Meningen

Mooie recensie, Zwolle84!

Eergisteren heb ik deze biopic aanschouwd. Stukje historie: ik ben opgegroeid met pure country muziek. Mijn ouders sleepten me als kind naar optredens door het hele land, waarbij ik wijlen Boxcar Willie nog schitterende uitvoeringen van Williams - recht uit het hart, zoals het hoort - heb horen zingen en na afloop zelfs een handkus van de goede man kreeg (wat ik destijds uiteraard 'ieuw' vond).

Pure country beproefd inderdaad geen opsmuk: het is rauwe emotie - soms bitter, soms onderliggend, maar altijd oprecht. De echte pik je er zo uit. Die hebben geen showcase nodig; slechts een podium en een gitaar. De schoonheid zit hem juist in die eenvoud.

Hoewel ik later andere muziekgenres ontdekte en omarmd heb, merk ik dat die country roots me altijd bijblijven. Tussen de Indie nummers door schalt er regelmatig een 'good ol' country nummer uit mijn luidsprekers waarvan ik de tekst zonder nadenken mee kan zingen.

Fantastisch vertolkt door Hiddleston en Olsen. Nooit teveel, nooit te weinig, integer en zo menselijk als vlees en bloed zijn.

Persoonlijk kan ik niet begrijpen dat anderen dit als saai bestempelen. Ik heb de hele film gebiologeerd en in een adem uitgekeken, mijmerend terugdenkend aan de goede oude tijd waarin ik elke zaterdagochtend aan de keukentafel zat, geïntrigeerd luisterend naar de geëmotioneerde vertolkingen van grote doch kleine artiesten. I Saw the Light bracht me terug naar die bijzondere wereld. De film raakte me, heropende mijn roots... en dan, dan doe je iets goed.

Genoten!