Meningen

Vandaag op de kop af veertig jaar geleden vertrok het rampvliegtuig, een Fokker Fairchild Hiller FH-227, uit Montevideo, Uruguay. Vanwege het slechte weer werd er overnacht in Mendoza, Argentinie; de crash vond op 13 oktober 1972 plaats. De film lijkt mij een aardig adequate weergave van het gebeurde, en van de problemen en dilemma’s waar de overlevenden voor kwamen te staan. De op de dvd meegeleverde documentaire annex making-of, van drie kwartier, waarin een flink aantal van de overlevenden aan het woord komen, is minstens even interessant.

Overigens had ik de tocht die Parrado en Canessa ondernamen om de bewoonde wereld te bereiken graag wat uitgebreider in beeld gebracht gezien, maar dat zou waarschijnlijk een te lange film hebben opgeleverd, en bovendien konden de opnamen nu natuurlijk mooi beperkt blijven tot één locatie (de Canadese Rockies).

Had deze wel eens in de bakken zien liggen - dacht dat het een of andere suffe film was met Danny de Vito. Min of meer gedwongen door Gevert V. toch moeten bekijken. Het begin, met het oubollige muziekje, deed het ergste vrezen, maar uiteindelijk bleek het een prima film.

Sterk verhaal, goed gecaste acteurs en prima spel. Een keer of 3 een zinnetje dat ook na 4 keer terugluisteren onbegrijpelijk is, maar dat is nu eenmaal traditie bij Nederlandse films.

Een Nederlandse film waarvan het bekijken geen straf is, daar moeten er meer van komen!

Als elk land de films krijgt die het verdient, gaat het nog slechter met Spanje dan je in de kranten kunt lezen. Waarschijnlijk was dit in Spanje als komedie bedoeld voor het grote publiek, en dat komt dan hier in het arthousecircuit terecht...De toon van deze film is uiterst vals, en dan kun je een fatsoenlijk stuk muziek natuurlijk wel vergeten. Volslagen oninteressante figuren, met dito belevenissen.

En dan wordt gezegd dat de Duitsers geen humor hebben...nee, in Spanje kun je lachen!

Met Onvoldoende is deze film nog te hoog gekwalificeerd, hij is gewoon Slecht. Wat een bagger.

Tussen mij en de spaanstalige cinema zal er waarschijnlijk nooit wat moois ontstaan, maar zo zout als in deze film heb ik het toch zelden gegeten.

De enige nog een beetje interessante figuren zijn Don Heber, de oudere automonteur en David, de jongen die gek is op Kung Fu.

Het camerawerk is wel heel mooi.

Op een zeker moment zie je op een muur "ZEN" staan, en dat is misschien een aanwijzing voor de manier waarop je deze film moet bekijken: in lotushouding, voor je uit starend op een kussen.

Overigens duurt de film op DVD maar 78 minuten (waarvan 5 voor de aftiteling).

Meestal ben ik geneigd om na het zien van een making of de betreffende film een halve ster meer te geven. De regisseur legt z’n goede bedoelingen nog eens uit en je ziet wat de diverse disciplines weer allemaal voor elkaar hebben gebokst.

Bij deze film werkte het bekijken van de making of echter averechts. Zo zie je in de film op een gegeven moment, als je goed oplet, ergens in de verte iets staan dat op een bordkartonnen poema lijkt.

Maar ze blijken uitgebreid met een heuse poema aan het sjouwen te zijn geweest!

Ook het niet geringe grimewerk van de slachtoffers van het ongeluk aan het begin van de film is grotendeels voor niets geweest. De regisseur geeft tevens ruiterlijk toe dat inschattingen op tijdgebied aan hem niet besteed zijn.

En dan kan het resultaat zo maar een behoorlijk richtingloze film zijn, waarbij een hoop tijd en energie verloren lijkt te zijn gegaan.

Een zwart-wit kojboj-film uit het jaar kruik: ik kan niet zeggen dat ik heel hoge verwachtingen had van deze rolprent. Tot mijn niet geringe verbazing bleek het echter toch om een meesterwerkje te gaan, met een thema dat nog steeds actueel is, en dat ook altijd wel zal blijven.

Op cinema.nl is krijgt de film ook 4,5 ster: the-ox-bow-incident/cinema.nl.

Aanrader!

Aardige film, die het vooral moet hebben van de acteurs en de aankleding.

Het had allemaal wat interessanter kunnen worden als die kwaliteiten gebruikt waren voor een verhaal met een iets lager Swiebertje-gehalte…

Aardige film, maar ik denk wel dat de regisseur niet alleen voor een gedeelte van de titel, maar vooral voor het gegeven wel heel goed gekeken heeft naar Genghis Blues uit 1999.

En het is hem niet gelukt om het niveau van die film te benaderen.

Sügisball is een film met prachtige openingsbeelden, waarin gebruik wordt gemaakt van dezelfde muziek als waarmee het drama in The Shining zich al aankondigt.

Helaas wordt dit niveau niet vastgehouden; uiteindelijk heb je toch naar een stripverhaal zitten kijken.

Het is wel stripverhaal waarmee je je geen moment verveelt, in een exotische setting die al bekend was van Lilya 4-Ever, met goede muziek, en met goed camera- en acteerwerk.

Vooral de actrices die Laura en Ulvi spelen vond ik zeer overtuigend.

Verder laat de film zien dat Estland op het gebied van de zelfredzaamheid van de burger al verder is dan ons land: er worden wel flats neergezet, maar de voetpaden moeten de bewoners zelf maken...

Een zwoele zomeravond is een film uit de hoek van het Werkteater, en dat betekent dat je kunt genieten van meer dan tien fantastische acteurs en actrices.

Eén van de kenmerken van het Werkteater is dat ze altijd hun eigen materiaal schreven; het verhaal van deze film is geschreven door Marja Kok.

De verhaallijn over het vreemdgaan van haar filmechtgenoot Koos was gebaseerd op het handelen van haar toenmalige levenspartner Helmert Woudenberg, die Koos speelt.

Saillant detail is, dat op het moment dat de film werd opgenomen, de rollen op het gebied van vreemdgaan tussen die twee waren omgedraaid.

Het doet allemaal een beetje denken aan het reilen en zeilen van Fleetwood Mac, waar relatieperikelen ook creatief werden gebruikt, waarbij de aanstichter (m/v) 2 meter verderop de achtergrondzang verzorgde….

Het camerawerk is van Robbie Müller, die ook toen al internationaal bekend was.

Kwaliteit genoeg dus, en we zien dan ook een onderhoudende film, met als hoogtepunt, het is al eerder genoemd, het optreden van Gerard Thoolen.