADHD-acteur en de kinderachtige 'humor'. Ik vind de hoofpersoon ook niet om aan te zien, maar dat zou me minder ergeren als het goed geacteerd was.

Ik ben deze film gaan kijken omdat hij zo hoog in MM top 250 staat genoteerd... Had er dan ook hoge verwachtingen over... Leuk om te zien, maar ook niet meer dan dat.... Voor mij geen film voor in die lijst.

De film is met name bijzonder omdat twee totaal afwijkende genres worden samengebracht op een historische achtergrond van de Tweede Wereldoorlog. Bovenal gewaagd, en min of meer per toeval is het groots uitgepakt. Althans, voor velen klaarblijkelijk, want ik had na een halfuur gegeten en gedronken. Maar omdat ik nog nooit een film halverwege heb afgezet gaf ik het toch de kans en het zou uiteindelijk toch nog redelijk goedkomen. De kwaliteit die velen hierin zien is echter aan mij voorbijgegaan. De schreeuwerige rol van de Italiaanse Mr. Bean werkte me behoorlijk op de zenuwen, laat staan dat ik over de grond lag te rollen van het lachen.... Benigni komt tamelijk wanhopig over en ook zijn tegenspelers kunnen geenszins overtuigen. De inhoud van het eerste halfuur is qua verhaal bijzonder mager en ook visueel moest de fijnproever met heel veel moeite door het filmlint heenkijken om enige klasse te ontwaren. Als gezegd bloeit de film na een uur wat op, maar kwalitatief blijft het allemaal uiterst karig. Maar Begnini heeft - toch echt per toeval als je het mij vraagt - op een uiterst ongebruikelijke manier twee genres bij elkaar gebracht die eigenlijk helemaal niet bij elkaar te brengen zijn én daar verdient hij de credits voor, want geheel mislukt is het zeker niet: 2,5*

Feelgoodfilm! Zeker bekijken na een zware dag of dergelijk.

Niet mijn genre, maar desondanks was ik ontroerd en geraakt vooral door hoe de vader zijn zoontje wil sparen. Op sommige momenten vond k de humoristische insteek ongepast en bepaalde zaken waren wel ongeloofwaardig ( de omstandigheden in het kamp bijvoorbeeld), maar dit doet voor mij niet genoeg af om een onvoldoende te geven.

Al met al toen ik klaar was met kijken heb ik nog een hele avond gepraat over de film met mijn vriend. De film heeft toch indruk gemaakt. Ik vond het een mooie film en de soms ongepaste humoristische insteek en de ongeloofwaardigheden irriteerden mij eigenlijk niet zo. Ik nam het een soort van voor lief. Ik vond het plot en het idee erg goed ( vooral de climax!) en ik vond de film vooral erg aandoenlijk op sommige momenten.

Wat ik wel goed vind aan de film is dat je eigenlijk een soort van wordt meegenomen in het spel dat de vader zijn zoontje voor houdt. Af en toe word je even terug de werkelijkheid ingeworpen maar niet met al té erge gruwelijkheden: hoewel wij allemaal weten wat voor gruwelijkheden dat waren. Dát vond ik echt goed gedaan. Ik werd als kijker meegenomen in de wereld van het jongetje die dacht dat het allemaal een spel was ( ondanks dat wij met onze gezonde verstand weten wat er zich allemaal echt afspeelde, hoewel dat niet werd afgebeeld. Vond ik ook niet storend)

Daarom toch een 4,0 wat mij betreft. Zou 'm zeker nog eens willen zien.

Op zich prima film, absoluut voldoende. Maar kan me herinneren dat de film destijds meer inpact op me had dan na mijn herziening gisteren. Ik denk dat de soms kindelijke flauwe grappen en de toevalligheden me destijds beter bevielen. Al met al prima te kijken.

Mooie ontroerende film en zeker eentje die je gewoon bijblijft. Benigni is geknipt voor deze rol als sympathieke levensgenieter en zijn positiviteit heeft iets heldhaftigs. Aanradertje

La Vita È Bella was een van de weinige Italiaanse films die echt mijn interesse had. En dat komt natuurlijk vooral door diens status. Ik heb ooit één Italiaanse komedie gezien (Tre Uomini e una Gamba) en, voorbarig of niet, heb daarna de Italiaanse cinema zoveel mogelijk proberen te vermijden. Wat een vreselijke prul was dat. Ik was ervan overtuigd dat La Vita È Bella die nare nasmaak weg zou spoelen.

