Meningen

Uitstekende, spannende film. Staat in schril constant met 10.000 BC. Bevat enkele cliché's, maar veel minder dan gebruikelijk is in dit genre films.

Positief is dat de film een poging doet om de Maya-taal te gebruiken. Voor de historisch correcte elementen als het Maya-blauw, de onderlinge cultuurverschillen tussen de inheemse stammen en de stedelijke bevolking, het balspeelsveld enz. mogen de producers op hun borst slaan.

Daartegenover staat dat het balspeelveld in de film een ongewone toepassing kent. Ook worden verschillende tijdperiodes met elkaar verward, hier ontbrak het Gibson duidelijk aan historische kennis. De Meso-Amerikaanse geschiedenis is dan ook veel minder bekend dan de Europese.

Tot slot: Gibson leert uit fouten gemaakt in het verleden, maar soms lijken zijn films toch net iets te veel op elkaar. Niet dat ik dit erg vindt, ook Braveheart en The Passion konden mij bekoren.

Als je weet wat je op voorhand moet verwachten is dit een steengoede film. Daarom:

- verwacht WEL een typische rampen/monsterfilm met sterke special effects.

- verwacht GEEN diepgaande verhaallijn, verregaande karakterontwikkeling of romantiek.

Dit stuk moet het hebben van de spanning, spanning die het grotendeels haalt uit het cameraperspectief (à la Blair Witch Project). Zulk cameraperspectief is eerder uitzondering dan regel, maar voor rampenfilms zou het naar mijn mening net omgekeerd mogen zijn. De omkadering (tape in een gesloten archief van de Amerikaanse regering) en open einde geven het geheel bovendien een realistische indruk.

Mijn besluit: tien jaar na de bekende Amerikaanse Godzilla-verfilming is men erin geslaagd om een gelijkaardige, maar veel degelijkere verfilming neer te zetten van een New York in totale chaos en paniek.

Pikt weer aan bij het origineel daar waar Hypercube de mist in ging. Cube Zero toont hoe het hele verhaal achter de kubus. Dit betekent echter het doodvonnis van de spanning. Wat overblijft is een degelijke vertoning, maar zonder kippenvelmomenten zoals in deel 1.

Rampzalig slechte film. Slecht verhaal in combinatie met slechte effecten. Het verhaal kan je al uit de korte inhoude afleiden, voor de slechte visuals zie bijv. minuut 41. De manier waarop de bad guy wordt aangereden is op niveau van de gemiddelde film uit de nineties.

Tot slot is er het romantische aspect: ook dat is (énorm) slecht uitgewerkt. De twee hoofdpersonages ontmoeten elkaar op 00:39, op 00:46 (enkele momenten later dus) kust het koppeltje al op het strand. Finito.

Conclusie: 0,5, ten hoogste 1 ster waard. Fan van het genre of niet, D-War is een volledige mislukking.

Zonde van de folder/affiche, maar een uitstekende film. Sleept je mee tot op het einde. De dood van zijn kinderen geeft het levensverhaal van Benjamin Martin al bij aanvang een dramatisch verloop. De film beperkt zich bovendien niet tot een opeenvolging van veldslagen: tussendoor ontdek je ook het leven van een typisch 18de-eeuwse Amerikaanse familie. BTW: Benjamins oudste zoon kan qua vrouwensmaak nog wat leren van zen ouwe.

Emmerich bezondigt zich helaas aan het "America is the best"-gevoel:

1) Benjamins slaven zijn zogezegd vrij en de roodharige vent wordt stilaan beste maatjes met de zwarte slaaf. Bullshit natuurlijk: slavernij bleef de Amerikaanse maatschappij nog honderdan jaren overheersen.

2) Historici zijn het er steeds meer over eens dat Amerika de strijd slechts won dankzij de hulp van de Fransen, feiten die op het einde van de film slechts 30 minuten aan bod komen.

3) Om het typische "goed versus slecht" af te zwakken had men in een flashback misschien beelden kunnen tonen van Benjamin Martins wraakactie op de Fransen.

Het heeft niks te maken met het feit dat Mel Gibson in beide films de hoofdrol speelt, maar Braveheart-The Patriot voelt een beetje aan zoals Pocahontas-Avatar: andere setting, gelijkaardig verhaal. Gruwelijke scènes bevat de film niet: uitermate geschikt voor met de familie te zien, en daarna nog een keer of 2 op je eentje. Peace

Ik heb nooit begrepen hoe horror en komedie naadloos kunnen samengaan in 1 film. Totop heden is dat naar mijn mening dan ook nog nooit gelukt, tenzij misschien ten tijde van de geweldige vonst die Scary Movie 1 aanvankelijk was. Maar goed, dat is een mening en dit is een recensie, dus met het genre op zich is niks mis. Ieder zijn eigen mening blijft een gouden regel.

Heb deze film net voor een handjevol Jaws'en, Godzilla (1998) en Cloverfield (2008) bekeken. Zowel Cloverfield als Piranha vissen - sorry voor de uitdrukking - in dezelfde vijver qua genre en doelgroep, maar wat een verschil in afwerking. Dit eerder teenagerfilm kan het op geen enkel vlak halen van de volwassen rampenfilm die Cloverfield is.

Wel één van de betere piranhafilms, maar als zulke visjes het onderwerp vormen kan je wellicht al weten dat de verhaallijn niet veel soeps zal zijn. Al bij al geen slechte film, maar wat een doodzonde van het uitermate belachelijke einde. Wil de regisseur hiermee de mogelijkheid tot een vervolg open houden? Hetzelfde eindoordeel als bij Cloverfield: weet waar je aan begint, en je zal niet of nauwelijks teleurgesteld worden.