Meningen

Waarom o waarom scoort deze film nog zo hoog? Kijk, ik wilde eerst deze film hier bestempelen als een drieletterwoord film, maar ik begrijp dat ik dan het commentaar krijg dat mijn mening niet genoeg genuanceerd is. Nu vind ik ook daadwerkelijk dat een film als deze eigenlijk niet enige nuance meer dan dat drieletterwoord waard is. Omdat er toch blijkbaar, hoe onbegrijpelijk ook, mensen zijn die deze prut 3 sterren of zelfs meer ( waarom o waarom? ) geven, zal ik mijn mening iets breder uitleggen dan in de bewoording k*t.

Misschien ben ik deze film al totaal vanuit een fout oogpunt begonnen. Ik zag het woord 'horror' en dacht: ja lekker weer eens een keer griezelen in de bios. Nu is dit absoluut geen griezelfilm; de luttele keren dat het enigszins spannend wordt, zijn mogelijk op één hand te tellen en komen pas voor na drie kwartier in een bioscoopstoel je af zitten vragen of deze film nog tot iets interessants gaat leiden. Goed, dus de film is niet eng. Dat is op zich niet erg; mystery, een ander woord waarmee de film zichzelf omschrijft. Nu ben je er al achter dat je niet naar de typische horrorfilm zit te kijken en stel je je beeld bij. Want ik, als filmliefhebber van zo ongeveer alle genres, vind het geen probleem een ander genre voorgeschoteld te krijgen dan verwacht. Maar zoals bij elk genre het geval is: dan moet het wel boeien. Nadat ik bijna een uur in de bioscoop had gezeten, en met elke minuut in toenemende mate verveeld moet ik erkennen, bedacht ik dat men deze film misschien vanuit een artistieker oogpunt moet zien; het valt namelijk op dat er een enorme nadruk op de details wordt gelegd waarbij het verhaal enigszins naar de achtergrond wordt gedrongen. Weer probeer ik de film een kans te geven omdat de aparte cameravoering en weergave van bepaalde details iets lijken te beloven. Maar ik kom er steeds niet achter wat. En naarmate de film vordert en ik er wél achter kom, vind ik dat al die zo langgerekte en tot het uiterste toe trage scenes gewoon niet de waarde toevoegden waar ik op gewacht had. Artistiek? Dit had ook heel anders gekund. Nu lijkt het alsof de filmmaker er echt zomaar àlles heeft uitgepikt om uit te vergroten. Begrijp me niet verkeerd, ik kan een trage en op details gefundeerde film zeker wel waarderen, maar wanneer je echt élk detail gaat uitvergroten, dan heeft het geen waarde meer en verliest het geheel zichzelf erin. Ik kon dan ook niks anders dan enorm geïrriteerd raken door deze film. De personages India en Charlie Stoker hielpen hier absoluut niet bij. Iedere keer als weer ingezoomd werd op dat extreem norse gelaat van India, of anderzijds dat zogenaamd intrigerende - wat voor mij dus totaal niet het geval was - gezicht van Charlie, voelde ik een onverklaarbare weerzin in me opwellen. Het was alsof de filmmaker met India steeds wilde zeggen: kijk naar mij, want mijn grimmigheid heeft een betekenis en met Charlie: kijk naar mij want mijn intensiteit heeft een betekenis. Het lag er allemaal echter te dik bovenop en waar overduidelijk werd geprobeerd de kijker te boeien met de blikken en emoties van deze personages, werd ik er alleen maar door afgestoten. Naar Nicole Kidman keek ik dan wel weer graag, maar haar personage wordt niet zo uitgediept als de bovenstaande twee en ook zij kan de film niet redden.