In het begin was dat nog absoluut niet het geval. Door het eerste halfuur(?) vond ik maar moeilijk heen te komen, en het scheelde dan ook niet veel of ik had er de brui aan gegeven. Roberto Benigni vond ik behoorlijk irritant. Het enige wat ik daadwerkelijk grappig vond aan dit hele eerste gedeelte (dit moest immers toch komisch overkomen) was het gedoe met de hoed. En eigenlijk was zelfs dat behoorlijk flauw.

Hierna had ik dus niet gedacht dat ik toch nog met een behoorlijk positief gevoel de film zou kunnen uitzitten. Vanaf het moment dat Benigni met zijn vrouw de schuur uit komt gelopen (en het gezin is gesticht) slaat de film een heel andere weg in die mij wel beviel. Vanaf dat het concentratiekamp een rol gaat spelen, wordt het interessant. Het hele spelletje dat Guido speelt met zijn zoontje is erg leuk om te volgen en ontzettend origineel opgezet. De vertaalscène is hilarisch. Benigni ontwikkelt zich zelfs tot een vrij sympathiek figuur. Daarnaast zorgt zijn aandoenlijke zoontje ook voor een positieve toevoeging. Het was op een gegeven moment heel vreemd om te bedenken dat ik naar een situatie in een concentratiekamp zat te kijken. Pas op het laatste komen de gruwelen weer duidelijk naar voren.

Ik was eerst helemaal niet enthousiast hierover, maar gelukkig veranderde dat toch nog relatief snel. Na de 'introductie' herpakt de film zich op wonderbaarlijke wijze. Het verhaal en de uitvoering daarvan is met zorg gebracht. Men is erin geslaagd om een gruwelijk, zwaar onderwerp op een luchtige manier in een verhaal om te zetten. Dat is een gewaagd iets om te doen, maar Benigni komt er goed mee weg. Het einde vond ik overigens ook goed. Er wordt gelukkig niet gekozen voor een al te cliché einde (niet dat ik het Guido niet gunde, maar het is nu eenmaal zo dat als het gehele drietal de situatie overleefd had het weer ongeloofwaardig genoemd zou kunnen worden) en de hereniging van Joshua met zijn moeder is een erg mooi moment. Al met al is dit toch een geslaagde film geworden; wel iets minder dan ik uiteindelijk verwacht had, maar dat kwam vooral door de magere start. Daarna ontpopte deze zich tot een sympathieke en fijne film.

3,5*

Fantastisch! Je probeert als filmfan een bepaald lijstje te zien. Er is gewoon een aantal films die je gezien moet hebben als je jezelf omschrijft als filmfan. Tegen deze zag ik toch wel erg op, vooral door de synopsis.

Maar hij is fantastisch. Normaliter had ik m voor de tiende minuut afgezet omdat het begin helemaal niets voor mij is, veel te druk. Maar het doorzettingsvermogen wordt beloond!

Ik heb La Vita è Bella de afgelopen vijftien jaar een keer of vijf gezien, maar de laatste keer was lang geleden. En bij herziening blijkt een drastische bijstelling van het cijfer helaas op zijn plaats.

Een aantal jaar geleden volgde ik tijdens mijn master geschiedenis een kernvak over Auschwitz in ons geschiedbeeld. Dit ging gepaard met een paar handboeken, een berg artikelen en vele discussies over Auschwitz, de holocaust in het algemeen en de manier waarop we dat herinneren, herdenken en ermee omgaan. Films als Schindler's List en m.n. La Vita è Bella werden daar ook besproken. Zelfs in de literatuur. En niet op een positieve manier in de meeste gevallen.

Is er zoiets als de commercialisering van de holocaust, en waar begint dat? Kun je iets afgrijselijks als de holocaust überhaupt verbeelden? Moet je het willen? En hoe doen we dat dan? Documentairemaker Claude Lanzmann (Shoah) noemde films die het ondenkbare en onverbeeldbare probeerden te verbeelden 'pornografie'. Schindler's List en La Vita è Bella bijvoorbeeld. Hij schreef felle kritieken tegen deze films, onder andere in Le Monde.

Ik was het niet zozeer eens met Lanzmann, maar dat vak en de discussies hebben me wel aan het denken gezet. La Vita è Bella is absoluut geen pornografie, maar wanneer je er ècht bij stil gaat staan en je verdiept hebt in de holocaust, is de film bij nadere beschouwing onsmakelijk ongepast. Kolder in het kamp. Geintjes tussen de genocide. Het mag nog zo goed bedoeld zijn, nieuwe generaties in aanraking brengen met wat er gebeurd is, of gezien worden als een vader die zijn zoon beschermd tegen het kwade, maar het feit blijft: La Vita è Bella combineert humor en holocaust. Eerst zag ik daar niet zoveel kwaad in, maar met wat ik nu weet, heb ik me deze herziening behoorlijk zitten ergeren en plaatsvervangend generen. De immens drukke Benigni die me ooit nog wel wist te charmeren werkte nu ook meer op de zenuwen. Nummer 29 in de IMDb top 250 en hier op 47. Bijzonder dat ik daar vroeger zo'n vrede mee had en het nu als schrijnend beschouw.

