Meningen

Behoorlijk natuurgetrouwe weergave van het leven op een ziekenhuis afdeling, er zit flink tempo in en de balletjes die Floria moet hooghouden zijn uiteindelijk net iets teveel. Alhoewel er ook weer niet zoveel misgaat. In die zin blijft het redelijk bij de realiteit. Behalve een ode aan de verpleging zit hier verder weinig in verstopt, Benesch is aandoenlijk en acteert geweldig, daarvoor een extra halfje erbij.

Mooie sfeervolle horror in dezelfde trant als Oddity, maar weer net anders. Enorm eng is het niet en voor schrikmomenten of bloed moet je hier al helemaal niet zijn, maar de sfeer is lekker naar en grijpt je. Folk-horror duidelijk met een psychologische twist.

Matig. De muziekscore begon al slecht en werd helaas niet beter. Ook die 70s stijl vond ik amper bijdragen aan het verhaal of de vormgeving, was gewoon niet nodig. De rare gesprekken tussen het echtpaar waren meer afleidend dan een toevoeging. Kortom, een film die niet zo goed weet waar het naartoe wil. Dit thema van klonen is al meermaals verfilmd en veel beter dan hier.

Ik snap dat je niet altijd met een spectaculair vernieuwende film kan komen, maar deze is wel een beetje aan de oubollige kant hoor. Ik kan me zo een stuk of 50 Hallmark filmpjes voor de geest halen (dingen als my stephfather, my stephmother, the sitter, etc etc) waarin eigenlijk een stinkende zaak binnen een gezinnetje naar de oppervlakte komt.. in dit geval bij The Housemaid is het niet heel verrassend de vader des huizes! En ook de niet echte vader dus.. Tsja, niet veel denkwerk aan vooraf gegaan en ik kan me dit soort twists uit allerlei films heugen en dan vaak verrassender en spannender. Wat wel erg actueel is, is de aandacht voor narcisme en narcistische daders, ik denk dat dat met name de eyeopener is hier. Jammer verder van die 50 shades of grey momentjes, waren niet nodig en maakte het Hallmark niveau wel heel erg voelbaar.

Volstrekt idiote film natuurlijk qua concept (Nijlpaarden in de Bayou).. maar qua uitwerking nog best okee. Het is bekend dat Nijlpaarden geen lieverdjes zijn en deze had een flinke grudge tegen mensen, haha! De setting en acteerwerk waren goed voor dit genre, de horror was mwa.. maar heb me wel vermaakt.

Schatplichtig aan oerfilms als Surviving the Game (Film, 1994) maar daarna kwamen nog veel varianten hierop. Dit is dus ook niet zo origineel, maar eigenlijk best goed gemaakt. Bovendien maakt dat het vluchtelingen betreft ook wel extra actueel en voorstelbaar.

Ja, dit is weer stevig knokken en dropkicks in de hoogste versnelling! Om te zeggen dat dit net zo goed is als The Raid (I of II) vind ik wat overdreven, maar zeker in de buurt. De klappen en kicks komen m.i. iets minder hard aan als in The Raid en ook de setting vond ik minder. Maar prima vermaak!