Meningen

The Favourite laat zich hier grotendeels omarmen door een mantel van gelauwerde superlatieven. Als een van de weinigen kan ik me niet bij diezelfde mening aansluiten.

Vooropgesteld: Yorgos Lanthimos is een cineast om rekening mee te houden. Inmiddels heeft hij een zodanige zetel verworven in de annalen van de cinematografie dat een project op de voorhand geslaagd lijkt, louter door diens aankondiging. Na absurde en fascinerende prenten als The Lobster en The Killing of a Sacred Deer, was ik dan ook erg benieuwd naar zijn volgende werk.

Helaas heeft The Favourite mijn enthousiasme bekoeld. Enerzijds is het een fantastische en vlijmscherp dynamische tragikomedie: duister Shakespeariaans, gedompeld in vileine Griekse overdaad. De immorele, machtsbeluste personages laten geen spaan van elkaar heel met hun giftige dialogen en egocentrische complotten die je als kijker doen verkneukelen.

Al met al genoeg gepeperd arsenaal om een film mee te vullen, maar voor de onconventionele Lanthimos wellicht te summier. Daar de verhaallijn geen ruimte biedt aan absurdistische wendingen, wrikt hij er ter vervanging een geforceerd-provocerend seksueel aspect tussen om toch enigzins te shockeren. Die stelling staat trouwens los van preutsheid: de seksualiteit in zijn eerdere films was functioneel illustrerend. Aan deze overbodige vulgariteit kleeft echter niets diep- of kunstzinnigs. Evenmin voegt de scène met het konijntje iets toe; het verknipte karakter van Abigail is immers allang duidelijk.

Het is jammer dat Lanthimos zich genoodzaakt voelt te vervallen in disfunctionele provocatie met als enige doel zijn kenmerkende handtekening te verzekeren - die overigens ruimschoots tot uiting komt in de filmstijl, score en dialogen.

Er wordt uitstekend geacteerd, maar nee... deze ligt me gewoon niet. De aspiratie zich te onderscheiden van het kostuumdrama-genre met een pretentieus vulgaire trukendoos oogt in mijn optiek te krampachtig transparant. De bij vlagen vreselijk irritante soundtrack, het te dik aangezette, platvoerse taalgebruik en de ronduit nare seksscenes zorgen juist voor een akelige teneur die de film de das omdoet. Zonde.

Lanthimos kennende liet het lege einde zich raden. Er zijn geen winnaars, enkel verliezers. Iets wat ik dan weer bijzonder treffend uitgebeeld vond.