Een ongebruikelijk hoge daling 4* ---> 2,5 *

Aparte film, maar wel mooi gemaakt.

In het begin dacht ik dat een romantische film zou zijn en dat het weinig met de oorlog had te maken, maar na een tijdje veranderde de hele film.

Interessante gedachte. Voor mij combineert de film niet humor, maar gevoel, met de holocaust. Jaren '40 zwart-wit filmpjes met marcherende geallieerden of uitgehongerde joden in een concentratiekamp zie ik vooral als een beschrijving van feiten terwijl dit de eerste film was die me emotioneel raakte. Misschien kon in me juist wel zo goed verplaatsen in de personages omdat ze humor hadden, het lijkt mij ook zeer onwaarschijnlijk dat de joden destijds in een concentratiekamp niet hun grapjes hadden over kampbewaarders. Toen ik in yad vashem was hoorde ik van ex-gevangenen hoe ze intens genoten van warmte, bv wanneer ze uren in de ijzige kou moesten staan van de nazi's en hun benen warm hielden door de urine te laten stromen. Bestaat er kou zonder warmte? En bestaat er leed zonder humor?

En voor wat betreft commercialisering van de holocaust... Het siert je wanneer je je probeert te verplaatsen in de gedachten van degenen die de 'hel' hebben moeten meemaken, maar denk je dan dat zij het erg zouden hebben gevonden wanneer er een verhaal -hoe fictief of commercieel dan ook- over verteld zou worden? Hun verhaal werd toen niet verteld en later wel, en die raakte mensen, zij het met wat humor.

La vita e Bella blijft een van mijn favorieten. Juist het contrast tussen leed en geluk maakt het geloofwaardig. Genocide is nog de dagelijkse praktijk, en kijk ons eens geintjes maken....

La Vita e Bella, een film die een magere start kende. Maar dan blijkt het toch een heel fijne film te zijn.

Zoals ik al zei, ja hij startte nogal mager. Benigni bleek al snel op mn zenuwen te werken. Er was nauwelijks een scene zonder zn drukke en ongrappige gedoe. Ook valt verder nog weinig te genieten.

Dat genieten komt pas zodra de kleine jongeman (erg leuk gespeeld overigens) uit de bloemen kas komt gelopen. Een overgang die simpel lijkt, maar voor mij erg sterk werkt. Omdat ik vanaf dat moment wist, nu zal de film omslaan. Positief bedoelt.

En dat gebeurde ook. Zodra het gezin in het kamp aankomt, breken de sterke scenes aan. Vooral met de schreeuwerige nazi in de barak. Glimlach op mn gezicht.

La vita e bella is gewoon een fijne film, ben het dan ook niet eens met John Milton. La vita e bella heeft geen kwaad in de zin. Dat het erg is wat er is gebeurd, staat sowiezo nooit ter discussie, echt niet. Maar mocht Benigni een film zoals deze maken? Van mij wel. De film wil er ook absoluut niet omheen draaien, wat er toen is gebeurd. De boodschap zit m in dat de vader zijn zoontje behoedt voor de praktijken in de kampen. Dat is een mooie gedachte.

Nog over de kwaliteit van de film, Benigni maakt een transformatie door, van irritante man, naar een erg fijne man. Na de film blijkt dat hij erg sterk heeft gespeeld. Ik twijfelde daar nog weleens aan tijdens de film. Maar nu niet meer.

Verdict: zeker een mooie en goede film, maar had er stiekem wel iets meer van verwacht. De 4* is op zn plek.

Dat is natuurlijk volledig ok dat je het niet eens bent, het is geen universele waarheid, meer hoe ik er persoonlijk tegenaan kijk.

Ik meen overigens niet dat Benigni of de film kwaad in de zin heeft, integendeel zelfs, ik vind alleen na alle gevoerde discussies en gelezen (vak)literatuur over de holocaust en herdenken, dat dit eigenlijk geen respectvolle of smaakvolle manier is. Daarvoor heb ik hem 15 jaar wel goed gevonden.

