Meningen

Viel me erg tegen, de film begon hoopvol in dat huis met Lucy die wraak wil voor haar martelingen en iedereen vermoord maar haar eigen hallicunaties haar gek maken, en doordraait waardoor Anna aan haar begint te twijfelen. Als Anna die vrouw vindt in de kelder en haar dan probeert te verzorgen ging er ook nog mee door, maar wat daarna kwam knapte ik helemaal op af. Waarom moet je mensen martelen om te zorgen dat hun zien wat er na de dood komt, dan kun je haar toch gewoon meteen villen, dan zin ze de dood ook wel in de ogen. Het ging veels te ver.

De opbouw naar het hoogtepunt was wel goed en de open plekken zorgen ervoor dat je steeds afvraagt 'waarom'? Dat het einde dan zo slecht was is een afknapper. Morjana Alaoui acteerde voldoende maar Mylène Jampanoï niet, ik kon haar kop gewoon niet uitstaan, ik was ook blij dat ik op een gegeven moment niet meer naar haar hoefde te kijken.

Misschien is het wel niet mijn type film maar ik raad hem niet aan.

2.0*

Mijn tweede film van Clint Eastwood als regisseur, en na Gran Torino weer een hele mooie en goede film van deze geweldige acteur en van de twee films die ik heb gezien ook een goede regisseur.

Het verhaal dat verteld wordt en waar op het einde pas blijkt dat Morgan Freeman eigenlijk een brief naar Clint's dochter stuurde en daar het hele verhaal in vertelde en wat voor man haar vader eigenlijk was kwam heel verrassend. En werkelijke een glansrol voor Hilary Swank die terecht een Oscar kreeg voor deze rol en ze deed ook al haar boksscènes zelf! Morgan Freeman is altijd goed, zo ook in deze film.

Eastwood sleept ons lekker mee: 3 mensen, 1 ervan met een droom maar alle 3 met een verleden waar in sommige gevallen de wonden nog van openliggen. Maggie die in het begin in de sportschool komt en denkt dat ze alles kan bereiken, maar keihard wordt afgewezen door Clint, om haar leeftijd en omdat ze een meisje is en Clint traint geen meisjes. Maar Clint draait later, mede door Freeman en de schitterende vastberadenheid van Maggie, bij en ze vinden samen hun weg naar de top, maar zullen met z'n tweeën dramatisch eindigen.

De relaties tussen de hoofdpersonen en hoe die veranderen zijn mooi in beeld gebracht in de grauwe en kille sfeer en de simpele manier waarop het gefilmd is. Swank die de dochter wordt voor Clint die hij eigenlijk niet heeft, want met zijn echte dochter heeft hij toch niets meer. En Freeman en Clint die door hun verleden onlosmakelijk verbonden zijn.

Kortom een mooie, ontroerende dramafilm die je toch wel gezien moet hebben! En het is toch nog wel knap wat die stokoude Eastwood hier nog op het doek laat verschijnen.

4*

Wat een spanning, sfeer, muziek, verhaal, acteerprestaties, cinematography: wat een film. Tja, wat is nou het goede verhaal, ik zelf denk dat het eerste deel de droom is, maar op Wikipedia kwam ik een andere versie tegen die ook mogelijk is:

De film is opgesplitst in twee gedeeltes. Het tweede gedeelte speelt zich hierbij af vlak voor het eerste gedeelte. In het tweede gedeelte speelt Naomi Watts een hele andere rol dan in het eerste gedeelte. In het eerste gedeelte zagen we hoe de twee actrices elkaar ontmoetten en vervolgens een lesbische relatie kregen. Vervolgens komen ze in het theater waar niets is wat het lijkt, dit is het theater waarin de trompetsolo gegeven werd. Dit theater moet eigenlijk de bioscoop symboliseren. Vervolgens openen de twee actrices de mysterieuze kubus en ontvouwt zich het tweede gedeelte. Deze donkere kubus symboliseert het verhaal zelf. Betty en Rita wordt de kubus (= het verhaal) geopenbaard. Hierna wordt het hele verhaal duidelijk uitgelegd. Dit gedeelte speelt zich dus een paar dagen ervoor af. Diana Selwyn komt er achter dat haar partner Camilla vreemd gaat met regisseur Justin Theroux en wil wraak plegen. Daarom organiseert zij de moordaanslag op haar partner. Nadat Camilla bij deze mislukte moordaanslag haar geheugen kwijtraakt, wil Diane niet meer leven. Ze pleegt zelfmoord, haar lijk wordt halverwege het eerste deel gevonden als Betty en Rita in het appartement gaan kijken. Rita is dus gewoon Camilla die haar geheugen was kwijtgeraakt.

De conclusie van deze interpretatie is simpel: Mulholland Drive heeft een simpel verhaal dat alleen niet chronologisch verteld wordt. Lynch heeft ons bewust op een dwaalspoor door zowel Betty als Diane (twee totaal verschillende personages) door dezelfde actrice te laten spelen. De film eindigt met een shot van spookachtige zwerver die dezelfde kubus in z'n handen ronddraait. Dit personage moet eigenlijk David Lynch zelf voorstellen: hij draait de kubus (het verhaal) in z'n handen. Hij is meester van het verhaal, als hij wil, kan hij het verhaal (kubus) zo omdraaien.

Wat is nou de goede? Dat is voor eigen interpretatie, dat is ook de kracht van de film. Schitterend toch hoe je, nadat deze intense kijkervaring heb gehad, je nog een paar uur erover nazit te denken hoe alles in elkaar steekt, dat is hoe een film moet zijn, niet dat als hij af is je hem al vergeten bent.

Mulholland Drive heeft interessante personages, vooral omdat je verschillende karakters in hetzelfde lichaam te zien krijgt. De mysterieuze vrouw die een ongeluk heeft gehad en niet meer weet wie ze is die met een blonde jonge vrouw op zoek gaat naar haar identiteit, zijn schitterende personages. Ook de bijrollen, die in de droom een grote rol spelen maar in de werkelijkheid eigenlijk helemaal geen rol spelen, maar om een bepaalde reden wel in haar droom naar voren komen.

Deze film maakt echt iets bij je los. De scene in die opera, de auditie bezorgen je echt kippenvel, het is zo zuiver en echt, schitterend! Je wordt zo meegezogen in het verhaal en met een paar schitterende scénes ertussen en spannende scénes is het een genot om naar te kijken. De scéne in de flat was werkelijk subliem zo'n spanning heerst er. Je weet dat er iets is gebeurd want ze lopen met hun hand voor hun mond, maar het moment waarop je te zien krijgt wordt steeds uitgestelt en zorgt ervoor, mede door de geweldige muziek en camerawerk, dat er steeds meer spanning komt. Bovendien heb ik me nog nooit zo kapot geschrokken als in Mulholland Drive. De eerste scéne in Winkie, als ze om de hoek gaan.

Visueel is het misschien wel de mooiste film die ik gezien heb, de setting, stijl, sfeer, alles is gewoon zó goed! Ik kan niet zeggen: dat is de stijl van Lynch, want dit is de eerste film die is van hem heb gezien en ik weet zeker dat dit niet de laatste zal zijn! De cover is trouwens heel stijlvol, past perfect bij de film.

Dit meesterwerk moet iedereen gezien hebben, alles is close to perfection, misschien sommige dingen wel perfect. Deze komt stipt op mijn nummer 1 positie, en ik vraag me af of er een film is die hem eraf kan stoten. Met afstand de beste film die ik heb gezien en het is een schande dat hij zo laag in de top 250 staat, door de mensen die afhaken bij een film als het ze allemaal te ingewikkeld wordt en ze erbij na moeten denken.
Een meesterwerk en er is maar één cijfer die je Mulholland Drive kan geven:

5*