Meningen

Eens in de zoveel tijd nemen we wel eens een tripje en gaan dan de bossen in of houden een film/muziek avondje. Films als Waking Life en Scanner Darkly zijn echt super pareltjes voor zo'n avond. Nee ik geef toe dat de film mij nuchter ook niet heel veel zou boeien, maar in een andere staat komt de animatie, tekst en zelfs geluid prima tot zijn recht. Zeker de scenes met Woody en Downey zijn hilarisch en echt goed junken gedrag. Ook de freak met zijn bug's is goed gedaan.

Deze film was voor mij aanleiding om dan toch eindelijk een account aan te maken. Dus als er al iets is dat deze film heeft bereikt is het dat wel. Ik lees al jaren mee met jullie, vooral om de interpretaties te lezen van films. Maar goed back on topic.

Dat was hij dan voor mij en mijn vrouw, de veel besproken Tree of Life. Ik durf en wil hem nog geen echt een punten oordeel te geven omdat ik het echt niet zou weten. Als het de bedoeling was van Malick om een discussie te starten dat is dan zeker gelukt. Uren hebben we er over nagepraat. En de vragen die we nog hadden hebben we proberen te beantwoorden d.m.v fora als deze, IMDB en andere discussie platforms. Natuurlijk bleven er nog vele vragen open.

Ik ben erg visueel ingesteld en dan is deze film echt een genot op veel momenten. Maar geconditioneerd als we zijn probeer je toch steeds het verband te zoeken en de details een plaats te geven in het verhaal. Dat is lastig met een film als deze. Toen ik ergens las dat het jaren 50 gezin vermoedelijk het gezin van Malick zou moeten portretteren was het voor mij duidelijker waarom sommige vragen niet beantwoord zijn maar meer een gevoel van wat hij had meegemaakt moesten over brengen.

Misschien is het bijna lasterlijk, maar voor mij hadden het Scheppingsverhaal en het Gezinsdrama 2 verschillende films mogen zijn, en in wezen zijn het dat ook. Alleen door het splitten voelt het Scheppings verhaal te snel voorbij gaan en het Drama verhaal langdradig. Ik had graag 2 en een half uur gekeken naar die beelden onderbouwt door klassieke muziek. Maar het is zoals het is, en dat wilde denk ik Malick ook. Als je leest wat de bioscoop ervaringen waren van sommige kijkers zijn ze beide lachwekkend en schokkend. Malick heeft wat teweeggebracht met zijn film en dat is een kunst op zichzelf. Hier en op IMDB zie je dan ook dat er bijna geen tussenweg is in de film goed vinden of slecht.

En als ik nog even terug mag pakken op het Religie element v.s. Het Scheppingsverhaal dan kan ik het niet anders zien dan dat het een mooie visie van Malick is op wat God voorstelt. Niet in de vorm van een persoon, niet het "de aarde bestaat 5000 jaar" retoriek. Maar de kracht (Force) van de natuur en de in onze ogen chaos, maar in essentie pure logische op opeenvolgingen van wat er komt. En staat te gebeuren. En dan de arrogantie van de mens die denkt dat zijn eigen probleem en/of verlies iets is wat God aan jou als mens zou moeten verklaren. Als God zou bestaan dan zou hij i.m.o. niet elke mier in de gaten houden, net zo min als hij elke wolk, explosie, expansie kneedt. Het is continue een logisch gevolg van wat er voor is gebeurt. Zelfs van het moment van de uitsterving van de dinosaurus tot aan de torenhoge wolkenkrabbers dat is.

Ik ben zelf Atheïst, maar deze film heeft mij meer over God laten nadenken dan al die Bijbel films bij elkaar. En ook die credits gaan naar Malick! Helaas zal het geen film zijn die ik veel mensen durf aan te raden in mijn omgeving. Maar wel weer een film die iedereen een keer MOET gezien hebben of je hem nu uiteindelijk iets vindt of absoluut niet. Wie weet durf ik hem ooit nog te ranken, nu is het daarvoor nog te vroeg.