Ik moet mijn mening ook na een tweede keer deze film te hebben gezien bijstellen. Ik vind het eerste uur leuk en afwisselend, maar het tweede deel saai. Misschien kan ik er ook niet aan wennen dat je humor ziet in een tweede wereld oorlog film. Dat is moeilijk te verteren.

Prachtige aangrijpende film

Een prachtig uitgewerkte film waarin de top acteur Roberto Benigni zijn zoontje probeert te beschermen tegen al het vreselijke leed van de oorlog en het kamp door zijn liefdevolle humor en de kunst om het geheel te verbloemen middels een spel. Deze unieke combi maakt dit een meesterlijke film vol liefde, leed, humor en verdriet. Deze staat ergens boven in mijn top 10 allertijden.

Irritante 'komedie'. En dan ook nog uit een land dat hartstikke fout was in WO2.

Zou erg benieuwd zijn naar de reacties, was dit een Duitse film geweest.

Wat is toch de gevoeligheid bij deze film? Het is even geleden dat ik hem heb gezien, maar hij gaat over hoe een vader een nogal onmenselijke situatie doorstaat en dan vooral hoe hij blijft zorgen voor zijn zoon. Dat laatste doet hij door zijn zoon een totaal ander verhaal te vertellen dan de werkelijkheid. Door dat hij dit doet, blijft de situatie voor zijn zoon leefbaar. Een nogal tragisch gegeven als je er even bij stil staat.

Ik begrijp werkelijk niet wat daar ongepast aan zou zijn.

We hebben er juist maanden bij stilgestaan. Misschien was dat het wel. Kan het niet even snel simpel duidelijk uitleggen dan in mijn desbetreffende post, een stukje hierboven.

Sommige mensen willen het leed dat in de concentratiekampen geleden is op soort van negatief voetstuk plaatsen. Als een soort subliem voorbeeld van leed. Dat vind ik raar. Als je het leed van de holocaust niet zou mogen verbeelden of in een komische context mogen plaatsen geldt dat voor al het leed. En dit zeg ik zonder ook maar iets af te willen doen aan het leed tijdens WO2.

Dat lijkt me niet meer dat terecht. Is ook nog steeds het meest duistere stukje menselijke geschiedenis. Of jij moet een andere periode kunnen noemen, waarin er in 5 jaar tijd 6 miljoen mensen systematisch zijn uitgemoord...

Los daarvan mag je het best ineen komische context plaatsen, maar dit is een hele irritante komedie. Heb er geen enkel keer om kunnen lachen. Vond die Begnini vooral ergerlijk. Daarbij kun je je de vraag stellen of het aan een land is dat fout was in die bewuste oorlog om de holocaust te bagitaliseren.

De holocaust wordt niet gebagatelliseerd hier, lijkt me.

Dat hangt er een beetje vanaf welke betekenis je aan bagitalliseren wilt hangen. Maar dat je de suggestie wekt dat je met een paar mooie praatjes het alom aanwezige leed kunt verbergen (voor een kind) vind ik toch wel een zekere vorm ervan. Het wordt in ieder geval enorm afgezwakt in de film. Het lijkt haast wel een padvinderskamp.

,

Dit is precies wat ik bedoel. Je zoekt een soort wedstrijdje in 'het meest duistere stukje geschiedenis'. En dan schijnt de holocaust te winnnen.

Nu kan ik allerlei andere situaties schetsen waarin ongelovelijk leed is geleden of wordt geleden, maar waarschijnlijk zal jij dan reageren met 'is in mijn ogen minder erg want . . . . '. Hoe kan je anders aangeven dat dit het meest duistere stukje geschiedenis is.

Je kan leed niet op een weegschaaltje leggen en zeggen 'dit is het ergst'. Het leed van de piloot die levend verbrand werd in syrie is erg. Het leed van de meiden die in de kelder van dutroux zijn omgekomen is leed. De slachtoffers van Stalin en Mao heben geleden. En dat jij dan kennelijk meent te kunnen zeggen dat het leed van de slachtoffers van de holocaust het ergst is? Het leed van een moeder ergens in afrika die haar kinderen dood ziet gaan omdat er een hongersnood is, of omdat boko haram hun dorpje zojuist geplunderd heeft en de baby's levend uit zwangere vrouwen snijdt.

Allemaal leed. Allemaal verschrikkelijk.

En na verloop van tijd kan je daar een grap over maken. Gelukkig maar.

Overigens denk ik dat Stalin een soortgelijke topscore haalt. Pin me niet vast op een miljoentje meer of minder.

top 5

Er zijn meer mensen vermoord dan die zes miljoen joden in vijf jaar.

