Meningen

Het zien van One Missed Call herinnert mij weer aan het feit dat ik helemaal niets moet hebben van die Aziatische horrors en zeker niet van de remakes. Het draait steeds rond hetzelfde, zo doorzichtbaar, zo flauw, zo een afgezaagde formule...

Deze film is niet anders. Een reeks onsamenhangende, verwarrende scènes aan elkaar geplakt met hier en daar een scare. Op het einde krijgen we dan weer zo een 13 in een dozijn spookverhaaltje met lachwekkende special effects tot gevolg. Hoe verder de film vordert, hoe saaier het wordt. Ofwel zijn die Aziatische horros echt gewoon mijn ding niet.

2

Een film van Dario Argento staat gelijk aan verschrikkelijke plotholes, ergerlijk acteerwerk (vooral van de vrouwen), verwarrende/rommelige scènes en meestal een anti-climax van een einde. In deze film is het niet anders.

Toch kon ook deze Dario Argento film mij boeien. Gewoonweg het goede camerawerk, de prachtige invalshoeken en de verscheidene suspensescènes geven mij genoeg redenen om bovenstaande fouten te vergeten. In tegenstelling tot Phenomena irriteerde de heavy metal muziek mij in deze film niet. Zoals in de meeste werken van Dario Argento die dateren uit de jaren 70 en 80, is ook deze film gevuld met creatieve scènes. Al moet ik zeggen dat de gorescènes in tegenstelling tot wat vele reviewers beweren erg goed meevallen. Toch enkele zéér leuke kills.

Het einde sluit de film met een mooie filosofische spreuk af, maar qua geweld en uiteindelijke afsluiting wat de moordenaar betreft, viel het toch ergens tegen. Eén ding kunnen we gerust zeggen. Met Opera had Dario zijn laatste (grote) succes. Hierna ging het hopeloos bergaf.