Meningen

The Education of Fredrick Fitzell is wel een van de slechste titels van dit jaar. En de alternatieve titel 'Flashback' is mogelijk net zo slecht. Dat gezegd hebbende, was ik toch benieuwd naar de film. Nog erg weinig beoordelingen en na even wat leeswerk wordt wel duidelijk waarom.

Het project is geplaagd door allerlei problemen, waaronder de coronacrisis. De film is geschreven en geregisseerd door Christopher Macbride, die enkel een low budget mockumentary op zijn naam heeft staan. De film is enorm ambitieus en gaat over Fred uiteraard. Hij krijgt meer en meer herinneringen aan verschillende delen van leven, maar op een ongebruikelijk manier. Langzamerhand komt hij meer en meer in een trance. Qua sfeer deed het me onmiddellijk denken aan Come True (Film, 2020) - MovieMeter.nl (een zeer onderschatte film). Naarmate de film vordert wordt meer en meer duidelijk wat er echt aan de hand is. Hierin worden dan ook snel de grote ambities duidelijk en ook enigszins de geplaagde productie. Zonder al teveel weg te geven was ik helemaal ingepakt door de film halverwege. Echter was ik totaal in de veronderstelling dat de film op dat moment aan zijn climax zat, maar dat bleek dus niet zo te zijn. Sterker nog, ik heb nog nooit zoiets meegemaakt: Ik denk dat dit de film met de meeste false endings is, die ik ooit gezien heb. Het deed me aan een game denken, Tales of Vesperia, dat hier ook enorm veel gebruik van maakte. Echter daar pakte het goed uit, hier leverde de film iedere keer weer wat aan kracht in.

Daardoor blijf je op het einde wel met een meh gevoel achter, wat enorm jammer is. Het acteerwerk is verder prima, de montage springt eruit en de score is ook best aardig. Echter al die elementen missen net dat extra stukje daadkracht waardoor ook dat weinig impact maakt.

Al met al is het een erg vermakelijke film, met wellicht een cultstatus in het verschiet. Echter zijn er voldoende gebreken waardoor ik toch met een vervelende nasmaak achterblijf. Overigens is het genre veel meer mysterie dan drama of thriller, de film leunt weinig op spanning.

Aandoenlijk, lief en emotioneel. Niet alles is even bijster origineel, maar er worden wel allerlei geweldige interessante dingen met elkaar gecombineerd. De animatie is niets minder dan fenomenaal. Net als films van Shinkai, ontzettend veel oog voor detail en kleur, maar studio 4C blijft de allerbeste in dynamische animatie. De openingsscene is daar nog wel het beste voorbeeld van.

Een mooi sprookje, hoewel ik wel iets meer ontwikkelingen had willen zien in de eerste drie kwartier. De climax is erg mooi, met meer dan voldoende ontwikkelingen qua verhaal. De climax deed me trouwens ook op meerdere manieren denken aan Tekkonkinkreet en dat is uiteraard een groot compliment (en niet al te onlogisch gezien het van dezelfde animatie studio is).

De enige twee verwachtingen die ik van te voren had was dat het geen typische 'jumpscare' horrorfilm zou zijn en dat het zoveel mogelijk getrouw zou blijven aan de jaren 70.

Beiden kwamen volledig uit. Allereerst is het indrukwekkend hoe de jaren 70 stijl terugkomt in allerlei aspecten: van geluid tot belichting, montage, lettertype, muziek, acteerwerk, filmgrain en nog veel meer. Over de stijl is heel goed nagedacht, wat bijvoorbeeld ook blijkt uit de audio en mixing van bepaalde scenes. En dat kon allemaal heel fout uitpakken, maar dat doet het zeer zeker niet. Indrukwekkend om naar te kijken, te luisteren en te ervaren.

Maar dan blijft wel het verhaal over. Horror is wel erg losjes te interpreteren, ik vond het veel meer een mysterie dan horror. Het verhaal is namelijk, zeker in het begin, erg traag en zodra het eenmaal op gang komt, is het vooral puzzelen hoe alles in elkaar steekt. Het blijft doelbewust wat vaag en is zeker op meerdere manieren te interpreteren. Alleen in tegenstelling tot echte hersenkrakers, ga je hier nooit helemaal uitkomen. Het is zo'n film waarbij de vraag al snel rijst of de schrijver (tevens regisseur) wel echt antwoorden hierop had, zelfs al waren het meerdere antwoorden. De trance in het begin was vooral rustgevend en erg 'uneventful'. Met een kwartier minder in het eerste stuk was ik wellicht wat meer onder de indruk van het slot. De conclusie is wel interessant en pakkender dan de eerst 45 minuten, gelukkig. Tegen die tijd alleen moest het de eentonige smaak van de eerste helft weg poetsen.

Voer voor de mumblecore liefhebbers die The Lighthouse (Film, 2019) - MovieMeter.nl te duidelijk vonden en het liever abstracter willen. Wat waarschijnlijk betekent, alleen een handjevol mensen waar deze film echt bij aanslaat.