Meningen

Een sterke start ontaardt in een boeiend, mysterieus eerste deel. Na de eerste ontsnappingspoging met onverklaarde wending kabbelt de film zich steeds moeizamer doch verder naar het einde toe. Het einde is dan weer opnieuw boeiend en mysterieus, maar is te kort en donker (onduidelijk) in beeld gebracht, iets waar 'Cloverfield' ook al mee te kampen had. Beide films tonen uiteindelijk datzelfde probleem. Ze willen een mysterieuze grootsheid tonen, komen niet veel verder dan een bergje lucht.

Goede vertolkingen en een duizelingwekkende achtervolgingsscene van meer dan 10 minuten halen deze actiefilm boven het gemiddelde uit.

3.5*

Een persoonlijke 4,5 sterren waard om deze redenen:

- De remake is simpelweg beter dan de classic.

- Iemand heeft nagedacht en moeite gedaan zijn

wil door te zetten.

- Mark Hamill doet het nog beter dan Brad

Dourif.

- Plots lijkt Brad Dourif, voor mij, destijds een

foute casting.

- Verhaallijn is veranderd, ten gunste van de

geloofwaardigheid.

- Alles straalt jaren 80 uit, zou bijna een

teruggevonden document kunnen zijn.

- De 'buddy-song' had 30 jaar geleden

waarschijnlijk uitgegroeid tot een mooie hit.

- Coming of age is blijkbaar tegenwoordig het

nieuwe filmbegrip geworden waaruit zowat

iedere filmmaker zijn lepeltje eightiesmustard

gaat halen. Dit lepeltje heeft fijn gesmaakt.

- Nostalgie is de toekomst!

Enig minpuntje:

- Dit blijft teveel remake, had dit verhaal zoveel

jaren geleden op zichzelf mogen staan dan had

het origineel waarschijnlijk de andere klassiekers

ver achter zich gelaten.

Dit blijft voor mij één van de beste films aller tijden.
Een zwerver 'ziet' de liefde voor zich en verlegt zijn uiterste grenzen haar het mooiste te bieden wat haar begeert. Hij offert alles op, uit liefde voor haar en wetende dat dat wederzijds ook zo is. Maar het meisje is blind en als de zwerver uiteindelijk slaagt in zijn opzet, weerhoudt haar nieuwe zicht haar ervan te kunnen weergeven wat zij heeft gekregen.
Elke komische handeling die Chaplin hier doorstaat is eigenlijk zuiver drama. Elk moment van slapstick is eigenlijk gewoon uitlachsensatie. Een man die verliefd is op een vrouw, zich daarvoor halfdood laat slaan tijdens een bokswedstrijd en zich moet ontfermen over een alcoholist die bij de minste nuchterheid zíjn 'kameraad' de deur toewijst, is niet meteen de leukigheid zelve.
Toch is Chaplin er destijds in geslaagd de mensheid te doen geloven dat hij zuivere onderbroekenlol aan het brengen was, terwijl hij eigenlijk zijn eigen manier van Shakespeare stond te verkopen.
Liefde maakt blind, maar blind kan je voor alles zijn.

Ik ben blij dat ik met mijn bevindingen deze film heb kunnen stuwen naar de neutrale middelmaat en kijk uit naar een mogelijke, fatsoenlijke beoordeling na mijn stemming.

Bij mij hetzelfde. Ergens hoop ik nog steeds dat het vuur in hem nog één keer begint te branden en laat zien dat die geniale acteur van toen nog altijd ergens aanwezig is. Helaas begint die hoop steeds kleiner te worden, de tijd steeds krapper te worden en zijn vertolkingen steeds fletser te worden. Het lijkt erop dat De Niro in zijn topjaren zijn klasse is voorbijgelopen en hij zichzelf nu niet meer kan inhalen. Best jammer dat een man als hij, ooit uitgeroepen tot beste acteur van zijn generatie, van de bijna 50 jaar carrière die hij achter de rug heeft, slechts 20 jaar topniveau heeft gehaald. Zijn grootste successen heeft hij dan nog bijna allemaal onder regie van dezelfde regisseur behaald.

Een beetje een onnozel filmpje waarin verschillende figuren een fantasie mogen beleven.

Dat gebeurt op een eiland en elke fantasie (dat heeft hier blijkbaar nog niemand gemerkt) in z'n eigen genre.

Van drama schakelt die ene fantasie zichzelf tot de andere over naar teenagerkomedie, om zich van folterhorror richting het oorlog/actie-genre te verplaatsen en zo versmelten al die genres zich in elkaar om uiteindelijk een ludieke puzzel te mogen vormen.

Ik heb nooit de reeks gezien waarop dit is gebaseerd, maar als men zichzelf destijds kon vermaken met dit soort TV dan is deze film als dusdanig geslaagd en wie zijn wij dan om te zeveren over bepaalde futiliteiten waar geen enkele fan (met hoe weinig ze ook zijn) zichzelf aan interesseert?

Nu zijn er eigenlijk in de jaren '10 niet zo bijzonder veel goede horrorfilm op te noemen.

Mijner inziens is 'Horns' meer zo'n film die van elk vaatje probeert te tappen. Van fantasie tot mysterie naar dolle klucht, richting horror naar detectiveverhaal om dan uiteindelijk te eindigen in een (licht sentimenteel) liefdesdrama.

'Horns' heeft het allemaal, blinkt helaas nergens in uit.

Een knullig, gemaskerd iemand vermoord allerlei stereotiepe jongeren na elkaar. Soms belt hij hen op, om met een vervormde stem hen te bedreigen. De hoofdrolspeler woont nog thuis, bij slechts één ouderfiguur, en zijn beste vriend bekijkt het raam van de slaapkamer als een soort van voordeur.

Het lijkt alsof Wes Craven, met deze film, een kopie van zichzelf begon te worden.

2*

Een goede romantische film moet volgens mij personages hebben die je echt sympathiek vindt, een love story bevatten die je doet meeleven en achteraf een gevoel geven waarbij je nog een tijdje nageniet.

Ik ben geen fan van het genre en toch deed deze film het allemaal. Persoonlijk geef ik deze film dan ook een ruime voldoende.

4*

Ongeloofwaardige thriller die duidelijk met niet al te veel middelen in elkaar gestoken is. Denk dat het vergezochte scenario op papier interessanter moet geleken hebben dan wat het uiteindelijk geworden is. Murphy doet het goed als timide, brave echtgenoot. Newton en Bell waren eerder irritant om naar te kijken.

Gelukkig keek het allemaal nog redelijk vlot weg.

2,5*