Maar goed, al deze verveeldheid ten spijt, wilde ik de film afkijken. Tenslotte was het mijn overtuiging dat men een film niet echt kan beoordelen als men deze niet afgekeken heeft. Had ik het hierbij gelaten, dan had ik de film nog een schamele 1, 5 kunnen geven voor de moeite. Maar het werd nog erger. In een poging van de filmmaker om wederom spanning te creëren gaan we in een aantal scenes terug naar wat oom Charlie in het verleden heeft gedaan. Wat krijgen we daarbij o.a. te zien? Hoe een heel klein, lachend, blond kindje levend begraven wordt door zijn oudere broertje Charlie. Goddank dat de details hiervan ons bespaard zijn, maar wat je te zien kreeg, was voor mij genoeg. En op dat punt haakte ik geestelijk af. Kinderen en dieren die doodgaan in een film zijn voor mij meestal 'not done'. Goed, soms gebeurt het en een film wordt daar echt niet altijd slecht door. Denk maar aan 'It' waarbij ook kleine kinderen doodgaan, maar omdat jij daar meegenomen wordt in de wereld van kinderen die bang zijn voor It en het meer vanuit hun gezichtspunt beleeft dan vanuit die van een volwassene, voelt het toch heel anders aan. Misschien ook omdat ik It daadwerkelijk een enge film vond. Deze film daarentegen lijkt nog op een laatste wanhopige manier spanning en een verhaal te proberen te creëren, en dit door middel van een gruwel die eerder totaal dramatisch aanvoelt dan dat het spanning creëert. Het strijkt me gewoon totaal tegen de haren in! Men had op zoveel andere en betere manieren spanning en verhaal kunnen scheppen! Maar het blijkt dat er van het verhaal gewoon ook niks klopt. Op mij in ieder geval komt het totaal niet logisch over; India die hoort dat Charlie haar vader heeft vermoord, over wiens dood ze de hele film al tot het tenenkrommende toe in de rouw is, geeft hem even een klap en vervolgens neemt ze wel bijna extatisch de schoenen die Charlie voor haar heeft in ontvangst? Nee, dat wil er bij mij echt niet in. Net zoals dat Whip-personage eerder in de film dat ineens, zonder enige zichtbare overgang, van een romantische, aardige 'good guy' verandert in verkrachtende klootzak. Goed, personages veranderen en kunnen ons verrassen, maar niet in een paar seconden, niet zonder enig inzicht in die verandering. De logica ervan ontbreekt geheel. Voor een film die zo stoelt op details is dit dan weer vreemd en teleurstellend. Maar goed, dat is een van de vele dingen waar ik op blijf vastzitten en zo hangt voor mij de hele film van onlogischheden aan elkaar. Tja, artistiek zou je zeggen. Maar mijn beleving met kunst is dat het je meesleept, inspireert en je de onlogischheden ervan laat vergeten. Deze film laat mij niet vergeten, maar zet mij juist aan tot over-analyserend gedrag om er alsnog wat uit te halen. Des te gefrustreerder kom ik eruit nu er niks uit te halen valt.
Ik moet bekennen dat ik het uiteindelijk toch niet voor elkaar heb gekregen om de film af te kijken. En ja, ik heb toch eerder gezegd dat men een film niet moet beoordelen als men deze niet af heeft gekeken. Nu zal ik toch mijn overtuiging daaromtrent bij moeten stellen; als je een film zo slecht vindt, dat je het niet eens meer volhoudt om de laatste tien minuten ervan te zien, dan is het wel erg onwaarschijnlijk dat de film die laatste tien minuten nog wonderbaarlijk wordt en alles goedmaakt. En overigens zegt het genoeg over jouw mening over een film als je je zo getergd voelt dat je de laatste tien minuten niet uit kunt zitten. Dus voel ik mij hierbij gerechtigd om toch een mening over de film te geven. Als niettemin de laatste tien minuten van de film wél helemaal geweldig waren, dan hoor ik het alsnog graag.

Ik hoop dat ik zo mijn mening ( k*tfilm dus ) genoeg genuanceerd heb in een poging degenen die deze film dus daadwerkelijk goed vinden, hoe onbegrijpelijkerwijs ook voor mij, niet voor het hoofd te stoten door niet meer dan twee woorden aan deze film te verspillen. Ik heb bij deze wel degelijk een hoop woorden aan deze film verspild. Ik hoorde dat Wentworth Miller de scenarioschrijver van deze film is, en, hoe fan ik ook van hem ben, ik adviseer hem het bij acteren te laten en ons in plaats van het scenarioschrijven te verblijden met zijn lekkere verschijning, zoals hij in Prison Break deed.