Wat mij vooral verbijsterd is dat hier zoveel mensen die de hele tweede wereldoorlog niet hebben meegemaakt (waaronder ik gelukkig), toch steeds de holocaust erbij slepen als argument waar je niet mee mag spotten of zelfs maar als luchtig amusement brengen.

Ik kan me niet herinneren dat er ook zulke commentaren bij een film als 'The Help' te lezen waren.

Terwijl in deze film toch ook, slechts heel zijdelings, de KKK in voorkwam.

En dat terwijl Amerika een land is dat zich o zo graag profileert als een land waar iedereen gelijkwaardig is en iedereen dezelfde kansen krijgt om zijn of haar Americain Dream waar te maken.

Behalve dan als je zwart bent, of communist, of homo, of nu recent dan moslim.

En Stalin, die heeft ook niet echt stilgezeten waar het betreft het uitroeien van opponenten.

En de Nederlandse regering heeft notabene een of andere zaal waar deze massamoordenaar mooi is uitgebeeld op het plafond of de muren of weet ik veel waar.

Mensen die rondlopen met een t-shirt met daarop de afbeelding van Che Guaverra wordt geen strobreed in de weg gelegd, mensen die een hakenkruis op hun t-shirt hebben komen vol in het nieuws.

Begrijp me aub niet verkeerd, ik wil absoluut niet de holocaust bagatilliseren, maar er zijn zoveel genocides in de geschiedenis van de mensheid.

En waarom moet een film hierop afgerekend worden?

Herlees even onze 'eigen' sprookjes zoals Roodkapje, Sneeuwwitje, Hans en Grietje, Doornroosje, allemaal verhalen over incest, pedofilie, kindermisbruik, kindermoord enz.

In mijn ogen is deze film niets anders dan een sprookje met een gruwelijke ondertoon, zoals de meeste sprookjes dat hebben, en ik vind het een prima film.

Heb me uitstekend vermaakt.

Om te leren uit het verleden zullen we toch beter om ons heen moeten kijken in het heden.

Waar zijn WIJ in de fout gegaan?

Nog even dit: dit was niet bedoeld om de USA te bashen, maar Amerika is wel het land dat de film- en showbizniz een enorme boost heeft gegeven.

Ik ben dol op de Amerikaanse showbizz, hou van Woody Allen, hou van Meat Loaf, ja ik hou zelfs van Scarlett en Rhett, maar het is gewoon een feit dat de Amerikaanse filmindustrie de oorlog tot amusement heeft gemaakt.

En niet alleen oorlogen maar alles wat een gevaar zou kunnen zijn voor onze Aarde; natuurrampen, seriemoordenaars, millieugedoe, buitenaardse 'aanvallen' jullie kunnen dit rijtje makkelijk zelf aanvullen.

Okee, Italië was dan fout in de "Oorlog" , Amerika was dat niet (dankzij de Jappen) maar toch werden de 'foute wetenschappers' na de oorlog met open armen verwelkomt in de U S of A.

Dus stop met janken aub en bepaal je tot de film en ga niet de hele Europese geschiedenis er bij halen, want zo kun je wel alle films af kraken.

Ugh, Anpagliwin (keert-terug-bij-dageraad-vrouw) heeft gesproken.

Anpagliwin zit nu in een reservaat voor Indianen, wanneer komt daar een komedie over?

En wat zullen de commentaren daarop zijn?

PS. Ik vind Roberto niet ergelijk, ik vind het een man waar je als vrouw zijnde halsoverkop verliefd op kunt raken.

Waarom? Omdat hij (zeker in deze film) een man is die staat voor zijn gezin en er alles voor over heeft om dat niet te laten bezoedelen door zieke geesten van buitenaf.

Denk daarbij maar aan de radioscene waar hij een berichtje stuurde naar zijn vrouw.

Vergelijk deze film met die van Sophia Loren over die homosexuele buurman.

Zij kon zich niet voorstellen dat zo'n keurige man geen fascist zou zijn.

Erg mooi verhaal, waarin het echt hartvertederend is hoe de vader tot het bittere eind zijn zoontje in het spel doet laten geloven om hem zo de gruwel van het concentratiekamp op een andere manier te laten meemaken.

Verder is er vrij degelijk geacteerd, hoewel dat Italiaanse over-the-top gesticuleren niet helemaal mijn ding is en ik Robert Benigni daarin een duidelijk voorbeeld in vond.

Verder soms niet helemaal realistisch (Ik kan moeilijk geloven dat zo'n kind niet ontdekt wordt en dat Guido zo maar een paar keer op het einde dat plein kan oversteken zonder ontdekt te worden)

Desalniettemin heb ik er wel van genoten, mede dankzij de warme filmmuziek.