Meningen

Schitterend werkstuk.

Hier krijgt men via een vrij eenvoudige opbouw het verschil tussen het intellectuele en de volks domheid. Wie ooit een assisenproces als jurylid heeft meegemaakt zal zich hoogst waarschijnlijk kunnen spiegelen aan deze sublieme prent.

In dit pareltje is slechts één wijze voldoende om een meute van hersenlozen onder de tafel te praten.

Welke wending deze film ook opgaat is in weze van ondergeschikt belang. Sterft of leeft de beklaagde is pure bijzaak.

Het is hard, dat weet ik. Maar dat is nu net waar het om draait. Wie krijgt gelijk en wie niet.

Wie wint... krijgt automatisch gelijk.

Is deze prent dikke nonsens... of een sublieme fabel... of een daadwerkelijke parabel?!

Deze film uit 1968 smaakt volwaardig naar het typische Franse "le bon vivant" gevoel.
Dé "Flower Power" periode uit eind de jaren '60.

Maar deze prent is eigenlijk bijna uitsluitend reëel en herkenbaar bedoeld voor iedere man die in een huwelijksrelatie leeft met een vrouw die thuis de broek draagt en dagdroomt over de illusie van de absolute vrijheid en zelfbeschikking. In deze prent belichaamt Françoise Brion een harde tante, die haar man noodwendig op een typische overheersende hiërarchische vrouwelijke manier bespeelt en misleidt (verleidt) om "haar" zin door te drukken.
Zijn imperium, zijnde de grootste en belangrijkste landbouwer uit de streek, dankt hij wel aan de vastberadenheid van zijn echtgenote, die hem als een eerder makke kinder-pony beteugeld en tot vervelends toe repetitief in de juiste richting moet uitsturen.

Zoals geen anderen weten de Fransen dergelijke pareltje op een karakteristieke luchtige clichématig manier te construeren, boordevol met maatschappelijke ondertonen.
Deze prent neemt een onverwachte wending... waardoor er een ongecontroleerde mannelijke kinderlijkheid de bovenhand neemt. Wrang smakend voor ieder huisvrouw die thuis de broek draagt.

Geniet tevens ook van de heerlijke muziek die Vladimir Cosma uit zijn hoed tovert en de feeërieke theme "Le Ciel La Terre et L'Eau door Isabelle Aubret.

Volwaardig plezier,
GTXXTG

Uniek in zijn soort...

Jammer dat ik geen 5 sterren méér kon geven.

Mijn nummer 1 film en het bewijs van Goethe's wijsheid:

"Tussen het leven en de dood is alles relatief"

Deze diep menselijke prent weerspiegelt de eenvoud van het leven.

Het voor sommigen letterlijk terugkeren met beide voeten op moeder aarde.

Zijn wie je bent, niet welke titel of rijke beurs je prominent maakt.

Wij staan er te weinig bij stil dat geluk vaak ligt in kleine simpele dingen.

Een vriendelijk woord, een warme begroeting of een subtiele aanraking kan wonderen verrichten en bergen verzetten.

Deze film is een eerbetoon aan alle mensen van goede wil

Eerst kwam ik lang voor ik deze prent zag in contact met de schitterende OST (soundtrack) van Basil Poledouris, de uitmuntende meeslepende muziek werd inderdaad voor het volle pond gedragen door een vakkundig opgebouwde film. Dus hiervoor zeker een dikke 5.

Deze film moet je zuiver als amusement gaan bekijken, hiermee zit je uitstekend voor anderhalf uur aan kijkplezier. Avontuur en romantiek troef. Je krijgt zelfs de ijdel hoop om in de huid van een van de personage te kunnen kruipen. Want beide hoofdrolspelers zijn plaatjes om naar te kijken.

Waarom geen 5 in totaal... omdat diep in de verhalenlijn er een aantal voor mij persoonlijke wrange onlogische sequenties in zitten die deze film naar minpunten doen kantelen.