Meningen

Niet vaak het gevoel gehad dat ik volledig gevangen zat in de leefwereld van een filmpersonage, maar The Father kreeg het toch voor elkaar. Fenomenaal acteerwerk van Hopkins ook. Hij maakt ogenschijnlijk moeiteloos voelbaar hoe het moet zijn om overmeesterd te zijn door de mentale sluipmoordenaar die dementie heet.

Nee. Het begint al slecht: de film komt echt enorm stroef op gang, waarna je na een stuk of 20 minuten eindelijk een beetje in de film zit. Het merendeel van de grappen kwam totaal niet aan. Ook de rol van de homoseksuele man heb ik met een stalen gezicht moeten doorstaan. Elke minuut dat hij in beeld was, had ik zin om met dingen te gaan gooien. Wat een ergernis. Dan Timberlake en Kunis, die het naar mijn mening niet onverdienstelijk deden. Ook de stijl en sfeer van de film waren naar mijn mening goed. Ik moet hierbij even de vergelijking trekken met No Strings Attached, waarbij de sfeer en stijl me meer stoorden dan bij deze film. Friends with Benefits ziet er naar mijn mening qua kleurgebruik beter uit.

De dramatische wending omtrent de Alzheimer van Dylans vader kwam echt uit de lucht vallen en paste totaal niet in het verhaal. Het irriteerde meer dan het ontroerde. Natuurlijk komt het "Live life to the fullest" leermoment ook hier om de hoek kijken, iets waar ik me ook erg aan stoorde. Desalniettemin geef ik deze film niet het laagst haalbare aantal sterren, vanwege de mooi geschoten beelden en dito locaties, Kunis & Timberlake (al waren ze niet al te best) en de stijl van de film.

Dan ga ik nu voor de laatste keer de balans opmaken tussen No Strings Attached en Friends with Benefits, en moet daarbij concluderen dat Friends with Benefits me teleur heeft gesteld. Jammer.