Meningen

Tijdens de jaren 20 op een klein Iers eiland in een kleine ogenschijnlijk eenvoudige samenleving projecteert de regisseur de existentiële vraag : hoe willen we leven ? Leven we voor onszelf, met anderen en/of voor anderen ? In welke mate geven we en nemen we ? Het leven is een perpetuum mobile altijd met winst en/of verlies, ook op Inisherin. Elk personage bewandelt zijn eigen pad maar krijgen dus allemaal te maken met winst en verlies. Padraic wil samen leven en eenvoudigweg gelukkig zijn met de verwachting dat vriendelijk zijn of 'be nice' voldoende is. Doorheen de film verraden de wenkbrauwen en mondhoeken van Farrell telkens de wanhoop en ontreddering en het onvermogen om te doorgronden dat menselijke relaties wellicht meer vergen dan dat. Perfect spel en perfect gecast. Hij verliest een vriend en zijn surrogaat vriendin/vrouw (Jenny). Hij ontwikkelt wrok en wraakgevoelens in zijn simpel bestaan maar vindt ook zijn natuurlijk ik terug door de vriendschap met de dieren waarvoor 'be nice' wel voldoende is. Zijn zus, eerst voornamelijk levend voor anderen, is daadkrachtig en heeft het vermogen tot verandering. Ze verhuist naar de 'grote' wereld en connecteert daar met anderen maar verliest haar broer. Ze heeft een bredere kijk op de wereld wat tot uiting komt door haar rol/spel en dialogen die vrank en vrij zijn. Colm krijgt met het ouder worden de drang om een voetdruk achter laten, om iets te betekenen en maakt resoluut een keuze. Gleeson's kop toont ook de weerbarstigheid, twijfel en mededogen die volgen uit deze keuze. Opnieuw perfect spel, perfect gecast. Hij kiest voor zichzelf te leven, voor zijn muziek (winst door connectie met andere spelers). Maar ook hij verliest door deze keuze een deel van zichzelf, in de film zelfs letterlijk. Dominic heeft wellicht veel te geven maar door zijn ietwat achterlijk en onbehouwen gedrag wordt dit niet erkend door de gemeenschap. Zijn hunkering naar samen leven wordt niet beantwoord door zijn vader. De manier waarop de vader zich beweegt in de gemeenschap is enkel gebaseerd op macht en verglijdt tot normvervaging en agressie. Hij geeft niets maar neemt enkel. Van Dominic wordt telkens opnieuw een stukje genomen door negatie en afwijzing en zijn overvloed van gevoelens 'verdrinkt" zonder te hebben kunnen geven. Beeldtaal en muziek ondersteunen de hele film door de hoop/wanhoop, liefde/haat, betrokkenheid/onverschilligheid op een virtuoze manier. McDonagh analyseert een levensvraag zonder te vervallen in filosofische/psychologische moeilijk doenerij en hoogdravendheid. In deze tijden is zelfreflectie een hoog goed en films zoals deze geven daarvoor de zuurstof. Mensen zijn wat ze zijn, wat willen we, wat doen we.

Kortom, 100 jaar later blijkt er dus niets veranderd, ook in deze hyper drukke met een overvloed van continue prikkels, complexe samenleving blijft de vraag hoe willen we leven, welk evenwicht willen we bewaren of niet. Na twee uur film voelde ik een lichte dwang om keuzes maken. U ook ? Topfilm !