Meningen

Eerste aflevering werd er een hele interessante verhaallijn neergezet, waarin je enerzijds een directie ziet die naar alle macht wil vernieuwen en de club de eenentwintigste eeuw in wil sleuren (maar niet goed weet hoe) en vervolgens de ultieme oldschool coach Dick Advocaat wordt geintroduceerd wanneer hij zijn SUV in een parkeervak zet (fantastische scene). Dit bijna fictie-achtige scenario botst natuurlijk vanaf het begin en levert in de eerste paar afleveringen nog wel het een en ander aan spektakel op.

Gedurende de serie wordt deze verhaallijn echter los gelaten - het contracteren van de progressieve trainer Arne Slot leek ook wel een voetnoot - en wordt het vooral een wedstrijd na wedstrijd verslag met beelden achter de schermen. Hierbij verbaas je je vooral over de gebrekkige trainerskwaliteiten van Dick 'kom op' Advocaat en vooral over de onstuitbare wezenloosheid van zijn vaste assistent Cor Pot. Verder is de serie opgevuld met korte portretten van spelers (die soms best aardig waren), werd een selecte groep supporters gevolgd en opende men af en toe een flinke la met clichés, zoals gebruikelijk wanneer het Feyenoord betreft.

Kortom vermakelijk kijkje achter de schermen met zeker geen rooskleurig beeld van de werkelijkheid, maar teveel gemiste kansen - lege stadions hielpen ook niet mee - om echt verheffend te zijn. Er schijnt een tweede seizoen te komen, maar omdat dat besluit te laat viel en niet dit huidige seizoen zal volgen, voelt dat als mosterd na de maaltijd. Juist het contrast tussen de twee seizoenen had Dat Ene Woord echt bijzonder kunnen maken.