Meningen

Lang geleden dat ik zo'n intrigerende film gezien heb. Het is namelijk intrigerend op zoveel verschillende vlakken.

De stijl, de wereld, maar ook zeker het verhaal. Lang geleden dat ik een film met zoveel spanning gezien heb. Pak de stijl van Sin City, de wereld van Blade Runner en het verhaal van een oldskool Hollywood blockbuster en je hebt Renaissance. Een geanimeerde filmnoir in het zwart wit, die zich in de toekomst afspeelt. Welke briljante gek had zoiets ooit bedacht?

Het verhaal is wellicht wat standaard en simpel maar de uitwerking is erg goed. De score helpt zeker ook mee, hoewel hij soms iets te aanwezig was. Ik had misschien wel wat personages net wat meer uitgediept zien worden, klein minpuntje van een anders zeer sterke film.

Heerlijk!

Dit is natuurlijk geen film, maar een kunstwerk. Niet op te vatten als meesterwerk of briljant, nee dit is een kunstproject van kunstenaar Matthew Barney. Dus het feit dat dit project 5 miljoen dollar kostte en maar iets van 44.000 dollar heeft opgeleverd, zegt niks.

Ik ben verre van een kunstkenner, laat staan een liefhebber van postmodernisme (als dat al de correcte term is). Ik was toch erg benieuwd Omdat een beetje experimenteel me wel ligt en gezien de hoge waarderingen van anderen hier. Paar jaar geleden bleek dit werk toch nog te bekijken waarna ik het eens probeerde. Ik kwam nog net de eerste acte door, maar met veel moeite. Ik wist dat het vaag zou zijn, met voldoende faeces en seks, maar ik was vooral niet voorbereid op het gezang. Want dit is een opera, maar dan wel op een kunstzinnige manier. Het gezang is net als al het andere avant garde.

Paar jaar verder en nadat ik eerder dit jaar Satantango wist te tackelen (en te waarderen), dacht ik in een spontaan moment dat het tijd was voor dit epos van bijna zes uur. En voila, in de juiste stemming is het een stuk beter te doen. De drie actes wel met een ruime intermissie van half uur tot uur, toch op één avond gezien. Intens, intrigerend en verrassend goed te volgen. Een redelijk gedeelte van de symboliek snapte ik wel, maar ook genoeg wat mij over het hoofd ging. Ik ben dan ook niet echt bekend met Norman Mailer: aangezien dit een ode, of eulogie van de beste man, zou dat mogelijk enig voordeel kunnen hebben (hoewel ik het betwijfel).

De ‘film’ is het optima forma van kunst en pretentie, enerzijds lachwekkend onzinnig, anderzijds diep, filosofisch en meeslepend. Meestal is het beiden tegelijkertijd. Totaal ontoegankelijk en redelijk shockerend (zie de eerder genoemde hoeveelheid van faeces en seks). Het heeft weinig nut om hier acteerwerk, script, muziek en dergelijke aspecten te besproken, want het is tenslotte geen film. Hoewel Giamatti wel een diepe indruk maakte (zoals wel vaker). Visueel trouwens wel veel gore, ranzige dingen (zoals bedoeling was) te zien, maar ook gelukkig meerdere prachtige beelden. En het gezang bleek me ook redelijk goed te liggen, mooie modern take op opera’s.

Een ervaring, zoals echte kunst hoort te zijn.

5 sterren en 0,5ster tegelijkertijd. 4* gemiddeld dus.