Een Mortal Kombat film kan je niet heel veel beter maken dan deze. Regisseur Simon McQuoid had dit keer namelijk Ed Boon aan zijn zijde. Dus wat wil je nog meer? Of wat wil je nog minder? Nou, bijvoorbeeld opzouten met die Cole Young! En ja, gelukkig trapt Johnny Cage hem uit de spotlight. (Nee niet letterlijk helaas)
Over Johnny Cage gesproken. Sorry Karl, je bent een perfecte Billy Butcher, maar Johnny Cage is toch wel iets te veel gevraagd voor je. Ja je doet erg je best, maar het is het eigenlijk net niet. En dan komt ook nog eens je Nieuw Zeelandse accent zo nu en dan om de hoek kijken. Maar alsnog 100x beter dan een Cole Young character.
De film richt zich volledig op het tournament en de gevechten en de fatalities volgen elkaar dus ook in een zeer rap tempo op. Misschien wel te rap. Een aantal gevechten zijn te kort en daardoor verliest het een beetje zijn impact. Maar een heel groot nadeel is dit natuurlijk niet.
Een groter nadeel is Baraka met zijn mislukte rubberen bakkes. Geen idee waarom ze dit ontwerp een goed idee vonden. En dan Quan Chi. Hadden ze geen zin meer? Was de tijd bijna op? Was de make-up afdeling een dagje vrij? Wederom geen idee. Tot slot Sindel. Totaal vergeetbaar. Maar gelukkig is het niet dusdanig slecht dat het de film verkloot.
Als je ook maar een beetje van MK (2021) hebt genoten, dan kan je de eerste als een leuk bescheiden feestje beschouwen, en de 2e als een groots geslaagd evenement!
